Τό Υπόμνημα που κατατέθηκε στο ΣτΕ κατά της κατάχωσης του Βωμού

ΥΠΟΜΝΗΜΑ

1. Μιχαήλ Σαμαρτζή του Αντωνίου, υπαλλήλου ΟΤΕ, κατοίκου Καλλιθέας Αττικής, οδός Ηρακλέους αρ. 122

2. Μιχαήλ Πολυχρονάκη του Δημητρίου, αγρότη, κατοίκου Αθηνών, οδός Μοσχονησίων αρ. 38

3. Ευγενίας Σταματοπούλου του Μιχαήλ, ιδιωτικής υπαλλήλου, κατοίκου Αθηνών, οδός Κράτητος αρ. 59

4. Ελένης Δασκαλάκη του Αντωνίου, γραφίστριας, κατοίκου Κυψέλης Αττικής, οδός Αμαλθείας αρ. 2

5. Μαρίας Ξενάκη του Ελευθερίου, συνταξιούχου, κατοίκου Κυψέλης Αττικής, οδός Αμαλθείας αρ. 2

6. Ιωάννη Σχίζα του Δημητρίου , κατοίκου Ν. Κόσμου Αττικής, οδός Θεοφιλοπούλου αρ. 1

7. Ρέας Καραγιάννη του Αθανασίου, κατοίκου Ν. Κόσμου Αττικής, οδός Θεοφιλοπούλου αρ. 1

8. Θεοδοσίου Χιντζόγλου του Γεωργίου κοινωνικού ψυχολόγου, κατοίκου Χολαργού Αττικής, οδός Παν. Τσαλδάρη αρ. 18

9. Γιώργου Κόκκα του Λεάνδρου, δικηγόρου, κατοίκου Αθηνών, οδός Ιπποκράτους αρ. 42

10. Κοντογιαννόπουλου Βασίλειου του Γεωργίου, αγροτή, κατοίκου Αγ. Δημητρίου στο Κοκκώνι Κορινθίας

11. Δημητρίου Γεωργίας του Ιωάννη, ψυχολόγου, κατοίκου Κυψέλης Αττικής, οδός Αμαλθείας αρ. 2

12. Ηλιάνας Μερκούρη του Ευσταθίου, φοιτήτριας οινολογίας, κατοίκου Αθηνών οδός Εθνικής Αντιστάσεως αρ. 125Δ

13. Παναγιώτη Στάμου του Χρήστου, αγρότη, και Δήμητρας Αντωνίου του Αθανάσιου, αισθητικού, κατοίκων Π.Ε.Ο. Κορίνθου-Πατρών αρ. 237

14. Χάχαλη Αλέξανδρου του Παναγιώτη, μουσικοσυνθέτη, κατοίκου Καπανδριτίου Αττικής 2 2

15. Του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Ιπποκράτους αρ. 42, νόμιμα εκπροσωπούμενου

16. Του θρησκευτικού σωματείου με την επωνυμία «ΕΛΛΗΝ.Α.Ι.Σ.» (ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΘΡΗΣΚΩΝ ΙΕΡΟΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟΝ), που εδρεύει στην Αθήνα, νόμιμα εκπροσωπούμενου

ΚΑΤΑ

1. Του Ελληνικού Δημοσίου, όπως νόμιμα εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών

2. Του Υπουργού Πολιτισμού, κατοικοεδρεύοντα στο Υπουργείο Πολιτισμού, οδός Μπουμπουλίνας, αριθ. 20, στην Αθήνα

ως και ΚΑΤΑ

1. Της υπ’ αριθμ. ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ-40/33748/ 1504/5- 4-2011 Πράξης του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού περί έγκρισης προσθήκης όρου στην υπ’ αριθ. πρωτ. 19528/17-01- 2011 Πράξη Τροποποίησης της ΚΥΑ 141416/25-10-2005, με την οποία εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντολογικοί όροι για την λειτουργία της ΗΣΑΠ Α.Ε., της από Νοέμβριο 2004 Μελέτης Περιβαλλοντολογικών Επιπτώσεων, η οποία αποτελεί νόμιμη βάση της ως άνω προσβαλλομένης Πράξης, ως και κάθε άλλης συναφούς πράξης της Διοίκησης που στηρίζεται σε αυτήν

2. Της άρνησης της Διοίκησης (Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται εκ του κ. Υπουργού Πολιτισμού) να αναγνωρίσει την αυτοδίκαια αυτόματη άρση της έγκρισης της προσθήκης βάση της ανωτέρω Υπουργικής Απόφασης

*************  

Α) ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΑΙΤΟΥΝΤΩΝ

Συζητήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου Σας την 22α Απριλίου 2015 η από 3- 6-2011 Αίτηση Ακύρωσης που καταθέσαμε κατά των ως άνω πράξεων, η οποία παραδεκτώς εισάγεται προς συζήτηση, είναι νόμιμη, βάσιμη και αληθινή και πρέπει να γίνει καθ’ ολοκληρία δεκτή για τους ακόλουθους λόγους:

Οι αιτούντες, που υπερασπιζόμαστε τούτες τις δύσκολες για όλους ημέρες, την ανάδειξη του μνημείου του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους, είμαστε αποφασισμένοι απλοί πολίτες, που την αηδία και την αγανάκτηση μας, την κάναμε αυθόρμητα κινητοποιήσεις και δικαστικό αγώνα, για να υπερασπιστούμε το Ιερό αυτό Σύμβολο.

Δεν προερχόμαστε από κάποια ευνοημένη οικονομικά μερίδα του τόπου μας, ούτε είμαστε οργανωμένοι σε κόμματα ή άλλου είδους οργανώσεις, ιδεολογικές, θρησκευτικές ή πολιτικές.

Ξεκινήσαμε ένα μακρύ, δύσκολο και οικονομικά εξοντωτικό δικαστικό αγώνα εναντίον του ίδιου του Υπουργού Πολιτισμού, του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών και της κοινοπραξίας των εταιριών που έχουν αναλάβει το έργο.

Επειδή, ως Συνειδητοί Ενεργοί Πολίτες θεωρούμε ότι η ανάδειξη ενός τόσο σημαντικού μνημείου θα λειτουργήσει πολύ θετικά για την περιοχή και την χώρα μας, ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΣ ΚΑΙ σώζοντας το σπουδαιότατο αυτό μνημείο, αποδεικνύουμε πως είμαστε ικανοί να αντισταθούμε και να προασπίσουμε τον τόπο και την κληρονομιά μας από τους κάθε λογής επιβουλευτές.

Το μνημείο «Βωμός των 12 Θεών και του Ελέους», ήλθε για άλλη μια φορά στο φως, μετά από επανειλημμένες επιχωματώσεις στο παρελθόν και κατά την 4 4 επιχειρούμενη διεξαγωγή των έργων εκσυγχρονισμού του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου, στην περιοχή της εισόδου στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών.

Ο Βωμός αποτελεί εύρημα υψίστης πολιτισμικής, πολιτιστικής, ιστορικής, αρχαιολογικής, ηθικής και πολιτικής σημασίας, όπως επισημαίνουν και οι αρχαιολόγοι.

Ο Βωμός, σύμφωνα με τον Θησέα, είναι ο τόπος «όπου το Δίκαιο ισχύει εξ ίσου και για τον ταπεινό και για τον πλούσιο». Η ανάδειξή του ξαναφέρνει στο φως το πρώτο θεσμοθετημένο άσυλο στον κόσμο, το σημείο Άλφα της πόλης των Αθηνών, τον ομφαλό της Αρχαίας Αθήνας, το πρώτο σημείο της Ιερής Γεωμετρίας των αρχαίων Αθηναίων.

Εκθειάζει τον Αρχαίο μας Πολιτισμό, κάνοντας γνωστό ότι το «Έλεος» υπήρξε μια γνωστή και σεβαστή έννοια για τον αρχαίο Αθηναίο και τον Έλληνα Πολίτη. Εντάσσεται δε στην ευρύτερη περιοχή του Ιερού Βράχου της Ακροπόλεως, η οποία προστατεύεται από Διεθνείς συνθήκες, στις οποίες η Ελλάδα ως χώρα έχει συνυπογράψει, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει σταθεί στο ύψος της και μας έχει δικαιώσει σε τέσσερεις δικαστικές διαμάχες μέχρι τώρα, ΜΕ Αίτηση Ασφαλιστικών Μέτρων που είχαμε ασκήσει και επί της οποίας είχε εκδοθεί προσωρινή διαταγή με την εντολή της επανεμφάνισης του μνημείου.

 

Β) ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Πριν μερικά χρόνια κατά τη διάρκεια των έργων στη γραμμή των ΗΣΑΠ στο Θησείο και στο σημείο που οι γραμμές διασχίζουν την Αρχαία Αγορά παράλληλα με την οδό Αδριανού, εντοπίστηκε και αποκαλύφτηκε από τους αρχαιολόγους, αρχαιολογικό εύρημα υψίστης ιστορικής, πολιτισμικής, πολιτιστικής, αρχαιολογικής και θρησκευτικής σημασίας, ο Βωμός των 12 Θεών και του Ελέους.

Παρά τις επισημάνσεις πολλών αρμόδιων συλλογικών φορέων και χιλιάδων πολιτών μεταξύ των οποίων και αρχαιολόγων για την ανεκτίμητη αρχαιολογική αξία του ευρήματος επελέγη με την υπ` αριθ. πρωτ. ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/Α1/Φ40/33748/1504/5-4-2011 Απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού κ. Γερουλάνου, η «επανακατάχωση» του Βωμού, κατόπιν και σχετικής απόφασης του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.), δίχως όμως να εξασφαλίζεται η προοπτική ανάδειξης του μνημείου και των υπόλοιπων αρχαιολογικών ευρημάτωνπου 5 5 βρίσκονται στην ίδια γραμμή των ΗΣΑΠ.

Ο επίδικος Βωμός των 12 Θεών, που κατασκευάστηκε από τον εγγονό του Πεισίστρατου, Πεισίστρατο τον νεότερο (επώνυμος άρχοντας των Αθηνών 522/1 π.Χ.), καθιερώθηκε ως ο ομφαλός της πόλης των Αθηνών, ως το ιερό κέντρο της και έκτοτε απετέλεσε όχι μόνο το θρησκευτικό, αλλά και το ηθικό και πολιτικό κέντρο της πόλης.

Ευρισκόμενο στη συμβολή των κεντρικών οδών της αρχαίας Αθήνας, λειτούργησε ως το κεντρικότατο σημείο της πόλης (κάτι ανάλογο με την σημερινή «Πλατεία Συντάγματος», όπως αναφέρουν σήμερα οι αρχαιολόγοι) από το οποίο μετρούνταν οι αποστάσεις εντός της Αττικής. Παράλληλα έχοντας μεγάλη θρησκευτική σημασία αποτέλεσε ουσιαστικά ίσως το πρώτο θεσμοθετημένο άσυλο, στο οποίο κατέφευγαν οι ικέτες, του οποίου η ιερότητα ήταν, κατά τους αρχαίους αιώνες, αδιαμφισβήτητη. Τέλος, δύναται να θεωρηθεί και ως ένα σύμβολο των πολιτικών διαδικασιών που οδήγησαν στην αυτοθέσμιση των Αθηναίων πολιτών, στην άμεση δημοκρατία και στο ιστορικό φαινόμενο του Χρυσού Αιώνα, μη υπολειπόμενο ως τέτοιο από τον ιερό βράχο της Ακροπόλεως (βλ. προσκομιζόμενα άρθρα και καλλιτεχνική απεικόνιση του Βωμού των 12 και του Ελέους).

Λεπτομερέστερες πληροφορίες παραθέτουμε στην Αίτηση Ακυρώσεώς μας.

 

Γ. ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ & ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ

Παραθέτουμε κατωτέρω σωρεία εναλλακτικών λύσεων που δεν ελήφθησαν υπόψη, ώστε να είναι δυνατή η στάθμιση του κόστους- ωφέλειας και εν τέλει αυτό που συνιστά το πραγματικό Δημόσιο συμφέρον.

α)  Λειτουργία κυλιόμενου δαπέδου (σύμφωνα με τα πρότυπα των ευρωπαϊκών αεροδρομίων) που θα καλύπτει την απόσταση των 452 μέτρων μεταξύ των δύο σταθμών των ΗΣΑΠ (τεχνική αξιολόγηση του πολιτικού μηχανικού Γεωργίου Ταρναρά).

β) Μετατόπιση σιδηροδρομικού άξονα (τεχνική αξιολόγηση του πολιτικού μηχανικού Κωνσταντίνου Σκουτέρη).

γ) Υπογειοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής (με κατάλληλη αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και του εξοπλισμού της «ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.»).

δ) Υπερύψωση της σιδηροδρομικής γραμμής (κατ’ αντιστοιχία με την από 29/01/91 απόφαση ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Β1/5485/83 Υπουργείου Πολιτισμού για την έγκριση της κατασκευής του αυτοκινητόδρομου Αθηνών – Κορίνθου με γεφύρωση και όχι με επιχωμάτωση στην θέση «Γαλότα» και αξιοποίηση της γνωστής σχετικής μελέτης ΚΟΡΡΕ).

ε) Χρήση λεωφορείου για την μετακίνηση του επιβατικού κοινού μεταξύ των σταθμών Θησείο-Μοναστηράκι.

στ) Εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού με μία σιδηροδρομική γραμμή της ΗΣΑΠ ΑΕ.

ζ) Αξιοποίηση της μελέτης Miller, η οποία διενεργήθηκε το 1971 και προέβλεπε την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων των περιοχών γύρω από την Ακρόπολη (με επισυναπτόμενη τη σχετική επιστολή του καθηγητή κλασικής αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Βerkley και τότε διευθυντή ανασκαφών της Αρχαίας Αγοράς κ. Stephen Μiller).

 

Δ. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟ

Η Αντισυνταγματικότητα της Υπουργικής Απόφασης που επέτρεψε την επανακατάχωση ενός σημαντικότατου αρχαιολογικού Μνημείου είναι δεδομένη και πασιφανής για το Δικαστήριο σας.

Συνεπώς το σημείο που θα εξετάσει το Δικαστήριο Σας είναι το Δημόσιο Συμφέρον και με ποια κριτήρια, εν τέλει θα το σταθμίσει.

1) Από την μία πλευρά του Ζυγού της Δικαιοσύνης, μετρήσιμα θα τοποθετηθούν, μόλις 452 μέτρα πεζοδιαδρόμου και 2 μετεπιβιβάσεις και από την άλλη πλευρά του Ζυγού το βαρύ πολιτικό και ηθικοπλαστικό κόστος της (όποιας) επικύρωσης της Αντισυνταγματικότητας.

2) Από την μία πλευρά του Ζυγού της Δικαιοσύνης θα τοποθετηθεί η Πίστη στο Λόγo του Ιησού Χριστού όταν συνάντησε τους Έλληνες της εποχής του: «…ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου…» και από την άλλη πλευρά η έμπρακτη απαξίωση της αξίας που απέδωσε ο ίδιος ο Υιός του Θεού στον πολιτισμό που πρέσβευαν οι Έλληνες που συνάντησε. (Τονίζουμε στο σημείο αυτό, ότι η πλειοψηφία των αιτούντων πολιτών είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι).

3) Από την μία πλευρά του Ζυγού της Δικαιοσύνης θα τοποθετηθεί ο Ευρωπαϊκός Προσανατολισμός της Χώρας και η έμπρακτη συμμόρφωση στις Ευρωπαϊκές & Διεθνείς Συνθήκες και ιδεώδη και από την άλλη πλευρά η κατάχωσή τους.

4) Από την μία πλευρά του Ζυγού της Δικαιοσύνης θα τοποθετηθεί η απώλεια Σημαντικών Πρόσθετων Εσόδων για την Χώρα από την Αξιοποίηση και ενοποίηση του Αρχαιολογικού Χώρου και μάλιστα με Ευρωπαϊκή Χρηματοδότηση και από την άλλη πλευρά η συνέχεια απώλειας τουριστικών εσόδων λόγω μη παρωχημένων πρακτικών….».

Είναι σημαντικότατο να τονισθεί η άμεση και επιτακτική σχέση ανάμεσα στην δράση του Ελληνικού Κράτους ως προς τον εν λόγω Βωμό και την μοίρα του τρέχοντος δικαστικού αγώνα υπέρ του επαναπατρισμού των μαρμάρων του Παρθενώνα.

Η σύνδεση είναι αμεσότατη και σχετικότατη, καθώς η επανακατάχωση του Βωμού συνεπάγεται την ενίσχυση των επιχειρημάτων της αντίθετης πλευράς: εάν οι Έλληνες συμπεριφέρονται με τέτοια απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στα υπάρχοντα πολιτιστικά τους μνημεία, και δη στον πρώτο τη τάξει Βωμό της Αρχαιότητας, προτάσσοντας το βραχυπρόθεσμο μικροσυμφέρον και την νοοτροπία της ευκαιριακότητας πάνω από τις πολιτιστικές και ηθικές τους αξίες, με ποιο δικαίωμα, ποια βάση και ποια θεμελίωση μπορούν να απαιτούν την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων, αλλά και όλων των υπόλοιπων κλεμμένων ελληνικών μνημείων που κοσμούν μουσεία ξένων χωρών ανά τη γη; Η απόφαση επανακατάχωσης του Βωμού, διαιωνίζει την πολιτιστικά και αξιακά χρεοκοπημένη νοοτροπία, καθ’ αυτόν τον τρόπο συνεργώντας στην συνέχιση της αρχαιοκαπηλίας και τον σφετερισμό της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Η απόφαση σχετικά με την μοίρα αυτού του ύστατης σημασίας πολιτιστικού μας μνημείου, φέρει και μια σπουδαιότατη συμβολική διάσταση. Ο τρόπος με τον οποίο οι σύγχρονοι Έλληνες συμπεριφερόμαστε ως προς τα πολιτιστικά μας μνημεία, φανερώνει την σχέση που υιοθετούμε ως προς τους προγόνους μας και την σχέση μας με την ιστορία μας, τον πολιτισμό, τις αξίες και την εθνική μας κληρονομιά. Καταχώνοντας τον Βωμό είναι σαν να γυρίζουμε την πλάτη μας στην ιστορία, δείχνοντας ασέβεια προς τις ρίζες και τους προγόνους. Φυσικά, αυτή η συμπεριφορά δηλώνει παράλληλα ένα σημαντικότατο έλλειμμα παιδείας και πολιτισμού, ιδιαίτερα όταν την συγκρίνουμε με τον τρόπο που οι υπόλοιποι Ευρωπαϊκοί και εν γένει Δυτικοί λαοί συμπεριφέρονται 8 8 απέναντι στα – πολύ μικρότερης ιστορικής αξίας- μνημεία τους, τα οποία φυλάσσουν και αναδεικνύουν, κατανοώντας ότι το Δημόσιο συμφέρον είναι από την φύση του μακρόπνοο και δεν δύναται να υποτάσσεται σε ιδιωτικά συμφέροντα. Η στάση αυτή επιτρέπει την διοικητική συνέχεια και λειτουργική αποδοτικότητα της Διοίκησης προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας. Έτσι βρίσκονται ή αναπτύσσονται και υλοποιούνται εναλλακτικές λύσεις υποκατάστασης και αναπροσαρμογής των τεχνικών και οικονομικών ζητημάτων, ενόψει του πολύ σημαντικότερου σκοπού ανάδειξης των πρώτων, των αξιών, του πολιτισμού. Έτσι επιτυγχάνεται και η αειφορία, όταν η ιεράρχηση των ζητημάτων γίνεται ορθά, διαφυλλάσοντας αυτό που τροφοδοτεί την παραγωγή και όχι απλώς το παραγόμενο που είναι φθαρτό και πρόσκαιρο.

Αναδεικνύοντας τον Βωμό δημιουργούμε ένα σημείο μεταστροφής στην ιστορία, σε μια εποχή που η χώρα μας νοσεί από ηθική και αξιακή χρεοκοπία –η οποία και αποτελεί το ουσιαστικότερο αίτιο της οικονομικής κρίσης. Καθώς, σύμφωνα με την κλασσική θεωρία του Δικαίου, ο νομοθέτης είναι και ηθοπλάστης, η απόφαση σωτηρίας του Βωμού θα είναι, παράλληλα, μια εξαιρετική ευκαιρία διάσωσης των κοινωνικών μας αξιών. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι η κρίση που βιώνουμε κοινωνικά και οικονομικά έχει τις ρίζες της όχι σε οικονομικές επιλογές, αλλά στην διάβρωση της πολιτιστικής μας συνείδησης και των θεσμών. Είναι αδιαμφισβήτητης αξίας και αναγκαιότητας – ακριβώς λόγω των δεινών εμπειριών της τρέχουσας κρίσης- να κινηθεί η μεταστροφή προς μια νέα νοοτροπία που ανασταίνει τις αξίες και τα ιδανικά του πολιτισμού μας, που αποκαθιστά τον σεβασμό, την ευσέβεια, την αγάπη απέναντι στην χώρα μας, τον πολιτισμό, τον Νόμο, την κληρονομιά μας και το έργο των προηγούμενων γενεών, των οποίων, κατά τ’ άλλα, περήφανα δηλώνουμε πως είμαστε απόγονοι και κληρονόμοι. Τα οικονομικά αποτελέσματα επέρχονται, ούτως ή άλλως, μόνο ως παράγωγα και είναι ωφέλιμα ή κατασπαταλούνται αναλόγως του πολιτισμικού και θεσμικού επιπέδου μιας κοινωνίας.

Συνεπώς, το δίλημμα είναι ιστορικό. Η απόφαση αυτή θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό τόσο την στρατηγική μας θέση και την δύναμη του δικανικού μας αγώνα υπέρ του επαναπατρισμού άλλων σημαντικών πολιτιστικών μας μνημείων, όπως τα μάρμαρα του Παρθενώνα, όσο και την πορεία της κοινωνίας μας προς μία νέα ηθική στάση που δεν 9 9 συντάσσεται πια με το πρόσκαιρο, το μεμονωμένο, το ευκαιριακό, το πρόχειρο αλλά με το διαχρονικό, το συλλογικό, το οικουμενικό, το άξιο, το πατροπαράδοτο, το καλαίσθητο. Θέση που σχετίζεται και δικαιώνεται τόσο στην εφαρμογή της Αρχής της Αναλογικότητας όσο και στο κατωχυρωμένο Δικαίωμα στη Χρηστή Διοίκηση.

Ας θυμούνται οι αξιότιμοι Δικαστές πως αυτό που μένει στην ιστορία δεν είναι η πρόσκαιρη λειτουργικότητα και εργαλιακότητα των απλών καθημερινών μηχανισμών - όπως οι μεταφορές- που θεωρητικά απλά υποβοηθούν το βαθύτερο κοινωνικό, πολιτιστικό και πνευματικό έργο μιας πολιτείας (και οι οποίοι, σε αυτή την περίπτωση μπορούν με τρόπο οικονομικό και εύκολα να υποκατασταθούν), αλλά τα μεγάλα και λαμπρά έργα και μνημεία, όπως ο Βωμός των Δώδεκα Θεών και του Ελέους, που σήμερα έχουμε την ευκαιρία να σώσουμε και να υπερασπίσουμε, υπερασπίζοντας μαζί με αυτόν τους νόμους μας, το Σύνταγμα όσο και τον ίδιο μας τον πολιτισμό.

 

Ε ) ΝΟΜΙΚΗ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ – ΕΠΙ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΑΚΥΡΩΣΗΣ

Επειδή, η Επιτροπή Αναστολών του Τμήματός σας, ήδη αναγνωρίζει την παραβίαση των δικαιωμάτων μας, με την η απόφαση της με αρ. 545/2011.

Στην εν λόγω απόφαση η Επιτροπή θεωρεί « ότι η βλάβη αυτή η οποία συνίσταται παρεμπόδιση της απόλαυσης εκ μέρους μας των σημαντικών πολιτιστικών αγαθών, που αποτελούν τα μνημεία,...... είναι ευχερώς επανορθώσιμη σε περίπτωση ευδοκιμήσεως της Αιτήσεως Ακυρώσεως ....»

Σε ότι δε αφορά την οργάνωση του αρχαιολογικού χώρου που είναι ευθύνη και χρέος της πολιτείας, το Δικαστήριό σας οφείλει να αναγνωρίσει ότι η παρεύλευση ήδη τετραετίας από την διαπίστωση της παραβίασης των δικαιωμάτων (και 120 ετών από την πρώτη κατάχωση) συνιστά αρκετό χρόνο για να εκπληρώσει η Διοίκηση υποχρεώσεις της έναντι των πολιτών και να ενεργήσει για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας, που απορρέουν από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συνθήκες.

Δεν είναι λογικό άλλωστε η παρέλκυση της Διοίκησης να υλοποιήσει την άρτια οργάνωση του χώρου ανάδειξης του μνημείου (που άλλωστε βρίσκεται εντός οργανωμένου αρχαιολογικού χώρου), να συνιστά λόγο ικανό να αποδέχεστε την συνέχιση της παραβίασης των δικαιωμάτων μας. Η ευδοκίμηση λοιπόν, της Αιτήσεως Ακυρώσεώς μας αποτελεί και κινητήριο λόγο να παρακινηθεί η Διοίκηση προς συμμόρφωση με επιταγές αυτές και να σταματήσει να μεταθέτει το τις υποχρεώσεις της στις «ελληνικές καλένδες»

Άλλωστε, από την Μ.Π.Ε. του επίδικου έργου, προκύπτει με σαφήνεια η βλάβη την οποία υπέστη ο Βωμός των 12 Θεών και του Ελέους, τους χρόνους κατάχωσής του υπό το έδαφος και κυρίως, υπό τις σιδηροτροχιές και το υπερβολικό βάρος των εκατομμυρίων κινούμενων επιβατών των ηλεκτρικών σιδηροδρόμων και των βαγονιών που τους μεταφέρουν και συνεπώς, η επανακατάχωση του Βωμού δεν θα αποτρέψει επιπλέον μεγαλύτερες βλάβες και ζημιές ενόψει των πλημμελών μέτρων που λαμβάνονται ενάντια και στις προβλέψεις της ως άνω Μελέτης.

Επειδή, η παραβίαση του κατοχυρωμένου με το άρθρο 41 της ΕΣΔΑ, δικαιώματος της χρηστής διοίκησης, το οποίο παραβιάζεται κάθε φορά που η διοίκηση προσχηματικά επικαλείται λόγους δημοσίου συμφέροντος χωρίς να τους αποδεικνύει και ειδικότερα όταν περιορίζει την έννοια του δημοσίου συμφέροντος αποκλειστικά στο «ταμειακό» συμφέρον της διοίκησης.

Η τάση να κατανοείται και να προτάσσεται με τέτοιο τρόπο (αμιγώς ταμειακό) το δημόσιο συμφέρον, οδηγεί σε διαχειριστικές επιλογές πρόχειρες, κοντόφθαλμες και εν τέλει αντιοικονομικές.

Είναι επιτακτική προτεραιότητα, το δημόσιο συμφέρον να επανατοποθετηθεί στο βάθρο των αξιών της κοινωνίας μας και να μην αποτελεί απλώς την νομιμοποιητική επίφαση των επιλογών της διοίκησης όταν αυτές είτε είναι πρόχειρες και ελλιπείς στην μελέτη τους, είτε είναι προϊόν σκοπιμοτήτων ή/και διαφθοράς είτε είναι απλώς προϊόν ανικανότητας.

Το Δικαστήριό Σας οφείλει να αποκαταστήσει την έννοια του δημοσίου συμφέροντος με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελεί έννοια άξια σεβασμού, αποδοχής και υιοθέτησης από τον πολίτη. Η αποκατάσταση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος είναι σε θέση να προάγει την ορθή και χρηστή διαχείριση τόσο σε επίπεδο διοίκησης και ως αποδεικνυόμενη ορθή πολιτισμική αξία να διασπαρθεί στο σύνολο του κοινωνικού συνόλου, τροφοδοτώντας έτσι και την παραγωγή των υλικών αγαθών με αγαθό και εν τέλει διαχρονικά αποδοτικό τρόπο.

ΕΠΕΙΔΗ, με την 196862/2.3.2011 Κ.Υ.Α. ορίσθηκε η εξαίρεση του τμήματος «Θησείο-Μοναστηράκι» από την τοποθέτηση σταθερής επιδομής πλάκας σκυροδέματος, για λόγους προστασίας των σημαντικών υποκείμενων αρχαιοτήτων καθώς δεν επέτρεπε η στάθμη εύρεσης τη χρήση της συγκεκριμένης προαναφερόμενης επιδομής. Ο τρόπος κάλυψης του σημείου και τα υλικά αυτής θα γινόταν κατόπιν συνεννόησης με την Α’ ΕΚΠΑ. Στην από 11.3.2011 τεχνική έκθεση της μηχανικού της Α’ ΕΚΠΑ, Ευρύκλειας Αλεξανδράκη, μεταξύ άλλων αναφέρεται η έκφραση «ευαίσθητα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα».

ΕΠΕΙΔΗ, η κατάχωση οδήγησε στην υποβάθμιση του μνημείου του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους, στοιχείο το οποίο είναι αντίθετο στις Συνταγματικές διατάξεις σχετικές με την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Συγκεκριμένα, υπάρχει παραβίαση της παρ. 1 εδ. 1, του άρθρου 24 του Συντάγματος (προστασία φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος).

1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός.

2. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας.

Όπως επίσης υπάρχει και παραβίαση της αρχής της αειφορίας, ή της «βιώσιμης ανάπτυξης» - άρθρο 24 παρ. 1, εδ. 2 Συντάγματος.

«Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά µε την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων.»

Σε καμία περίπτωση με την κατάχωση δεν επιτυγχάνεται η ανάδειξη του Βωμού και καμία εξασφάλιση δεν παρέχεται για την ανάδειξη αυτού στο μέλλον.

ΕΠΕΙΔΗ, υπάρχει κατάχωση και επανακατάχωση διαρκείας που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η ανάδειξη του Βωμού των 12 Θεών και του Ελέους θα έχει μεγάλο 12 12 αντίκτυπο και πολλά οικονομικά ωφελεί για την χώρα μας. Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 1 του Σ. «Καθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη».

ΕΠΕΙΔΗ, περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 2 του Σ. «Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων. Εξαιρέσεις επιτρέπονται στις περιπτώσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο».

Κατά την διάρκεια της ιστορίας από αρχαιοτάτων χρόνων υπάρχουν διατυπώσεις από διηγήματα διάφορων φιλοσόφων και ιστορικών που αναφέρουν ότι αν δεν έγιναν κολοσσιαία στην Αρχαία Αθήνα είναι γιατί υπήρχε αυτό το μνημείο. Καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορία μας από αρχαιοτάτων χρόνων ο λαός μας έχει δείξει έναν αξιοζήλευτο πολιτισμό που δεν το δείχνει τώρα με την κατάχωση.

ΕΠΕΙΔΗ, ο Βωμός των 12 Θεών και του Ελέους είναι ένα πολιτιστικό μνημείο που καταστρέφεται και καταχώνεται. Υπάρχουν διάφορες απόψεις για το πως θα μπορούσε να αναδειχτεί αυτό το μνημείο χωρίς ταυτόχρονα να στοιχήσει πολλά λεφτά στο Ελληνικό Δημόσιο.

Κατά την άποψη μας η καλύτερη λύση είναι η λειτουργία ενός κυλιόμενου δαπέδου (σύμφωνα με τα πρότυπα των ευρωπαϊκών αεροδρομίων) που θα καλύπτει την απόσταση των 452 μέτρων μεταξύ των δύο σταθμών των ΗΣΑΠ (τεχνική αξιολόγηση του πολιτικού μηχανικού Γεωργίου Ταρναρά) ή/και να γίνεται χρήση λεωφορείου για την μετακίνηση του επιβατικού κοινού μεταξύ των σταθμών Θησείο-Μοναστηράκι.

Είναι γεγονός ότι σήμερα και με τα ως τώρα δεδομένα έχει αποκοπεί τελείως από την πρόσβαση των πολιτών μια ολόκληρη αρχαιολογική περιοχή ανεκτίμητης πολιτισμικής αξίας η οποία έτσι και αναδειχθεί θα μπορούσε να αποφέρει τεράστια οικονομικά και όχι μόνο ωφέλη στην χώρα μας.

ΕΠΕΙΔΗ, η μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων είναι ελλιπής και ακατάλληλη, καθώς αγνοεί εντελώς και αποσιωπά απαράδεκτα την βλάβη του μνημείου από τους παραγόμενους κραδασμούς, από την λειτουργία του συρμού. Είναι απολύτως λογικό και αυτονόητα αντιληπτό ότι η φθορά που επιφέρει ένα κραδασμικό φορτίο δια του συντονισμού των υποκείμενων υλικών, είναι μη αντιμετωπίσιμη από μέτρα που λαμβάνονται για την διαφύλαξη του μνημείου μόνο από το βάρος.

ΕΠΕΙΔΗ,υπάρχει έλλειψη διαδικαστικής προϋπόθεσης νομιμότητας της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και Υπέρβαση των ορίων της νομιμότητας και σκοπιμότητας της προσβαλλόμενης υπουργικής απόφασης.

Συγκεκριμένα. η οδηγία 85/337/ΕΟΚ, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει, εντάσσεται στο πλαίσιο των προγραμμάτων δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα του περιβάλλοντος, σύμφωνα με τα οποία σημασία έχει να αποφεύγεται εξ αρχής η δημιουργία ρυπάνσεων ή οχλήσεων και όχι η καταπολέμηση των επιδράσεών τους εκ των υστέρων. Η εν λόγω οδηγία ως σκοπό έχει να επιτευχθεί η χορήγηση άδειας για σχέδια δημοσίων ή ιδιωτικών έργων που μπορεί να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον μόνο μετά από προηγούμενη εκτίμηση των σημαντικών επιπτώσεων που ενδέχεται να έχουν αυτά τα σχέδια στο περιβάλλον. Σκοπό έχει επίσης, η εκτίμηση αυτή να γίνεται με βάση τις κατάλληλες πληροφορίες που παρέχει ο κύριος του έργου και ενδεχομένως να συμπληρώνεται από τις αρχές και το κοινό που μπορεί να αφορά το σχέδιο. Κατά συνέπεια, εθνική διάταξη που προβλέπει τη δυνατότητα περιβαλλοντικής νομιμοποίησης σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης της άδειας και της εκτέλεσης, μερικής ή ολικής, ενός έργου, παραβιάζει τις διατάξεις της οδηγίας και ανατρέπει το σκοπό του νομοθέτη της Ένωσης.

ΕΠΕΙΔΗ, σύμφωνα με την Διεθνή Σύμβαση της Γρανάδας που κυρώθηκε με τον νόμο 2039/1992 πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σημαντικό μνημείο ιστορικού, αρχαιολογικού, κοινωνικού αλλά και θρησκευτικού ενδιαφέροντος και το κράτος μεταξύ άλλων υποχρεούται σε προστασία του.

ΕΠΕΙΔΗ, υπάρχει παραβίαση του άρθρου 10 του Ν. 3028/2002 «Για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς»:

« 1. Απαγορεύεται κάθε ενέργεια σε ακίνητο μνημείο, η οποία είναι δυνατόν να επιφέρει με άμεσο ή έμμεσο τρόπο καταστροφή, βλάβη, ρύπανση ή αλλοίωση της μορφής του.

2. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση λατομείου,

3. Η εγκατάσταση ή η λειτουργία βιομηχανικής, βιοτεχνικής ή εμπορικής επιχείρησης, η τοποθέτηση τηλεπικοινωνιακών ή άλλων εγκαταστάσεων, η επιχείρηση οποιουδήποτε τεχνικού ή άλλου έργου ή εργασίας, καθώς και η οικοδομική δραστηριότητα πλησίον αρχαίου επιτρέπεται μόνο μετά από έγκριση του Υπουργού Πολιτισμού, η οποία εκδίδεται ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου. Η έγκριση χορηγείται εάν η απόσταση από ακίνητο μνημείο ή η σχέση με αυτό είναι τέτοια ώστε να μην κινδυνεύει να επέλθει άμεση ή έμμεση βλάβη αυτού λόγω του χαρακτήρα του έργου ή της επιχείρησης ή της εργασίας.»

4. Για κάθε εργασία, επέμβαση ή αλλαγή χρήσης σε ακίνητα μνημεία, ακόμη και αν δεν επέρχεται κάποια από τις συνέπειες της παραγράφου 1 σε αυτά, απαιτείται έγκριση που χορηγείται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου.

5. Σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης.

6. Στις περιπτώσεις που απαιτείται έγκριση σύμφωνα με τις προηγούμενες παραγράφους, αυτή προηγείται από τις άδειες άλλων αρχών που αφορούν την επιχείρηση.

7. Για την προστασία των ακινήτων μνημείων είναι δυνατόν με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού ύστερα από γνώμη του Συμβουλίου να επιβάλλονται περιορισμοί στη χρήση και στον τρόπο λειτουργίας τους, καθώς και στους όρους δόμησής τους κατά παρέκκλιση από κάθε ισχύουσα διάταξη.

8. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημόσιων Έργων και Πολιτισμού και γνώμη των οικείων γνωμοδοτικών οργάνων, είναι δυνατόν να επιβάλλονται ειδικοί όροι δόμησης και χρήσης με σκοπό την προστασία των μνημείων ».

ΕΠΕΙΔΗ, υπάρχει παραβίαση του άρθρου 11 παρ. 1 του Ν. 3028/2002 «Για την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής κληρονομιάς»:

« 1. Ο κύριος, ο νομέας ή ο κάτοχος ακινήτου μνημείου ή ακινήτου μέσα στο οποίο διατηρείται ακίνητο αρχαίο, οφείλει να συνεργάζεται με την Υπηρεσία και να ακολουθεί τις 15 15 υποδείξεις της για τη διατήρηση, την ανάδειξη και εν γένει την προστασία του μνημείου. Οφείλει επίσης να επιτρέπει την περιοδική ή έκτακτη επιθεώρηση του μνημείου από την Υπηρεσία μετά από έγγραφη ειδοποίηση και να ειδοποιεί χωρίς υπαίτια καθυστέρηση την Υπηρεσία για κάθε γεγονός που μπορεί να το θέσει σε κίνδυνο.»

ΕΠΕΙΔΗ, υπάρχει παραβίαση της Κείμενης Νομοθεσίας για την Προστασία του περιβάλλοντος (ν.1650/86):

« Άρθρο 1. Σκοπός 1.

Σκοπός του παρόντος νόμου είναι η θέσπιση θεμελιωδών κανόνων και η καθιέρωση κριτηρίων και µηχανισµών για την προστασία του περιβάλλοντος, έτσι ώστε ο άνθρωπος, ως άτομο και ως µέλος του κοινωνικού συνόλου, να ζει σε ένα υψηλής ποιότητας περιβάλλον, μέσα στο οποίο να προστατεύεται η υγεία του και να ευνοείται η ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Η προστασία του περιβάλλοντος, θεμελιώδες και αναπόσπαστο µέρος της πολιτιστικής και αναπτυξιακής διαδικασίας και πολιτικής, υλοποιείται κύρια μέσα από το δημοκρατικό προγραµµατισµό.

2. Ειδικότερα, βασικοί στόχοι του νόμου αυτού είναι οι ακόλουθοι:

α) Η αποτροπή.

β) Η ευαισθητοποίηση και ενεργοποίηση των πολιτών στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος μέσα από τη σωστή πληροφόρηση και εκπαίδευση.

Άρθρο 2. Ορισμοί.

Κατά την έννοια του νόμου αυτού νοούνται ως:

1. Περιβάλλον: το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων και στοιχείων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα της ζωής, την υγεία των κατοίκων, την ιστορική και πολιτιστική παράδοση και τις αισθητικές αξίες.

2. Ρύπανση: η παρουσία στο περιβάλλον ρύπων, ……

16. Τοπίο: κάθε δυναμικό σύνολο βιοτικών και µη βιοτικών παραγόντων και στοιχείων του περιβάλλοντος που µεµονωµένα ή αλληλοεπιδρώντας σε συγκεκριμένο χώρο συνθέτουν µία οπτική.»

ΕΠΕΙΔΗ, η αρχή της αναλογικότητας απορρέει από την αρχή του Κράτους Δικαίου, ανεξαρτήτως από την ρητή συμπερίληψή της στο Σύνταγμα. Σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ. 1 Σ. «Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα 16 16 κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν και στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών στις οποίες προσιδιάζουν. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας».

ΕΠΕΙΔΗ, σύμφωνα και με Νομολογία του Δικαστηρίου Σας (Απόφαση ΣτΕ 2112/1984 Δ’ Τμήμα) «οι εκ μέρους του νομοθέτη και της Διοίκησης επιβαλλόμενοι περιορισμοί εις την άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων πρέπει να είναι μόνο οι αναγκαίοι και να συνάπτονται προς τον υπό του νόμου επιδιωκόμενο σκοπό». Ενόψει της συσχέτισης μέσου προς σκοπό ελέγχονται:

1) η προσφορότητα του μέσου, δηλαδή η καταλληλότητα του επιλεγέντος μέσου σε σχέση με τον εξυπηρετούμενο σκοπό δημοσίου συμφέροντος.

2) η αναγκαιότητα του μέσου, υπό την έννοια της επιλογής του λιγότερου επαχθούς μέσου (ως προς τη διάρκεια και την ένταση) μεταξύ περισσοτέρων εξίσου αποτελεσματικών.

3) Η stricto sensu αναλογικότητα στο πλαίσιο μιας στάθμισης κόστους και οφέλους.

ΣΤ) Η υιοθέτηση της αρχής της αναλογικότητας από τα δικαστήρια.

Σύμφωνα με την απόφαση ΑΠ. Ολ. 5/2013: «Σύμφωνα με το άρθρο 25 παρ.1 του ισχύοντος Συντάγματος, μετά την αναθεώρηση αυτού με το από 6/17 Απριλίου 2001 ψήφισμα της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής, τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού Κράτους τελούν υπό την προστασία του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή της. Οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν κατά το Σύνταγμα να επιβληθούν στα δικαιώματα αυτά πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι αποδέκτης της επιταγής για σεβασμό της αρχής της αναλογικότητας είναι ο κοινός νομοθέτης που θεσπίζει περιορισμό ατομικών δικαιωμάτων με νόμο, σύμφωνα με την υπέρ αυτού συνταγματική επιφύλαξη, σε αντιδιαστολή με το δικαστή ο οποίος απλώς 17 17 οφείλει να ελέγχει αν η αρχή αυτή έχει τηρηθεί και σε αποφατική περίπτωση να αρνείται την εφαρμογή του νόμου ως αντισυνταγματικού. Η εν λόγω αρχή, η οποία κατατείνει στην εκλογίκευση των επαχθών παρεμβάσεων της κρατικής εξουσίας στα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, παραβιάζεται όταν η συγκεκριμένη κρατική παρέμβαση δεν είναι: 1) πρόσφορη για την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκεται με αυτήν, 2) αναγκαία για την επίτευξη του εν λόγω σκοπού, με την έννοια ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιτευχθεί με έναν ανώδυνο ή ηπιότερο μέσο και 3) αναλογική εν στενή έννοια, δηλαδή να τελεί σε εσωτερική αλληλουχία προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, ώστε η αναμενόμενη ωφέλεια να μην είναι ποιοτικά και ποσοτικά κατώτερη από το βλάβη που προκαλείται. Με βάση τα εν λόγω κριτήρια της αρχής της αναλογικότητας αξιολογείται η παρεχόμενη από το άρθρο 26 παρ.1 του Σ. εξουσία του νομοθέτη να θέτει κατά τη ρύθμιση των βιοτικών σχέσεων και τον καθορισμό των κυρώσεων και υποχρεώσεων που απορρέουν από τη συμπεριφορά των πολιτών, ελάχιστα ή ανώτατα όρια, κατ’ αφηρημένη αξιολόγηση, εντός των οποίων ο δικαστής προβαίνει στην εξειδίκευση του κανόνα δικαίου, ενόψει της συγκεκριμένης περίπτωσης».

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

και με ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μας

ΑΙΤΟΥΜΑΣΤΕ

Να γίνει δεκτή η παρούσα αίτηση μας. Να ακυρωθούν και να εξαφανιστούν για τους προαναφερόμενους αναλυτικά λόγους ως ανυπόστατες, άλλως ως άκυρες:

1) Η υπ’ αριθμ. ΥΠΠΟΤ/ΓΔΑΠΚ/ΑΡΧ/Α1/Φ-40/33748/1504/5-4-2011 Πράξη του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού περί έγκρισης προσθήκης όρου στην υπ’ αριθ. πρωτ. 19528/17-01-2011 Πράξη Τροποποίησης της Κ.Υ.Α. 141416/25-10-2005, με την οποία εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντολογικοί όροι για την λειτουργία της ΗΣΑΠ Α.Ε., της από Νοέμβριο 2004 Μελέτης Περιβαλλοντολογικών Επιπτώσεων, η οποία αποτελεί νόμιμη βάση της ως άνω προσβαλλομένης Πράξης, ως και κάθε άλλης συναφής πράξη της Διοίκησης που στηρίζεται σε αυτήν.

2) Η άρνηση της Διοίκησης (Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται εκ του κ. Υπουργού Πολιτισμού) να αναγνωρίσει την αυτοδίκαια αυτόματη άρση της έγκρισης της προσθήκης βάση της ανωτέρω Υπουργικής Απόφασης.

Να καταδικαστεί το Ελληνικό Δημόσιο στην δικαστική μας Δαπάνη.

Πληρεξούσιο και αντίκλητο διορίζουμε τον υπογράφοντα Δικηγόρο Αθηνών Γιώργο Λ. Κόκκα (ΑΜ ΔΣΑ 10288) οδός Ιπποκράτους 42 (4ος όροφος γραφείο 1) τηλ. 2103632000 fax 2103610288 κιν. 6944545888.

ΔΗΛΩΣΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΥ geoko@otenet.gr

 

Επισυνάπτονται οι τεχνικές εκθέσεις των μηχανικών Γ. Ταρναρά, Κ. Σκουτέρη

Αθήνα 30-4-2015

Ο πληρεξούσιος Δικηγόρος

from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1ABr5tj
via IFTTT

Πόσο «ανθρωπογενές» CO2 υπήρχε πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια; Γιατί ο πλανήτης έκτοτε ψύχεται;

Η σημερινή εικόνα δείχνει πολύ παραστατικά την εξέλιξη της κοροϊδίας με το κλίμα του πλανήτη, προκειμένου να «νομιμοποιήσουν» στη συνείδηση των πολιτών την επιβολή φόρου CO2. Πριν 45-50 χρόνια μας έλεγαν πως μέχρι το 2000 θα μπούμε σε μια νέα εποχή των παγετώνων και λίγα χρόνια αργότερα πως το ψυχρό κλίμα ενδέχεται να προκαλέσει ένα […]

from TheNewsGr http://ift.tt/1ABpX94
via IFTTT

Η Ελληνική « αφοβιά »

«Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά

Ξεκινάν με λύκου δόντι

Και με λιόνταριου προβιά

Απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη

Κι απ’ τη γη στον ουρανό

Κυνηγάν τον αποστάτη

Να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη

Σαν ακράτητα σκυλιά

Και τον πάνε στον Χαλίφη

Να του βάλει τη θηλειά

……..

Νικημένο μου ξεφτέρι

Δεν αλλάζουν οι καιροί

Με φωτιά και με μαχαίρι

Πάντα ο κόσμος προχωρεί…

Μερικοί μόνο στίχοι από το μοναδικό τραγούδι «Κεμάλ» του Μάνου Χατζηδάκι και του Νίκου Γκάτσου που θα μπορούσε να είναι και η πιο ακριβής ανάλυση και θεώρηση της κατάστασης που περνά αυτήν τη στιγμή η χώρα, ο λαός αλλά και η όποια εκπροσώπηση της κυβέρνησης στη μάχη των μαχών. Ποιος είναι ο Χαλίφης και ποιοι είναι οι Αρχόντοι είναι μάλλον περιττό να πούμε..

Η ελληνική αφοβιά είναι αυτό που τους τρομάζει περισσότερο. Μην ξυπνήσει ο Έλληνας … Μην σηκώσει κεφάλι. Ειδικά ο Έλληνας.. Άλλωστε υπάρχει ιστορικό προηγούμενο(ειδικά για τους Γερμανούς) του τι μπορεί να κάνει αυτός ο μικρός λαός όταν είναι πεινασμένος , ταπεινωμένος και πας να του πάρεις τη χώρα…Πας να αγγίξεις τα ιερά και τα όσια του….Ας θυμηθούμε λοιπόν την ελληνική αφοβιά επιτέλους.. Ήρθε ο καιρός και η στιγμή…

Το πρόβλημα είναι ότι τολμήσαμε να μην φοβηθούμε. Ούτε οι μονομερείς ενέργειες, ούτε το μη δομημένο πρόγραμμα για το οποίο κατηγορείται η κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους, ούτε τίποτα. Το πρόβλημα είναι τολμήσαμε να ακουστεί μόνο ο ήχος της φωνής μας, μπροστά στο μαστίγιο που κραδαίνουν σαδιστικά οι … «δανειστές» – αλήθεια ποιος δανείζει τελικά σε ποιον το ‘ χουμε σκεφτεί;.

Το σύγχρονο οικονομικό « Νταχάου »

Κι αυτό και μόνο ,το ότι ακούστηκε η φωνή μας συνιστά μέγα αμάρτημα και ριζικό ολίσθημα στη δογματική λογική της υποταγής, στο οικονομικό « Νταχάου» που έχει επιβληθεί πρώτα στους Έλληνες υπό τύπου καθαρτηρίου ή ντους δηλητηριωδών ουσιών (δανείων που χρηματοδοτούν άλλα δάνεια) ώστε να εξιλεωθούν από τις αμαρτίες του παρελθόντος και το αμαρτωλό DNA τους.

Στο ίδιο « Νταχάου» επιδιώκεται όμως να μπουν σταδιακά όλοι οι λαοί της Ευρώπης, εάν δεν δεχθούν να προσαρμοστούν θέλοντας και μη στη στρατιωτική οικονομική πειθαρχία (ή στη στρατιωτικοποιημένη μονομερή και μόνιμη λιτότητα ) της κας Μέρκελ.

Κανείς δεν συμφωνεί με αυτήν την πολιτική της οικονομικής ασφυξίας…Απλώς όλοι την αποδέχονται γιατί δεν έχουν ή νομίζουν ότι δεν έχουν έξοδο διαφυγής.. Αυτήν την έξοδο διαφυγής που θα σημάνει και την έξοδο από την κρίση και δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από μια πολιτική απάντηση ελπίδας, προοπτικής, ισότητας, ισοπολιτείας και αλληλεγγύης των λαών της Ευρώπης.

Ο ιμάντας της ασφυκτικής οικονομικής λιτότητας που μας οδηγεί σε νέο Μεσαίωνα, μπορεί και πρέπει να φύγει από τον λαιμό των λαών της Ευρώπης…

Εάν δεν γίνει αυτό τότε δεν θα είναι η Ελλάδα που κινδυνεύει με έξοδο από την ένωση αλλά η ίδια η Ευρώπη με έξοδο από τον ίδιο τον εαυτό της, την πρωτογενή ουσία που τη γέννησε και κατά συνέπεια με οριστική απώλεια της ύπαρξής της.

Ας αποφασίσουμε όλοι τώρα και ας το δείξουμε συνολικά και αποφασιστικά στους συνομιλητές ότι ο μη φόβος, το ευθύ βλέμμα και οι ώμοι ψηλά, είναι οριστική και αμετάκλητη απόφασή μας και όχι πολιτικός τακτικισμός ή σημαία ευκαιρίας.

Είναι η φύση μας ως λαού και ως έθνους. Μόνο εάν το αποφασίσουμε εμείς θα έχει ουσία, νόημα και υπόσταση, η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης και του κάθε υπουργού οικονομικών που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης.

Ας είμαστε προετοιμασμένοι ….και… έτοιμοι για όλα!

Της Δ. Σακελλαρίου

 

Πηγή...

from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1GVvT4z
via IFTTT

Πήγασος: το φτερωτό άλογο της ελληνικής μυθολογίας

Κατά τον Ησίοδο (Θεογονία 276-282), ο Πήγασος ήταν καρπός της ένωσης του Ποσειδώνα με τη Γοργώ Μέδουσα και ξεπήδησε από τον λαιμό της όταν την αποκεφάλισε οΠερσέας με τη συνδρομή τηςΑθηνάς. Κατά μια άλλη μαρτυρία, ο Πήγασος γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε στη θάλασσα. Τότε ο Περσέαςιππεύοντας αυτόν κατάφερε να διαφύγει τη καταδίωξη των άλλων δύο γοργόνων, αδελφών της Μέδουσας ή, με την πιο συνηθισμένη μορφή του μύθου, με τα φτερωτά σανδάλια του.



Γόνος, λοιπόν, του θεού των υδάτων ο Πήγασος, επόμενο ήταν και το όνομά του να παραπέμπει στο υγρό στοιχείο, στην πηγή, αφού μάλιστα γεννήθηκε κοντά στις πηγές του Ωκεανού, του μυθικού ποταμού που περιβάλλει τον κόσμο (Θεογονία 281-283).

Ένας άλλος μύθος παραδίδει πως η Iπποκρήνη, μια πηγή στην κορυφή του Eλικώνα της Bοιωτίας από την οποία αντλούσαν οι Eλικωνιάδες Nύμφες την έμπνευσή τους, ανέβλυσε όταν ο Πήγασος χτύπησε με την οπλή του τον βράχο.

Όταν οι Μούσες διαγωνίζονταν κάποτε στο τραγούδι με τις κόρες του Πιέρου, στον ποταμόΕλικώνα, μόλις άρχισαν το τραγούδι οι Πιέριες κόρες όλα είχαν σκοτεινιάσει. Αμέσως μετά, όταν ήλθε η σειρά των Μουσών, όλα φαίνονταν σαν να σταμάτησαν, ο Ουρανός, η Θάλασσα, τα ποτάμια, για να ακούσουν τους εξαίσιους ύμνους, ο δε Ελικώνας άρχιζε να υψώνει τη κορυφή του προς τον ουρανό από χαρά και υπερηφάνεια μέχρι που τον σταμάτησε ο φτερωτόςΠήγασος, με διαταγή τουΠοσειδώνα, λακτίζοντας τον με τις οπλές του. Από το λάκτισμα αυτό γεννήθηκε η πηγή του Ελικώνα, της οποίας τα νερά ενέπνεαν τις Μούσες, η καλούμενη και Ιπποκρήνη.

Kι άλλες πηγές, σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες, ανέβλυσαν χάρη στο χτύπημα της οπλής του Πήγασου. 

 

Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που επικρατούσε στη Κόρινθο ο Πήγασος ήταν κατ΄ εξοχήν Κορινθία θεότητα, για τον οποίο είχαν κοπεί και νομίσματα με τη παράστασή του. Λέγονταν ότι μόλις ο Πήγασος ξεπήδησε από τη Μέδουσα, πέταξε στηνΑκροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Πειρήνης πηγής εξ ού και "Πειρήνιος πώλος" το από τότε όνομά του. Στη συνέχεια οι παραδόσεις των Κορινθίωνσυσχετίζουν τον Πήγασο με τη παράδοση του Βελεροφόντη και της Χίμαιρας.

Εκεί, κοντά στην Κρήνη Πειρήνη, μια πηγή πλούσια σε νερά ακόμα και σήμερα, παραμόνεψε ο ήρωαςBελλεροφόντης το θεϊκό άλογο, κι όταν εκείνο πλησίασε να πιει νερό, το δάμασε περνώντας του - με την καθοδήγηση και συμπαράσταση της Αθηνάς - στο στόμα το χρυσό χαλινάρι, δώρο της ίδιας της θεάς των τεχνών (Πίνδ. O. XIII, 65. 78).  Ο Bελλεροφόντης πραγματοποίησε πολλούς άθλους καβάλα στον Πήγασο.

Ξεχωρίζει όμως, η εξόντωση τηςXίμαιρας, ενός τέρατος με σώμα λιονταριού, κεφαλή τράγου στη ράχη του και μια έχιδνα στη θέση της ουράς, που έσπερνε τον όλεθρο, κατακαίγοντας τα πάντα με τη φωτιά που ξερνούσε απ' το στόμα του. Δεν είχε, ωστόσο, παρά τα ανδραγαθήματά του, καλό τέλος ο Bελλεροφόντης.Μεθυσμένος από τους αλλεπάλληλους άθλους του, πίστεψε πως θα μπορούσε να φτάσει και στον Όλυμπο ακόμη, την κατοικία των θεών. Ο Δίας,ενοχλημένος από την ύβρι, πρόσταξε ένα έντομο και κέντρισε τον Πήγασο, οπότε αυτός αφηνίασε και πέταξε κάτω στη Γη τον αναβάτη του. Ο Πήγασος συνέχισε την πτήση του προς τον Όλυμπο, όπου έμεινε στην υπηρεσία του Δία, ως φύλακας και φορέας των συμβόλων του, κεραυνού και αστραπής, από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο. (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).

Σε μεταγενέστερους μύθους οΠήγασος αναφέρεται και ως άλογο της Ηούς στην οποία της τον πρόσφερε ως δώρο ο Δίαςγια να σέρνει το άρμα της.


Σε ακόμη μεταγενέστερους χρόνους ο Πήγασος θεωρήθηκε ως άλογο των Μουσών που ιππεύουν οι ποιητές και πετούν μαζί του ψηλά στο καλλιτεχνικό στερέωμα.

 

Τελικά οι θεοί πρόσφεραν στονΠήγασο μια αιώνια θέση στον ουρανό δημιουργώντας τονΑστερισμό του Πήγασου.

Τον  4ο αι. π.κ.χ. ο Eύδοξος, μαθητής του Πλάτωνα και εκπρόσωπος της πεποίθησης ότι η γη είναι σφαιρική, αναφέρεται για πρώτη φορά στον αστερισμό του «ιερού ίππου».


Από τότε ο αστερισμός τουΠήγασου μνημονεύεται μαζί με τα άλλα ουράνια σώματα από τον Άρατο (315-240 π.κ.χ.) στο έργο του Φαινόμενα, καθώς και από τον αστρονόμο Ίππαρχο (2ος αι. π.κ.χ.).

 

Πηγή...

from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1zp0eFO
via IFTTT

Παγκόσμια στασιμότητα

Μερικές εβδομάδες πριν η Ελβετία κατάφερε να δανεισθεί από τις αγορές χρήματα, έναντι αρνητικού επιτοκίου – γεγονός που σημαίνει ότι, οι πιστωτές της είναι πρόθυμοι να πληρώνουν επιτόκιο για τα κεφάλαια που της δανείζουν (-0,055% πρόσφατα). Πρόκειται ασφαλώς για έναν παραλογισμό, για μία διαστρέβλωση της αγοράς, η οποία όμως οφείλει να ερμηνευθεί –ειδικά επειδή είναι […]

from TheNewsGr http://ift.tt/1c7gxwG
via IFTTT

Ευγνωμοσύνη και Ευτυχία

Λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί για την ευτυχία, την αφθονία και την πνευματική ανάπτυξη – ιδιαίτερα σε καιρούς δοκιμασίας. Οι περισσότεροι βιώνουν περισσότερο πόνο και στεναχώρια γι’ αυτά που δεν έχουν παρά ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχουν. Όταν στεναχωριόμαστε και παραπονιόμαστε για όσα δεν έχουμε ή για όσα δεν είναι όπως θα θέλαμε, αυτόματα χάνουμε την επίγνωση, την εκτίμηση και την απόλαυση όλων αυτών που έχουμε και τα θεωρούμε δεδομένα. Είμαστε λιγότερο ελεύθεροι να απολαύσουμε αυτά που έχουμε.

Σύμφωνα με στατιστικές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (τις οποίες δεν μπορώ να αποδείξω ή να αναιρέσω, αλλά μοιάζουν να είναι αληθινές), αν διαβάζετε αυτό το βιβλίο, μπορείτε να θεωρήσετε τον εαυτό σας ανάμεσα στους ευλογημένους και τυχερούς του πλανήτη.

Ακολουθούν κάποιοι αριθμοί που θα μπορούσαν να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε πόσο ευλογημένοι είμαστε.

80% από τα αδέλφια μας στη γη ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

70% είναι αμόρφωτοι.

50% είναι αναλφάβητοι.

1% έχουν υπολογιστές.

1% έχουν ανώτερη μόρφωση.

Αν έχετε ένα σχετικά υγιές σώμα, είστε σε καλύτερη κατάσταση από το ένα εκατομμύριο ανθρώπους, που είναι άρρωστοι και θα αφήσουν τα σώματά τους μέσα στις επόμενες επτά μέρες.

Αν δεν ζείτε σε συνθήκες πολέμου, πείνας ή στη φυλακή, τότε είστε πολύ πιο τυχεροί από τα 500.000.000 που ζουν σε τέτοιες συνθήκες.

Αν έχετε τροφή, ρούχα, ένα σπίτι και ένα κρεβάτι, τότε είστε σε καλύτερη κατάσταση από το 75% των ψυχών που είναι ενσαρκωμένες σ’ αυτό τον πλανήτη.

Αν έχετε λογαριασμό στην Τράπεζα και χρήματα στην τσέπη σας, τότε βρίσκεστε μέσα στο τυχερό 8% της ανθρωπότητας.

Τόσα πολλά από αυτά, που θεωρούμε δεδομένα, δεν είναι έτσι για τους περισσότερους ανθρώπους πάνω στη γη. Υπάρχουν πάρα πολλές ψυχές που ζουν χωρίς πολλά από αυτά που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε να μην έχουμε.

Ευγνωμοσύνη είναι η αναγνώριση της αγάπης που παίρνουμε από το Σύμπαν μέσα από τους αγαπημένους μας, τα υπάρχοντά μας, τις ανέσεις μας και την αφθονία κάθε μορφής.

Η αναγνώριση της αφθονίας, που ήδη έχουμε, είναι το πρώτο βήμα για να προσελκύσουμε περισσότερη. Αν είμαστε αγνώμονες για όσα έχουμε ή είμαστε δυστυχισμένοι, παραπονούμενοι ή πικραμένοι, τότε στέλνουμε στο σύμπαν ένα αρνητικό μήνυμα, το οποίο έλκει περισσότερη αρνητικότητα, περισσότερα από αυτά που δεν θέλουμε και λιγότερα από αυτά που θέλουμε.

Σε κανέναν δεν αρέσουν οι αγνώμονες άνθρωποι. Κανείς δεν εμπνέεται να δώσει περισσότερα σε έναν αγνώμονα, ούτε ο Θεός, ούτε το σύμπαν.

Η ευγνωμοσύνη αυξάνεται με την πνευματική εξέλιξη. Καθώς γινόμαστε πιο συνειδητοί, είναι φυσικό να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα, όπως το καθαρό πόσιμο νερό και οι καλοί φίλοι. Καθώς εξελισσόμαστε και μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε πιο βαθιά τη σοφία των γεγονότων της ζωής μας, σαν μια ευκαιρία στην πνευματική εξελικτική πορεία μας, τότε αρχίζουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη ακόμη και για αρχικά δύσκολα ή δυσάρεστα γεγονότα και καταστάσεις.

Είμαστε ευγνώμονες προς τους ανθρώπους που μπορεί να δοκιμάζουν την αγάπη, τη συγχώρεση, την αυτοπαραδοχή ή την κατανόησή μας, γιατί μας δίνουν πολύτιμες ευκαιρίες να αφήσουμε τους φόβους και το εγώ μας και να θυμηθούμε την αληθινή πνευματική μας φύση και, φυσικά, τη δική τους πνευματική φύση.

Μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη ακόμη και για σωματικά ή οικονομικά προβλήματα, που δοκιμάζουν την εσώτερη αίσθηση ασφάλειας και αξίας μας. Με κανένα τρόπο δεν αναζητούμε τέτοιες εμπειρίες. Αλλά, όταν εμφανίζονται, τις χρησιμοποιούμε με ευγνωμοσύνη.

Η ευγνωμοσύνη συνδέεται απευθείας με την αγάπη και την ευτυχία. Βιώνουμε ευτυχία όταν αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη, και ευγνωμοσύνη όταν αισθανόμαστε ευτυχία. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη. Είμαστε πιο ευτυχισμένα και πιο ελεύθερα όντα, όταν αναγνωρίζουμε πόσο τυχεροί και ευλογημένοι είμαστε.

Δεν θα το διαβάζατε αυτό, αν δεν είχατε ήδη αρκετή ασφάλεια και αφθονία για να μπορείτε να έχετε το βιβλίο και αρκετό ελεύθερο χρόνο από τις προκλήσεις της επιβίωσης για να καθίσετε και να διαβάσετε αυτές τις σελίδες. Αλλιώς, θα αναζητούσατε ασφάλεια, τροφή, καταφύγιο και κάλυψη άλλων βασικών αναγκών.

Χρειάζεται να ανακαλύψουμε τρόπους να θυμόμαστε όλα όσα έχουμε και να συνηθίσουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη πολλές φορές τη μέρα.

Ένας τρόπος είναι η πέτρα ευγνωμοσύνης που αναφέρεται στο βιβλίο και την ταινία «Το Μυστικό». Όμως, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή πολλές φορές τη μέρα, όπως ένα χαλίκι στην τσέπη μας, ένα «βραχιόλι ευγνωμοσύνης» ή μια «αλυσίδα ευγνωμοσύνης» γύρω από το λαιμό μας. Διαφορετικά ή και επιπρόσθετα μπορούμε να τοποθετήσουμε ένα σύμβολο στο γραφείο, τον καθρέφτη, την τηλεόραση ή το ψυγείο, κάτι που θα μας κάνει να θυμόμαστε όλα όσα αγαπάμε και για τα οποία νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Μπορούμε να στήσουμε ένα σύστημα υπενθύμισης από έναν ήχο, από το ρολόι, το κινητό τηλέφωνο ή τον υπολογιστή μας. Ή μπορεί να έχουμε έναν συγκεκριμένο τόπο, από τον οποίο περνάμε κάποιες φορές καθημερινά, που θα μας κάνει να θυμόμαστε. Ή μπορούμε να συνδέσουμε την ευγνωμοσύνη με μια συγκεκριμένη δραστηριότητα, όπως το βούρτσισμα των δοντιών μας, ώστε κάθε φορά που τα βουρτσίζουμε να θυμόμαστε όλα αυτά για τα οποία μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Όσο πιο συχνά το κάνουμε, τόσο πιο πολύ γίνεται ισχυρή συνήθεια. Η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα που μεταμορφώνει τη ζωή μας. Νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε – ακόμη και αυτά που αρχικά είναι μερικές φορές δυσάρεστα – μεταμορφωνόμαστε σε ευτυχισμένες όμορφες υπάρξεις. Όταν είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμονες, προσελκύουμε τους άλλους. Είμαστε ευχάριστοι στην παρέα. Είναι πιο εύκολο να μας αγαπούν, γιατί αγαπάμε ευκολότερα.

Έλκουμε από το σύμπαν μια πιο θετική πραγματικότητα. Η ευγνωμοσύνη είναι μία από τις πιο σημαντικές ενέργειες που μπορούμε να εκπέμπουμε, όταν θέλουμε να προσελκύσουμε αυτό που επιθυμούμε.

Καλό είναι να κάνετε έναν «κατάλογο ευγνωμοσύνης» και να τον έχετε δίπλα στο κρεβάτι σας, στον οποίο μπορείτε να προσθέτετε, και να τον διαβάζετε κάθε πρωί πριν να σηκωθείτε από το κρεβάτι ή και κάθε βράδυ πριν να κοιμηθείτε.

Καθώς κάνετε τον κατάλογό σας, σκεφτείτε κάποια από τα ακόλουθα, που έχουν γραφτεί από δύο άτομα (έναν άνδρα και μια γυναίκα), που έκαναν την άσκηση. Καθώς διαβάζετε αυτόν τον κατάλογο, θυμηθείτε ότι πριν από 150 χρόνια ακόμη και οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες δεν απολάμβαναν πολλές από αυτές τις πηγές απόλαυσης και ασφάλειας.

Αφού διαβάσετε τον κατάλογο που ακολουθεί, αγνοήστε τον και κάντε το δικό σας κατάλογο, όπως βγαίνει από την καρδιά σας.

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για:

 

Τους γονείς μου που με στήριξαν και με φρόντισαν, μέχρι να μπορώ να επιβιώσω μόνος μου και τότε με άφησαν ελεύθερο.

Τ’ αδέλφια μου, με τα οποία μοιράστηκα και βίωσα τόσα πολλά.

Τα παιδιά μου και όλα τα παιδιά, που μου δίνουν τόση χαρά με την αθωότητα και τις απορίες τους.

Το σύντροφό μου, με τον οποίο μοιραζόμαστε τις προκλήσεις της ζωής – καθώς και τη χαρά και το γέλιο – και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Τους παλιούς μου φίλους και ερωτικούς συντρόφους, με τους οποίους μοιράστηκα και έμαθα.

Τους συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς, με τους οποίους μοιράστηκα τη φιλία.

Τους συνεργάτες, προϊσταμένους και υπαλλήλους, με τους οποίους μοιράστηκα τους κοινούς στόχους του εργασιακού μας περιβάλλοντος.

(Είμαι ευγνώμων για όλες τις προαναφερόμενες ψυχές, με τις οποίες επέλεξα να έχω μια ξεχωριστή σχέση σ’ αυτή τη ζωή, όχι μόνο για τις θετικές στιγμές, αλλά επίσης για εκείνες τις στιγμές που η συμπεριφορά τους μου έδωσε την ευκαιρία να δω τους φόβους, τις προσκολλήσεις και τις αδυναμίες μου, για να μάθω να βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου και να κατανοώ, να συγχωρώ και να αγαπώ.)

Τα μάτια μου και την ικανότητα να βλέπω και να παίρνω τόση ευχαρίστηση απ’ αυτόν τον όμορφο κόσμο.

Τα αυτιά μου και την ικανότητα να ακούω τόσους πολλούς ευχάριστους ήχους.

Τη μύτη μου και την ικανότητα να απολαμβάνω ευωδιές κάθε είδους.

Τα γευστικά μου αισθητήρια που μου επιτρέπουν να απολαμβάνω νόστιμες γεύσεις.

Την επιδερμίδα μου που μου επιτρέπει να παίρνω ευχαρίστηση από την αφή.

Τον εγκέφαλο και το νου μου που μου επιτρέπουν να προσλαμβάνω και να ευχαριστιέμαι όλα τα παραπάνω.

Τα ζωάκια μου και όλα τα ζώα και πουλιά, που κάνουν τη ζωή μου ομορφότερη και πιο ευχάριστη.

Το σπίτι μου που με προστατεύει από τον ήλιο, τη βροχή, το χιόνι και τα στοιχεία της φύσης.

Το κρεβάτι μου – όπου αναπαύομαι και ανανεώνομαι με ασφάλεια.

Τα ρούχα που προστατεύουν το σώμα μου.

Τα παπούτσια που προστατεύουν τα πόδια μου.

Την τροφή που συντηρεί το σώμα και το νου μου και μου δίνει απόλαυση.

Το ψυγείο μου που προστατεύει την τροφή μου.

Την κουζίνα μου, όπου μπορώ να ετοιμάσω την τροφή μου.

Όλες τις οικιακές συσκευές, που κάνουν ευκολότερη τη ζωή μου.

Τον υπολογιστή μου που μου δίνει ευχαρίστηση και αποτελεί εργαλείο δημιουργικότητας.

Την τηλεόρασή μου και τις συσκευές DVD και CD, που μου δίνουν τόση πολλή απόλαυση.

Το αυτοκίνητο και άλλες μηχανές, που διευκολύνουν τις ανάγκες μου.

Το τρεχούμενο νερό στο σπίτι μου.

Τον ηλεκτρισμό στο σπίτι μου, που μου επιτρέπει να έχω τις ανέσεις όλων των συσκευών και μηχανημάτων που εξυπηρετούν τις ανάγκες μου.

Όλη τη Φύση – τα δένδρα, τα λουλούδια, τις πεταλούδες, τα ποτάμια, τις παραλίες, τα δάση, τα βουνά, τα πελάγη και τους ωκεανούς, που μου δίνουν τόση γαλήνη και ευχαρίστηση.

Συγκεκριμένους τόπους στη φύση, που αγαπώ ιδιαίτερα.

Όλα τα ζώα και τα άλλα όντα του πλανήτη, που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

Τα ντοκιμαντέρ για ζώα και φυτά, που με αφήνουν γοητευμένο και γεμάτο θαυμασμό για τη σοφία και τη δύναμη της φύσης.

Τη μόρφωσή μου που με βοηθά να κατανοήσω τον κόσμο πιο καθαρά.

Τα βιβλία μου, σαν πηγές γνώσης και απόλαυσης.

Το Διαδίκτυο – σαν ένα ανεκτίμητο εργαλείο μάθησης και επικοινωνίας.

Όλους τους δασκάλους, Γκουρού και οδηγούς, που με οδήγησαν στον αληθινό εαυτό μου.

Τη μουσική όλων των ειδών, που με χαλαρώνει, με εμπνέει και με ανυψώνει.

Το χορό, επειδή με κάνει να νιώθω ζωντανός και μου επιτρέπει να εκφράζω μέρη του εαυτού μου που δεν μπορώ να εκφράσω με κανέναν άλλο τρόπο.

Το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, επειδή ανοίγουν την καρδιά μου και μου επιτρέπουν να αισθάνομαι μέσα από τους άλλους, και με γεμίζουν με συναισθήματα και ευχαρίστηση.

Όλους τους ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει τις προαναφερόμενες μορφές διασκέδασης και πληροφόρησης.

Όλα τα χρώματα, υλικά, ρούχα, κοσμήματα και αντικείμενα ομορφιάς.

Τις συγκεκριμένες τροφές που απολαμβάνω ιδιαίτερα.

Τις ομάδες των ανθρώπων, με τους οποίους μοιράζομαι το χρόνο μου, επειδή μέσα από το μοίρασμα βιώνουμε εμπιστοσύνη, αποδοχή και αγάπη.

Όλους του γιατρούς και ψυχολόγους, που είναι ταγμένοι να βοηθήσουν εμένα και άλλους στην έρευνα για την υγεία και την ευτυχία.

Όλους τους σερβιτόρους που έχουν σερβίρει εμένα και άλλους.

Όλους τους μάγειρες που έχουν ετοιμάσει με αγάπη την τροφή για μένα και για άλλους.

Όλες τις καμαριέρες στα ξενοδοχεία, που έχουν καθαρίσει τα δωμάτιά μου.

Όλους τους υπαλλήλους σε καταστήματα, που με έχουν βοηθήσει να βρω ό,τι χρειάζομαι.

Τους ανθρώπους που προσπερνώ στο δρόμο.

Το τηλέφωνό μου, το κινητό μου και τις άλλες μορφές επικοινωνίας.

Τα πουλιά που κελαηδούν στα δένδρα.

Τον άνεμο, τη γη, το νερό, τον ήλιο.

Όλες τις τεχνικές, που με βοήθησαν να απελευθερωθώ από αρνητικά συναισθήματα και να βιώσω εσωτερική γαλήνη και ευτυχία.

Όλες τις πνευματικές διδασκαλίες, τις αλήθειες και τη σοφία, που με απελευθέρωσαν από τις ψευδαισθήσεις και τους φόβους μου.

Τα αθλητικά παιχνίδια που μου αρέσει να παίζω και να παρακολουθώ.

Τα θεάματα όλων των ειδών που μου αρέσουν.

Την τρυφερότητα, το χάδι, το φιλί και την ερωτική απόλαυση με το σύντροφό μου.

Τις σωματικές ασκήσεις, τις τεχνικές αναπνοής, την προσευχή και το διαλογισμό, που διατηρούν το σώμα και το νου μου ενεργοποιημένα και σε κατάσταση ευεξίας.

Το σώμα μου και την ικανότητά του να κινείται και να με πηγαίνει όπου θέλω να πάω για να εκτελέσω τα καθήκοντα που μου δίνουν ευχαρίστηση και σκοπό.

Το νου μου που με υπηρετεί όλη μέρα και με βοηθά να κατανοώ και να λειτουργώ μέσα σ’ αυτό τον κόσμο.

Τη μετά θάνατον ζωή και την αθανασία μου.

Το Χριστό και όλα τα πνευματικά όντα, που έχουν εμπλουτίσει και εμπνεύσει τη ζωή μου με τις διδασκαλίες τους, αλλά ακόμη περισσότερο με το παράδειγμά τους.

Τις γυναίκες και τους άνδρες που με το παράδειγμά τους μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής.

Εκείνους που με τη συμπεριφορά τους με έβαλαν σε δοκιμασία και με βοήθησαν να γνωρίσω τον εαυτό μου, τις αδυναμίες και τους φόβους μου, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να ξεπεράσω το εγώ μου και να κατανοήσω, να συγχωρήσω και να αγαπήσω.

Τα λάθη και τις αδυναμίες των ανθρώπων, που με βοήθησαν να δω τα δικά μου.

Τις δύσκολες στιγμές του παρελθόντος και του παρόντος, που με δυνάμωσαν και αύξησαν την αυτογνωσία μου και την εσώτερη δύναμη και γαλήνη μου.

Όλες τις υπέροχες στιγμές αγάπης, ευτυχίας, γέλιου και παιχνιδιού, που εμβάθυναν την εμπιστοσύνη και την αγάπη μου για τους συνανθρώπους μου.

Εκείνες τις ήρεμες στιγμές επικοινωνίας με τους αγαπημένους μου.

Την υποστήριξη, αποδοχή και συγχώρεση που πήρα από τους άλλους όλα τα χρόνια.

Όλους εκείνους που μοιράστηκαν μαζί μου τα ίδια ενδιαφέροντα.

Εκείνους που γεννήθηκαν σε άλλες θρησκείες, φυλές και εθνικότητες και μου επιτρέπουν να εντοπίσω την έμφυτη ενότητα πίσω από όλες αυτές τις επιφανειακές διαφορές.

Το άνθισμα των λουλουδιών και την αφθονία των φρούτων και λαχανικών.

Τη θάλασσα που με αναζωογονεί και με απελευθερώνει.

Τον άνεμο που με χαϊδεύει, με δροσίζει και ανοίγει τα ρουθούνια μου.

Τώρα κάντε το δικό σας κατάλογο και προσθέτετε σ’ αυτόν καθημερινά.

 

Πηγή...

from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1AtEkMB
via IFTTT

Αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά

 

Καθώς η άρχουσα τάξη συστηματικά έχει καταφέρει να "εξαφανίσει" σχεδόν από τη λαική μνήμη και συνείδηση τους εργατικούς αγώνες του Σικάγο, που έναν αιώνα πριν κατέκτησαν το 8ωρο. Τα ΜΜΕ προτιμούν αυτές τις μέρες να "παίζουν" διαρκώς -για ευνόητους λόγους- το θέμα των προσαγωγών για τη Marfin στην Πρωτομαγιά του 2010, που αποτέλεσε "σημείο καμπής" για το λαικό κίνημα, με χιλιάδες κόσμου να κατεβαίνουν στην πορεία, και να "κάνουν αισθητή την παρουισία τους" μετά από χρόνια "απραξίας".

 

Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε ένα -πρόχειρο έστω- ιστορικό αφιέρωμα για την Πρωτομαγιά, με τα γεγονότα του Σικάγο, αλλά και τις πρώτες αντίστοιχες προσπάθειες στην Ελλάδα για το 8ωρο: ...

 

Από παλιότερο άρθρο της "Ημερησίας" που πλέον δεν υπάρχει στο site της (τουλάχιστον εμείς δε το βρήκαμε):

 

[...]στη Mεγάλη Bρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις HΠA, προς το τέλος του 19ου αιώνα, υπάρχουν περίπου 30 εκατ. «προλετάριοι» και άλλα 10 στις υπόλοιπες χώρες, που κινούνται στους ρυθμούς της εκβιομηχάνισης. H αύξηση της μισθωτής εργασίας σε ποσοστά είναι, επίσης, εντυπωσιακή: 80% του ενεργού πληθυσμού είναι οι μισθωτοί στη Bρετανία, γύρω στο 50-60% στις HΠA, τη Γερμανία και τη Γαλλία.

 

Aν και όλη την περίοδο δεν σημειώνονται επαναστάσεις και υπερτοπικές εξεγέρσεις, όπως στο παρελθόν ( «άνοιξη» του 1848, Kομμούνα του 1871), ξεσπάνε απεργιακές κινητοποιήσεις χωρίς προηγούμενο. Στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Bέλγιο, την Aγγλία, και, ιδιαίτερα, στις HΠA, με επίκεντρο το χρόνο εργασίας, κινητοποιούνται εκατομμύρια. Oι εργατικές οργανώσεις γνωρίζουν μια πρωτοφανή ανάπτυξη. Eνδεικτικοί αριθμοί στα τέλη της δεκαετίας του 1890: Tα αγγλικά τρέιντγιούνιορς αριθμούν 1,5 εκατ. μέλη, η Aμερικανική Oμοσπονδία Eργασίας πάνω από 600.000...

 

Κόμματα

 

Tο εργατικό κίνημα κάνει πράξη το κομμουνιστικό σύνθημα «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε», ενώ δημιουργούνται τα πρώτα σοσιαλιστικά κόμματα. H εξέλιξη αυτή θεωρείται ως ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της εποχής. Aπό την άποψη που ενδιαφέρει εδώ οι εργατικές τάξεις αποκτούν συνείδηση τις δύναμής τους, οργανώνονται. Oι κοινωνίες μεταμορφώνονται. Στο πλαίσιο αυτό το 1889 αποτελεί έτος ορόσημο, με τη συγκρότηση της B΄ Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Παρίσι. Tότε καρποφορούν και οι προσπάθειες που έχουν αρχίσει μερικά χρόνια νωρίτερα για τη διεθνή οργάνωση των εργατών.

 

H απόφαση για καθιέρωση της Πρωτομαγιάς

 

Aν και ουσιαστικά η Πρωτομαγιά «φύτρωσε» το 1886 στις HΠA, όμως τυπικά ως διεθνής μέρα των εργατών καθιερώθηκε στο ιδρυτικό συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς. Aυτή ήταν η σημαντικότερη απόφαση που πήραν στο Παρίσι (Iούλιος 1889) οι 400 περίπου εκπρόσωποι των εργατών από 20 χώρες. Στη σχετική απόφαση αναφέρεται:

 

«... Θα οργανωθεί μια μεγάλη διεθνής εκδήλωση για μια καθορισμένη ημερομηνία, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι εργάτες σε όλες τις χώρες και σε όλες τις πόλεις ν’ απευθύνουν ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη μέρα, προς τις δημόσιες αρχές, ένα αίτημα για να καθοριστεί η εργάσιμη μέρα σε οκτώ ώρες και να τεθούν σε ισχύ οι άλλες αποφάσεις του Διεθνούς Συνεδρίου του Παρισιού. Eνόψει του ότι μια τέτοια εκδήλωση έχει ήδη αποφασιστεί από την Aμερικανική Oμοσπονδία Eργασίας στο συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1888 στο Σεντ Λούις για την 1η του Mάη 1890, η μέρα αυτή γίνεται δεκτή σαν η μέρα για τη διεθνή εκδήλωση. Oι εργάτες των διαφόρων χωρών θα πρέπει να οργανώσουν την εκδήλωση με τρόπο ανάλογο προς τις συνθήκες της χώρας τους».

 

 

Στη διάρκεια της Mεγάλης Ύφεσης στον πυρήνα της σύγκρουσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας βρέθηκε το οκτάωρο. Όπου είχαν ως τότε θεσπιστεί όρια στο χρόνο εργασίας παραβιάζονταν, ενώ όπου ακόμη δεν είχε θεσμοποιηθεί το οκτάωρο αποτελούσε αίτημα αιχμής. Aνήκοντας στην πρώτη κατηγορία οι Aμερικανοί εργάτες έδιναν σκληρές ταξικές μάχες. H Aμερικανική Oμοσπονδία Eργασίας αποφάσισε ότι η 1η του Mάη 1886 θα ήταν μέρα αγώνα για το οκτάωρο. Tο Σικάγο αναδείχτηκε στο κέντρο του αγώνα Ήταν τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική η κινητοποίηση, που κράτος και βιομήχανοι θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Στις 3 του Mάη, η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών, που διαδήλωναν, σκοτώνοντας 4 και τραυματίζοντας πολλούς. Tην επομένη οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν μαχητικά στο Xεϊμάρκετ, όπου διαδραματίστηκε η πασίγνωστη από τότε βομβιστική επίθεση- προβοκάτσια (κάποιος έριξε βόμβα, σκοτώνοντας εφτά αστυνομικούς, ακολούθησαν συλλήψεις συνδικαλιστών, στημένες δίκες, καταδίκες και εκτελέσεις). H πρωτομαγιάτικη απεργία του 1886 είχε ως αποτέλεσμα σε πολλούς κλάδους να μειωθούν οι εργάσιμες ώρες, ή να καθιερωθεί η ημιαργία του Σαββάτου και η αργία της Kυριακής κ.λπ.

 

Έτσι αποφασίστηκε η 1η Mαΐου να καθιερωθεί ως μέρα των εργατών για προβολή και διεκδίκηση των αιτημάτων τους. H αρχή έγινε το 1890. Tότε ακριβώς ο Φ. Eγκελς έγραφε προλογίζοντας το Kομμουνιστικό Mανιφέστο: «Σήμερα που γράφω αυτές τις γραμμές, το προλεταριάτο της Eυρώπης και της Aμερικής επιθεωρεί τις δυνάμεις του, που για πρώτη φορά κινητοποιούνται σε μια στρατιά, κάτω από μία σημαία και για έναν άμεσο σκοπό: Για το νομοθετικό καθορισμό της κανονικής οκτάωρης εργάσιμης ημέρας... Tο θέαμα της σημερινής μέρας θα δείξει στους καπιταλιστές και στους γαιοκτήμονες όλων των χωρών ότι οι προλετάριοι όλων των χωρών είναι σήμερα πραγματικά ενωμένοι. Aς ήταν ο Mαρξ πλάι μου να το ‘βλεπε αυτό με τα ίδια του τα μάτια!» (O Mαρξ είχε πεθάνει εφτά χρόνια νωρίτερα)

 

Σ. Γιελέν – «1886: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠO ΤΗ ΔΡΑΣΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ»

Όπως ο πανικός του 1873 (σ.σ. εννοεί την πρώτη ίσως πολύ μεγάλη καπιταλιστική κρίση που είχε ξεσπάσει τότε) σφράγισε τη γέννηση του συνειδητού εργατικού κινήματος σε εθνική κλίμακα, έτσι σφράγισε και τη γέννηση μιας πρακτικής και ρεαλιστικής αντίληψης για το σοσιαλισμό -αντίληψης που επρόκειτο να αντικαταστήσει τους απόμακρους ουτοπικούς πόθους των πρώτων σοσιαλιστών που περιορίζονταν σε “υψηλές” διανοουμενίστικες συζητήσεις και ρομαντικά δοκίμια. Από κείνη την εποχή οι σοσιαλιστές, αντί να τρέφουν ιδεαλιστικές ελπίδες για το αύριο, άρχισαν να δρουν για το σήμερα, οργανώνοντας διαδηλώσεις πεινασμένων, διαδηλώσεις ανέργων, απεργίες, μαζικές συγκεντρώσεις και πολιτικές καμπάνιες. Αρχικά λειτούργησαν μέσα από το Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. που είχε ιδρυθεί το 1876 και που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις απεργίες των σιδηροδρομικών το 1877, ιδιαίτερα στο Σικάγο και το Σαιν Λούις. Μετά την αποτυχία αυτών των απεργιών το Εργατικό Κόμμα αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα που είχε σαν πρωταρχική του λειτουργία την πολιτική δράση, άσχετο αν διατήρησε φιλικές σχέσεις με τα συνδικάτα. Όταν έγινε αυτή η αλλαγή, η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή του Σ.Ε.Κ. διέταξε να σταματήσουν οι μαζικές συγκεντρώσεις για να παρουσιάσει στα νομοθετικά σώματα προτάσεις σχετικές με την καθιέρωση του οκτάωρου, αποφάσεις για την κατάργηση όλων των απαγορευτικών νομοσχεδίων και για την αγορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών γραμμών.

...Παρακινημένοι από την αγκιτάτσια του Μοστ, οι εκπρόσωποι των επαναστατικών αντικοινοβουλευτικών ομάδων από 26 πόλεις συγκεντρώθηκαν στο Πίτσμπουργκ στις 14 Οκτωβρίου 1883 για να αναδιοργανώσουν τη Διεθνή Ένωση Εργατών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση, υπάρχουν πάλι δύο ξεχωριστά στοιχεία συνενωμένα μόνο από την αντίθεσή τους ως προς την πολιτική δράση. Οι αντιπρόσωποι από τη Νέα Υόρκη και τις ανατολικές Πολιτείες με πρώτο και καλύτερο το Γιόχαν Μοστ, υποστήριξαν την ατομικιστική αναρχική τακτική, ενώ οι αντιπρόσωποι από το Σικάγο και απ’ τις δυτικές Πολιτείες, καθοδηγούμενοι από τους Άλμπερτ Πάρσονς και Ώγκαστ Σπάιζ, υποστήριξαν κάποιο μείγμα αναρχισμού και συνδικαλισμού που τελικά έμεινε γνωστό σαν “Ιδέα του Σικάγου”. Η παραλλαγή αυτή πλησίαζε περισσότερο τον συνδικαλισμό παρά τον αναρχισμό, στο βαθμό που αναγνώριζε το συνδικάτο σαν “εμβρυακή ομάδα” της μελλοντικής κοινωνίας και σαν μονάδα μάχης ενάντια στον καπιταλισμό. Παρόλα αυτά, τα συνδικάτα δεν επρόκειτο να αγωνιστούν για τα επιφανειακά και οπορτουνιστικά προνόμια των μεγάλων μισθών και του μικρού ωραρίου, δεν θα έμεναν ικανοποιημένα παρά μόνο με τον πλήρη αφανισμό του καπιταλισμού και τη δημιουργία της ελεύθερης κοινωνίας. Ο συνδικαλισμός, στον αγώνα του ενάντια στον καπιταλισμό, δεν θα κατέφευγε στην πολιτική δράση αλλά αντίθετα θα δυσπιστούσε απέναντι σε κάθε κεντρική εξουσία και θα διαφύλαττε κάθε προσπάθεια ενάντια στην προδοτική ηγεσία. Θα συγκέντρωνε την προσοχή του στην απευθείας δράση των μελών της βάσης. Δύο μονάχα βασικές αρχές απόμεναν για να εναρμονιστεί απόλυτα η “Ιδέα του Σικάγου” με το σύγχρονο συνδικαλισμό: η Γενική Απεργία και το Σαμποτάζ, απόψεις που εκείνη την εποχή δεν αναπτύχθηκαν θεωρητικά.

Μια και η φράξια των δυτικών Πολιτειών ήταν μεγαλύτερη απ’ όλες τις άλλες, το συνέδριο επικύρωσε τη σπουδαιότητα του συνδικαλισμού. Και η απευθείας δράση -η βία- ήταν η τακτική που θα εφαρμοζόταν.

Η πλατφόρμα της Διεθνούς που δημοσιεύτηκε στο “Συναγερμό” -εφημερίδα του Σικάγου με εκδότη τον Πάρσονς- έλεγε, ανάμεσα σ’ άλλα τα εξής:

“Η σημερινή κοινωνική τάξη πραγμάτων βασίζεται στη ληστεία των μη-ιδιοκτητών από μέρους των ιδιοκτητών, οι καπιταλιστές εξαγοράζουν το μόχθο των φτωχών προσφέροντας μισθούς που αρκούν μονάχα για την επιβίωση, απορροφώντας ολόκληρη την υπεραξία… Μ’ αυτό τον τρόπο, ενώ οι φτωχοί στερούνται ολοένα και περισσότερο τις δυνατότητες εξέλιξης, οι πλούσιοι θησαυρίζουν ληστεύοντας ολοένα και περισσότερο… Το σύστημα αυτό είναι άδικο, παράλογο και καταστροφικό. Άρα εκείνοι που υποφέρουν κάτω απ’ αυτό το σύστημα και δεν θέλουν να είναι υπεύθυνοι για τη συνέχισή του πρέπει να πολεμήσουν για την καταστροφή του με όλα τα μέσα και με όλες τους τις δυνάμεις. Οι εργάτες δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από καμιά εξωτερική πηγή στον αγώνα τους ενάντια στο τωρινό σύστημα· πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους με τις δικές τους μόνο προσπάθειες. Μέχρι τώρα, καμιά προνομιούχα τάξη δεν παραιτήθηκε από την τυραννία, και οι σημερινοί καπιταλιστές δεν παραιτήθηκαν ποτέ από τα προνόμιά τους κι από την εξουσία τους χωρίς να εφαρμόσουν κατασταλτικά μέτρα… Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι ο αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στη μπουρζουαζία πρέπει να έχει βίαιο χαρακτήρα, ότι οι διαμάχες που αφορούν τις διάφορες μισθολογικές αυξήσεις δεν μπορούν να οδηγήσουν στον τελικό στόχο… Σ’ αυτές τις συνθήκες, υπάρχει μονάχα μια λύση -η βία… Η αγκιτάτσια για οργάνωση, για οργανώσεις με σκοπό την εξέγερση, στην περίπτωση βέβαια που οι εργάτες θα πετάξουν τις αλυσίδες τους”.

Πρόκειται για πρόγραμμα που διακήρυττε χωρίς προσχήματα την καταστροφή της υπάρχουσας οικονομικής και πολιτικής τάξης πραγμάτων, ένα πρόγραμμα που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο.

Για ένα χρόνο η ανάπτυξη του νέου Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου ήταν μικρή, παρόλα αυτά, στο τέλος του 1885 είχαν προσχωρήσει σε αυτό 13 συνδικάτα, ενώ η Συνασπισμένη Συνέλευση διατηρούσε 19. Ύστερα από λίγους μήνες όμως, τον Απρίλιο του 1885, συμμετείχαν στο Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο 22 συνδικάτα από τα οποία τα 11 ήταν τα μεγαλύτερα στην πόλη. Διατήρησε την επαφή του με τη Διεθνή και προσχώρησε στις διαδικασίες της, συμμετέχοντας στις μαζικές συγκεντρώσεις της. Άρχισε μια έντονη αγκιτάτσια για την καθιέρωση του οκτάωρου, παρόλο που όσον αφορά τα κίνητρα διέφερε από τη συντηρητική Συνασπισμένη Συνέλευση και τους Ιππότες της Εργασίας – δεν θεωρούσε σημαντική τη μείωση της εργάσιμης ημέρας αλλά τη δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και την πάλη των τάξεων. Ύστερα από εισήγηση του Σπάιζ, τον Οκτώβριο του 1885, υιοθέτησε την ακόλουθη απόφαση:

“Απόφασή μας είναι να κάνουμε έκκληση στην τάξη των μισθωτών να πάρει τα όπλα για να προβάλει στους εκμεταλλευτές της το μοναδικό επιχείρημα που μπορεί να θεωρηθεί αποτελεσματικό: ΒΙΑ. Μολονότι περιμένουμε ελάχιστα από την καθιέρωση του οκτάωρου, υποσχόμαστε με πίστη να βοηθήσουμε τα αδέλφια μας που βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση σ’ αυτή την ταξική πάλη με όλα τα μέσα και τη δύναμη που διαθέτουμε, εφόσον κι αυτοί θα συνεχίσουν να διατηρούν ένα ανοιχτό και αποφασισμένο μέτωπο ενάντια στους κοινούς μας καταπιεστές, τους αριστοκράτες αλήτες και τους εκμεταλλευτές. Η πολεμική μας κραυγή είναι: “θάνατος στους εχθρούς του ανθρώπινου γένους!”

Στο Σικάγο, την πρωτοβουλία για την καθιέρωση του οκτάωρου την ανέλαβε ο Σύνδεσμος για την Καθιέρωση του Οκτάωρου, στον οποίο συμμετείχαν η Συνασπισμένη Συνέλευση, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και οι Ιππότες της Εργασίας – παρόλο που το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο συνεργάστηκε ενεργητικά. Την τελευταία Κυριακή πριν από την Πρωτομαγιά οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση για το οκτάωρο στην οποία πήραν μέρος 25.000 άτομα και μίλησαν οι Πάρσονς, Σπάιζ, Φήλντεν και Στσουώμπ. Όταν έφτασε η μέρα του αγώνα, τα περισσότερα μέλη της κίνησης για την καθιέρωση του οκτάωρου υποστήριξαν τα συνθήματα του Κεντρικού Εργατικού Συνδικάτου και της Διεθνούς.

 

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά (μέρος 2ο)

(συνέχεια από το Α' μέρος...)

 

 

Σ. Γιελέν – «1886: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΣΑ ΑΠO ΤΗ ΔΡΑΣΗ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ»

[...]Η απεργία ξεκίνησε στο Σικάγο με φοβερή ορμητικότητα και με τεράστιες ελπίδες επιτυχίας. Γύρω στους 40.000 εργάτες κατέβηκαν σε απεργία την 1η Μαΐου όπως είχε κανονιστεί, και τελικά έφτασαν να απεργούν 65.000 εργάτες μέσα σε τρεις ή τέσσερις μέρες. Αλλά κι αυτός ο αριθμός δεν αντιπροσώπευε ολόκληρο το δυναμικό της πόλης: χωρίς να γίνει απεργία ικανοποιήθηκε το αίτημα για μείωση της εργάσιμης ημέρας περισσότερων από 45.000 εργατών. Επιπλέον, απεργούσαν ήδη χιλιάδες εργάτες στο Λέηκ Σωρ, στο Γουώμπας, στο Σικάγο, στο Μιλγουώκη, στο Σαιν Πωλ και σε διάφορους σταθμούς μεταφορών οι απεργοί διαμαρτύρονταν για την πρόσληψη εργατών που δεν ανήκαν στο συνδικάτο. Αντιμετωπίζοντας ένα τέτοιο μαζικό κίνημα ο αρχηγός της αστυνομίας Έμπερσολντ κατάλαβε ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και ζήτησε να βρίσκεται σ’ επιφυλακή, το Σάββατο, 1η Μαΐου, ολόκληρη η δύναμη της αστυνομίας και των χαφιέδων του Πίνκερτον – δύναμη που ενισχύθηκε από ιδιωτικούς μπασκίνες, μισθωμένους πρώτα από την Εταιρεία Σιδηροδρόμων, καθώς και με ειδικούς χαφιέδες, πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από τη Μεγάλη Στρατιά του Πότομακ. Παρόλες όμως τις πολεμικές προετοιμασίες, το Σάββατο κύλησε ειρηνικά. Η πόλη είχε γιορτινή εμφάνιση με τα εκατοντάδες κλειστά εργοστάσια και τους χιλιάδες απεργούς που περιδιάβαιναν τους δρόμους οικογενειακά. Έγιναν πορείες και μαζικές συγκεντρώσεις κι ακούστηκαν λόγοι στα πολωνικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τη βοημική διάλεκτο. 

 

Αντιμέτωποι με μιαν απεργία που παρουσίαζε απρόβλεπτη δύναμη και διάθεση αλληλεγγύης, οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι συνασπίστηκαν για να τη συντρίψουν. Στις 27 Απριλίου ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Υποδηματοποιίας στον οποίο συμμετείχαν 60 βιομήχανοι αυτοπροσώπως και 160 με γραπτή δήλωσή τους. Ο Σύνδεσμος αποσκοπούσε στο συντονισμό της δράσης των εκμεταλλευτών.Τα μεγαλύτερα χυτήρια σιδήρου, χάλυβος, χαλκού και μπρούτζου διακήρυξαν ότι θ’ αντιτάσσονταν στο αίτημα για την καθιέρωση του οκτάωρου. Το πρωί της πρωτομαγιάς συνεδρίασαν οι εκπρόσωποι των μεγάλων πλανιστηρίων για να αποφασίσουν με ποιο τρόπο θα αντιδράσουν ενάντια στους απεργούς. Το ίδιο βράδυ πήραν μέρος σ’ αυτή τη συγκέντρωση οι ξυλέμποροι και οι εταιρείες συσκευασιών -έτσι, σύσσωμη η ξυλοβιομηχανία αποφάσισε να μην κάνει καμιά παραχώρηση στους εργάτες. Παρόλα αυτά, τη Δευτέρα 3 Μαΐου η εξάπλωση της απεργίας ήταν τρομακτική. Το ποτάμι κοντά στην ξυλεμπορική Αγορά είχε πλημμυρίσει από παρατημένη ξυλεία, ενώ έρχονταν 300 μαούνες γεμάτες φορτίο σε εκδήλωση συμπαράστασης. Οι οικοδομικές εργασίες που εκείνη την εποχή βρισκόντουσαν σε άνθιση, παρέλυσαν ξαφνικά. Τα μεγάλα χυτήρια μετάλλων και οι μεταφορικοί σταθμοί μπλοκαρίστηκαν. Για να σπάσει η απεργία ήταν πια αναγκαία μια καθαρά επιθετική ενέργεια. Τη Δευτέρα τα γκλομπ της αστυνομίας άρχισαν να διαλύουν τις πορείες και τις συγκεντρώσεις.

 

Το απόγευμα της ίδιας μέρας έγιναν σοβαρές φασαρίες στο εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ Χάρβεστερ. Η αντιδικία ανάμεσα στον εργοστασιάρχη Μακ Γκόρμικ και τους εργάτες χρονολογείται από τα μέσα Φεβρουαρίου όταν η επιχείρηση κήρυξε λοκ-άουτ ενάντια στους 1.400 υπαλλήλους, αντιμετωπίζοντας έτσι το αίτημά τους να σταματήσει η δίωξη ορισμένων συναδέλφων τους που είχαν απεργήσει παλιότερα. Τους επόμενους δυο μήνες οι απεργοσπάστες, οι χαφιέδες του Πίνκερτον και οι μπασκίνες έκαναν λυσσαλέες επιθέσεις εναντίον των απεργών.

 

Η αστυνομία εξαπέλυσε την επίθεσή της το απόγευμα της Δευτέρας, 3 Μαΐου. 6.000 απεργοί ξυλεργάτες συγκεντρώθηκαν κοντά στο Μαύρο Μονοπάτι, ένα μίλι βόρεια απ’ το εργοστάσιο Μακ Γκόρμικ, με σκοπό τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα στελνόταν στους ξυλεμπόρους. Ενώ ο Σπάιζ μιλούσε στη συγκέντρωση, μια ομάδα 200 περίπου ατόμων αποσπάστηκε αυθόρμητα από το πλήθος των απεργών, έκανε πορεία προς το εργοστάσιο και επιτέθηκε στους απεργοσπάστες που εκείνη τη στιγμή έφευγαν για το σπίτι τους.

 

Μέσα σε 10-15 λεπτά πλάκωσαν οι μπάτσοι – πάνω από 200. Στο μεταξύ ο Σπάιζ και οι συγκεντρωμένοι απεργοί βλέποντας τα περιπολικά κι ακούγοντας πυροβολισμούς ξεκίνησαν για το εργοστάσιο -στο δρόμο συναντήθηκαν με τη δύναμη των γκλομπ και των όπλων- οι αστυνομικοί πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα τους απεργούς που έτρεχαν για να ξεφύγουν. Αποτέλεσμα: τέσσερις νεκροί και πάρα πολλοί τραυματίες.

Ο Σπάιζ αγανακτισμένος από τις νέες αγριότητες της αστυνομίας πήγε βιαστικά στο τυπογραφείο της “Εργατικής Εφημερίδας του Σικάγου” και κυκλοφόρησε την ακόλουθη προκήρυξη στα αγγλικά και τα γερμανικά:

ΕΚΔΙΚΗΘΕΙΤΕ! ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ!!!

 

Τ’ αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους -την αστυνομία- και δολοφόνησαν έξι από τα αδέρφια μας σήμερα το απόγευμα στη φάμπρικα του Μακ Γκόρμικ. Σκότωσαν τ’ άμοιρα αδέρφια μας γιατί όπως και σεις είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν τη μείωση των ωρών σκλαβιάς. Τους σκότωσαν για να αποδείξουν σε σας τους “Ελεύθερους Αμερικανούς Πολίτες” ότι πρέπει να είσαστε ικανοποιημένοι με οτιδήποτε αποφασίσουν να σας επιτρέψουν αλλιώς θα πεθάνετε!

 

Εδώ και χρόνια υφίστασθε τις πιο χυδαίες ταπεινώσεις, εδώ και χρόνια υποφέρετε αμέτρητα πλήγματα, αμέτρητες αδικίες, εργαζόσαστε μέχρι αναισθησίας, υποφέρετε από τους πόνους της ένδειας και της πείνας· τα παιδιά σας τα θυσιάσατε στον αφέντη της φάμπρικας – με λίγα λόγια όλα αυτά τα χρόνια ήσασταν δυστυχισμένοι και υπάκουοι σκλάβοι. Γιατί; Για να ικανοποιήσετε την αδηφάγα φάρα, για να γεμίσετε τα χρηματοκιβώτια του κοπρίτη, κλέφτη αφέντη σας; Όταν τώρα του ζητάτε να σας ελαφρώσει το φορτίο σας, στέλνει τα λαγωνικά του για να σας πυροβολήσουν, να σας σκοτώσουν!

 

Αν είσαστε άντρες, αν είσαστε τέκνα των πατεράδων σας που έχυσαν το αίμα τους για να σας ελευθερώσουν, τότε θα σηκώσετε τ’ ανάστημά σας, θα δείξετε τη δύναμή σας και θα καταστρέψετε εσείς το απαίσιο τέρας που θέλει να σας καταστρέψει. Στα όπλα, σας καλούμε στα όπλα!

 

Τ’ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΑΣ

 

Το επόμενο βράδυ μια δεύτερη προκήρυξη καλούσε σε μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Παλιά Αγορά της οδού Ράντολφ.

 

Το πρωί της Τρίτης, 4 Μαΐου, ξημέρωσε με την αστυνομία να επιτίθεται ενάντια σε 3.000 απεργούς κοντά στην 35η οδό. Οι επιθέσεις κατά των συγκεντρωμένων απεργών συνεχίστηκαν και το απόγευμα, ειδικά στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης. Ο δήμαρχος Χάρρισον έδωσε άδεια για μαζική συγκέντρωση εκείνη τη βραδιά και στις 7 η ώρα ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στην Πλατεία Αγοράς, το κέντρο των ξυλεμπορικών. Μεταξύ 8 και 9 η ώρα είχαν εμφανιστεί περίπου 3.000 άτομα, ανάμεσά τους και ο δήμαρχος Χάρρισον που παρακολουθούσε σαν θεατής για να μην διασαλευτεί η τάξη. Στο αστυνομικό τμήμα της οδού Ντεμπλαίν, μισό τετράγωνο απόσταση από τη συγκέντρωση, ένα αρκετά μεγάλο σώμα αστυνομικών βρισκόταν σ’ ετοιμότητα. Η συγκέντρωση ήταν πολύ ήσυχη. Ο Σπάιζ μίλησε στους απεργούς από ένα αμάξι μπροστά στο εργοστάσιο των αδερφών Κραίην. Ύστερα μίλησε ο Πάρσονς που περιορίστηκε στο θέμα του οκταώρου. Ύστερα μίλησε ο Φήλντεν. Γύρω στις 10 μια δυνατή καταιγίδα άρχισε να διαλύει τη συγκέντρωση, ενώ εκείνη την ώρα ο Σπάιζ και ο Πάρσονς είχαν φύγει. Ο μόνος που είχε μείνει ήταν ο Φήλντεν που μιλούσε στον κόσμο που ήταν ακόμα εκεί. Ο δήμαρχος Χάρρισον που είχε κρίνει ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική και ότι όλα είχαν τελειώσει, έφυγε λίγο μετά τις 10, κάλεσε το αστυνομικό τμήμα για να δώσει αναφορά και μετά πήγε να κοιμηθεί στο σπιτάκι του.

 

Ύστερα από λίγα λεπτά, ο διευθυντής της αστυνομίας, Τζων Μπόνφηλντ, μισητός σ’ όλη την πόλη για την κτηνωδία του, μπήκε επικεφαλής ενός αποσπάσματος 180 μπάτσων για να διαλύσει όσους είχαν απομείνει από τη συγκέντρωση. Η ενέργεια αυτή δεν είχε κανένα νόημα πέρα από το ότι ο Μπόνφηλντ ήθελε να προκαλέσει άλλο ένα μακελειό. Σύμφωνα με τον κυβερνήτη της Πολιτείας, Ώλντγκενλντ, “ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ είναι ο πραγματικός υπεύθυνος για το θάνατο των αστυνομικών”. Οι μπάτσοι κρατήθηκαν σε κάποια απόσταση από το αμάξι των ομιλητών και ένας λοχαγός Γουώρντ διέταξε τους συγκεντρωμένους να διαλυθούν. Ο Φήλντεν απάντησε ότι η συγκέντρωση ήταν ειρηνική. Καθώς ο Γουώρντ στράφηκε για να δώσει διαταγή στους άντρες του μια βόμβα έπεσε από ένα σημείο στο πεζοδρόμιο λίγο πιο αριστερά από το αμάξι. Η έκρηξη έγινε εκεί που στέκονταν οι μπάτσοι και τραυμάτισε 66. Απ’ αυτούς οι επτά πέθαναν αργότερα. Η αστυνομία άρχισε αμέσως να πυροβολεί υστερικά το πλήθος, σκοτώνοντας αρκετούς και τραυματίζοντας 200. Πανικός ξέσπασε στη γειτονιά. Έγιναν τηλεφωνήματα σε γιατρούς. Τα φαρμακεία γέμισαν τραυματίες.

 

Μέχρι και σήμερα ακόμα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος έριξε τη βόμβα. Υπάρχουν τρεις πιθανότητες:

 

1) ο κυβερνήτης Ώλντγκελντ υποστήριζε στο απαλλακτικό διάγγελμά του το 1893 ότι ρίχτηκε από κάποιον σαν αντίποινα για όλες τις βιαιότητες του Μπόνφηλντ και της αστυνομίας. “…Αποδεικνύεται ότι κατά πάσα πιθανότητα η βόμβα ρίχτηκε από κάποιον που ζητούσε προσωπική εκδίκηση, ότι οι αρχές ακολούθησαν μια τακτική που ήταν φυσικό να προκαλέσει όλα όσα προκάλεσε, ότι αρκετά χρόνια πριν από το επεισόδιο της Παλιάς Αγοράς δεν είχαν σημειωθεί εργατικές ταραχές και ότι σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί εργάτες που δεν ήταν ένοχοι καμιάς κατηγορίας είχαν δολοφονηθεί, και κανένας από τους δολοφόνους δεν πέρασε από δικαστήριο. Οι μαρτυρίες που δόθηκαν στους ανακριτές και εκτέθηκαν εδώ αποδεικνύουν ότι σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις πυροβολήθηκαν άτομα και σκοτώθηκαν καθώς έτρεχαν, πράγμα που αποδεικνύει ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να πυροβοληθούν· παρόλα αυτά δεν κατηγορήθηκε κανείς. Στο Σικάγο έγιναν πολλές απεργίες κατά τις οποίες η αστυνομία όχι μόνο επιτέθηκε ενάντια στους ανθρώπους, αλλά και χωρίς καμιά νομική δικαιοδοσία εισέβαλε και διέσπασε ειρηνικές συγκεντρώσεις· σε πολλές περιπτώσεις που δεν ήταν ένοχοι στο παραμικρό”.

 

2) Η πιθανότητα ενός προβοκάτορα δεν πρέπει να απορριφθεί εντελώς. Η αστυνομία του Σικάγου εκείνη την εποχή ήταν ικανή για κάτι τέτοιο. Το πρωί μετά την έκρηξη της βόμβας ο επιθεωρητής Μπόνφηλντ έκανε την εξής ανακοίνωση:

 

“Θα λάβωμεν δραστικά μέτρα διά την σύλληψιν των ηγετών της υποθέσεως αυτής. Η ενέργεια της χθεσινής νυκτός θα αποδείξει ότι η βομβιστική και δυναμιτιστική φρασεολογία δεν ήτο απλή πομφόλυξ… Η επίθεσις εναντίον ημών ήτο κτηνώδης και θρασύδειλος”. (Η υπογράμμιση έγινε από τον ίδιο τον Μπόνφηλντ).

 

Η υπογραμμισμένη πρόταση ίσως υποδηλώνει μια παλιά πρόθεσή του να αποδείξει ότι η “δυναμιτιστική φρασεολογία” δεν ήταν “απλή πομφόλυξ”.

 

3) Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ήταν ένοχος ο αναρχικός Ρ. Στσνάουμπελτ, γαμπρός του Μ. Στσουώμπ. Το γεγονός ότι συνελήφθηκε δύο φορές και αφέθηκε ελεύθερος σε περίοδο που η αστυνομία συνελάμβανε και φυλάκιζε όλους τους αναρχικούς και συμπαθούντες που μπορούσε να αρπάξει, δημιουργεί την υποψία ή μάλλον τη βεβαιότητα ότι η αστυνομία ήθελε να τον ξεμπερδέψει για να μπορέσει να καταδικάσει τους οκτώ σημαντικότερους επαναστάτες ηγέτες.

 

Ο δικαστής Γκάρυ που αναθεώρησε την υπόθεση επτά χρόνια μετά την πρώτη δίκη παραδέχτηκε πως ήταν πολύ πιθανή η ενοχή του Στσνάουμπελτ και πως η απαλλαγή του μπορεί να έγινε όταν ακριβώς ήταν ο σημαντικότερος ύποπτος. Ο Γκάρυ συμπέρανε, παρόλα αυτά, ότι “ή ο Στσνάουμπελτ ή κάποιος άλλος πέταξε τη βόμβα, πράγμα που δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία”.

 

Οι εφημερίδες, όχι μόνο στο Σικάγο, αλλά και παντού, άρχισαν να σπέρνουν τον πανικό. Απαίτησαν την εκτέλεση όλων των ανατρεπτικών στοιχείων. Μέσα σε λίγες μέρες η αστυνομία συνέλαβε τους κυριότερους αναρχικούς επαναστάτες της πόλης – τους Σπάιζ, Φήλντεν, Στσουώμπ, Άντολφ Φίσερ, Τζωρτζ Ένγκελ, Λούις Λινγκ, Όσκαρ Νημπ και άλλους, ακόμα και τους 25 τυπογράφους της “Εργατικής Εφημερίδας”. Ο μόνος που διέφυγε ήταν ο Πάρσονς που η αστυνομία δεν μπορούσε να τον συλλάβει παρά το φοβερό κυνηγητό. Όταν ανακοινώθηκε ο θάνατος του μπάτσου Μ. Τζ. Ντήγκαν οι εφημερίδες απαίτησαν κραυγαλέα βιαστικές δίκες στο κακουργιοδικείο. Για αρκετές βδομάδες αναζωπύρωναν το αίσθημα τρομοκρατίας που επικρατούσε στο κοινό. Οι τίτλοι τους ήταν χαρακτηριστικοί: Αιμοδιψή κτήνη, Ερυθροί ρουφιάνοι, Ερυθροί ταραξίες, Κατασκευαστές βομβών, Ερυθροί αγκιτάτορες, Αναρχικοί δυναμιτιστές, Αιμοδιψή τέρατα, Εκσφενδονιστές βομβών, Βομβολάτρες. Η εφημερίδα Chicago Tribune έγραφε στις 6 Μαΐου: “Τα φίδια αυτά θράφηκαν και αναζωογονήθηκαν με τη λιακάδα της ανοχής και πήραν θάρρος να επιτεθούν ενάντια στην κοινωνία, το νόμο, την τάξη και την κυβέρνηση”. Και η Chicago Herald της ίδιας ημέρας: “Ο όχλος που παρακινήθηκε από τον Σπάιζ και τον Φήλντεν σε δολοφονίες δεν αποτελείται από αμερικανούς. Είναι καθάρματα από την Ευρώπη που ζήτησαν καταφύγιο σ’ αυτές τις ακτές για να καταχραστούν τη φιλοξενία μας και να περιφρονήσουν τις αρχές της χώρας”. Η Chicago Interocean: “Για μήνες, για χρόνια, αυτά τα μικροπρεπή υποκείμενα διαλαλούσαν τα στασιαστικά κι επικίνδυνα δόγματά τους”. Η Chicago Journal της 7ης Μαΐου: “Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι πολύ αυστηρή όταν θα περιλάβει τους κρατούμενους αναρχικούς. Οι νόμοι που αφορούν τη συνενοχή σ’ εγκλήματα είναι τόσο σαφείς ώστε οι δίκες τους δεν θα πρέπει να κρατήσουν πολύ”.

Η τροφοδότηση της υστερίας του κοινού κατάντησε να είναι πρωταρχική δραστηριότητα της αστυνομίας. Ύστερα από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξής του, ο αρχηγός της αστυνομίας, Έμπερσολντ, παραδέχτηκε: “Ήτο τακτική μου να κατευνάσω τα πνεύματα όσο το δυνατόν ταχύτερον μετά την 4ην Μαΐου 1886. Η γενική αναταραχή ήτο εις βάρος της πόλεως του Σικάγου. Άλλωστε ο λοχαγός Στσάακ επεζητούσε την αναταραχήν. Ήθελε να ανεύρη βόμβας πανταχόθεν… Μετά την διάλυσιν των αναρχικών ομάδων, ο Στσάακ ήθελε να εξαπολύσει τους άνδρας του διά να οργανώσουν εκ νέου τας διαλελυμένας ομάδας”. Η αστυνομία πήρε στα χέρια της τους καταλόγους συνδρομητών της “Εργατικής Εφημερίδας” και άρχισε μαζικές εφόδους. Στις αίθουσες συγκεντρώσεων, στα τυπογραφεία, στα σπίτια γινόντουσαν διαρρήξεις και έρευνες· συνελάμβαναν και φυλάκιζαν οποιονδήποτε είχε έστω και ελάχιστη σχέση με το ριζοσπαστικό κίνημα. Η αστυνομία φρόντιζε οι επιδρομές της να έχουν αποτελέσματα. Κάθε μέρα ανακάλυπταν πυρομαχικά, καραμπίνες, μαχαίρια, ντουφέκια, πιστόλια, ξιφολόγχες, αναρχικά φυλλάδια, κόκκινες σημαίες, ανατρεπτικά πανό, φυσίγγια, εγχειρίδια, σφαίρες, μολύβι, υλικά για την κατασκευή τορπιλών, κάλυκες σφαιρών, δυναμίτη, βόμβες, οβίδες, καψούλια, μηχανήματα, ψεύτικες πόρτες για κρύπτες, υπόγειες γαλαρίες σκοποβολής. Κάθε εύρημα της αστυνομίας διατυμπανιζόταν από τις εφημερίδες. Απλώθηκε η φήμη ότι ο “Μοστ” θα ερχόταν από τη Νέα Υόρκη, προφανώς για να κλιμακώσει το κύμα δολοφονιών, οπότε η αστυνομία παρέταξε επιδεικτικά έξω από το σταθμό τους χαφιέδες της. Μαζεύτηκε πλήθος για να υποδεχτεί τον επικίνδυνο επισκέπτη, ο Μοστ όμως δεν φάνηκε. Η κατάλληλη ατμόσφαιρα για τη δίκη είχε προετοιμαστεί προσεκτικά.

...

δύο γεγονότα απέδειξαν ότι η δίκη δεν ήταν ούτε κατά προσέγγιση δίκαιη. Πρώτον, ο δικαστής Γκάρυ ανάγκασε και τους οκτώ κατηγορούμενους να δικαστούν μαζί, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο παραδοχής όλων των ειδών αποδεικτικών στοιχείων. Δεύτερον, χάρη σ’ ένα απίθανο τέχνασμα οι ένορκοι δεν διαλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της τυχαίας κλήρωσης, αλλά αντίθετα από ένα κλητήρα διορισμένο από τον πολιτειακό εισαγγελέα. Ένας επιχειρηματίας του Σικάγου, ο Ο. Σ. Φαίηβορ, στην ένορκη κατάθεσή του δήλωσε ότι ο κλητήρας του είχε πει μπροστά σε μάρτυρες: “Εγώ χειρίζομαι αυτή την υπόθεση και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Τα άτομα αυτά θα κρεμαστούν σίγουρα. Διαλέγω αυτούς ακριβώς τους ενόρκους γιατί οι κατηγορούμενοι θα τους απορρίψουν ασυζητητί και τελικά θα χάσουν τον καιρό τους και τις ενστάσεις τους. Θ’ αναγκαστούν να τους δεχτούν απλώς γιατί τους θέλει ο δημόσιος κατήγορος”. Ο δικαστής με πολύ έξυπνες ερωτήσεις κατάφερε να θεωρηθούν κατάλληλοι ένορκοι πολλοί που είχαν παραδεχτεί ανοιχτά τις προκαταλήψεις τους απέναντι στους κατηγορούμενους και οι οποίοι απορρίπτονταν εντελώς από την υπεράσπιση. Χρειάστηκαν 21 μέρες για να διαλεχτούν οι ένορκοι και εξετάστηκαν 981 υποψήφιοι. Τελικά η υπεράσπιση εξάντλησε το δικαίωμα ένστασης και έτσι διαλέχτηκαν οι 12 ένορκοι που ανάμεσά τους ήταν κι ένας συγγενής θύματος από τη βόμβα.

 

Η συνοπτική διαδικασία μπροστά στους ενόρκους άρχισε στις 14 Αυγούστου. Έληξε με την αγόρευση του πολιτειακού εισαγγελέα Γκρίνελ: “Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. Οι άνθρωποι αυτοί διαλέχτηκαν από τους ενόρκους και θεωρήθηκαν ένοχοι γιατί ήταν ηγέτες. Δεν είναι περισσότερο ένοχοι απ’ ότι οι χιλιάδες που τους ακολουθούν. Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν, κρεμάστε τους και θα σώσετε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας”. Όπως είχε προβλεφθεί οι ένορκοι ανακοίνωσαν την απόφασή τους στις 20 Αυγούστου: τους χαρακτήρισαν όλους ένοχους και επέβαλαν την ποινή του απαγχονισμού στους επτά κατηγορούμενους, ενώ στον Όσκαρ Νημπ επέβαλαν φυλάκιση 15 χρόνων. Η υπεράσπιση έκανε έφεση για νέα δίκη τον Σεπτέμβριο. Η έφεση απορρίφθηκε και οι καταδικασμένοι κλήθηκαν να απολογηθούν. Οι απολογίες τους ήταν λεπτομερειακές, κράτησαν τρεις μέρες και απευθύνονταν όχι μόνo στο δικαστήριο αλλά και στους εργάτες όπου κι αν βρίσκονταν.

 

Ύστερα από μια μεγάλη ανάλυση των απόψεών του ο Σπάιζ είπε: “Λοιπόν, αυτές είναι οι ιδέες μου. Αποτελούν μέρος του εαυτού μου, δεν μπορώ να τις αποχωριστώ και δεν θα το έκανα ακόμα κι αν μπορούσα. Κι αν νομίζετε ότι μπορείτε να συντρίψετε αυτές τις ιδέες που κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα και περισσότερο, αν νομίζετε ότι μπορείτε να τις στείλετε στην κρεμάλα -αν επιβάλλετε άλλη μια φορά τη θανατική ποινή σε άτομα που τόλμησαν να πουν την αλήθεια – και σας προκαλώ να μας αποδείξετε σε ποιο σημείο είπαμε ψέματα – σας λέω ότι αν ο θάνατος είναι η ποινή γιατί διακηρύχτηκε η αλήθεια, τότε θα πληρώσω το ακριβό τίμημα με περηφάνια και τόλμη! Φωνάξτε το δήμιό σας!” 

 

Ο Τζωρτζ Ένγκελ είπε: “Μισώ και πολεμάω όχι τον καπιταλιστή σαν άτομο, αλλά το σύστημα που του δίνει τα προνόμιά του. Η μεγαλύτερή μου επιθυμία θα ήταν να μπορέσουν να αναγνωρίσουν οι εργάτες ποιοι είναι οι φίλοι τους και ποιοι οι εχθροί τους”.

Και με το θάρρος που είχε δείξει κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Λινγκ που ήταν τότε μόνο 21 χρονών, είπε:

 

“Επαναλαμβάνω ότι είμαι εχθρός της τάξης που επικρατεί σήμερα και επαναλαμβάνω ότι θα την πολεμήσω με όλες μου τις δυνάμεις, όσο μπορώ ακόμα να ανασαίνω… Σας απεχθάνομαι! Απεχθάνομαι την τάξη σας, τους νόμους σας, την εξουσία σας που στηρίζεται στη βία. Κρεμάστε με γι’ αυτό!”

Η εκτέλεση της καταδίκης αναβλήθηκε μια και η υπόθεση παρουσιαζόταν στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ιλλινόις. Αφού εξετάστηκε για αρκετούς μήνες και παρά το γεγονός ότι η δίκη έβριθε σφαλμάτων νομικής φύσης, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστήριου το Σεπτέμβριο του 1887. Όλες οι εργατικές οργανώσεις παντού, εκτός από τους Ιππότες της Εργασίας, ζήτησαν χάρη για τους καταδικασμένους αναρχικούς. Τις τελευταίες μέρες ο Φήλντεν και ο Στσουώμπ έκαναν αίτηση για χάρη και ζήτησαν μετατροπή της ποινής. Οι άλλοι απαίτησαν Ελευθερία ή θάνατο. Ο κυβερνήτης Όγκσλμπυ μετέτρεψε την ποινή του Φήλντεν και του Στσουώμπ σε ισόβια και έτσι μεταφέρθηκαν στις κρατικές φυλακές του Τζόλιετ μαζί με τον Νημπ. Ο Λινγκ απέφυγε το ικρίωμα την προηγούμενη της εκτέλεσης πυροδοτώντας ένα τσιγάρο με δυναμίτη μέσα στο στόμα του. Οι υπόλοιποι τέσσερις κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887.

 

“Οι θηλιές στήθηκαν γρήγορα, οι κουκούλες κατέβηκαν. Τότε κάτω από τα καλύμματα ακούστηκαν τα εξής:

 

ΣΠΑΪΖ: Θάρθει μια εποχή που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα. 

 

ΕΝΓΚΕΛ και ΦΙΣΕΡ: Ζήτω η Αναρχία! Αυτή είναι η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου!

 

ΠΑΡΣΟΝΣ: Ω, άνθρωποι της Αμερικής, θα μου δώσετε την άδεια να μιλήσω; Αφήστε με να μιλήσω Σερίφη Μαίητσον. Αφήστε να ακουστεί η φωνή του λαού, Ω!”.

 

Ύστερα από χρόνια, μετά από αναθεώρηση της δίκης, οι Φήλντεν, Στσουώμπ και Νημπ απαλλάχτηκαν της κατηγορίας και απελευθερώθηκαν.

 

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά (μέρος 3ο) - Η Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

 

Η εφημερίδα «ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ» για την Πρωτομαγιά του 1893

Η πρώτη Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη, που ιδρύθηκε από τον τελευταίο στις 20 Ιούλη του 1890, ενώ από τις 3 Ιούνη του ιδίου έτους ο Καλλέργης εξέδωσε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής». Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος ήταν βεβαίως μια οργάνωση ουτοπικού σοσιαλιστικού προσανατολισμού, πράγμα καθόλου παράξενο για εκείνη την εποχή, αφού και το ελληνικό εργατικό κίνημα ήταν σε νηπιακή μορφή και η διάδοση του μαρξισμού απελπιστικά περιορισμένη. «Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος - γράφει ο Γιάννης Κορδάτος - ήταν, σα να πούμε η κεντρική διοίκηση των ομίλων και των τμημάτων. Πολλά από τα τμήματα και τους ομίλους είχαν διάφορες ονομασίες. Στην Αθήνα ο σοσιαλιστικός όμιλος λεγόταν ΚΟΣΜΟΣ. Αλλού τα τμήματα είχαν τον τίτλο της Λέσχης και της Αδελφότητας». Την Πρωτομαγιά του 1891 ο Καλλέργης και 12 Σοσιαλιστές φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί και μ’ αυτή τη συμβολική χειρονομία θέλησαν να δείξουν τη συμμετοχή και την αλληλεγγύη τους στην παγκόσμια ημέρα των εργατών. Ενα χρόνο αργότερα, ο Καλλέργης και μια ομάδα συντρόφων του συγκεντρώθηκαν στο χώρο του Σταδίου και διαμαρτυρήθηκαν κατά του «πλουτοκρατικού Αθλίου συστήματος». Το 1893, όμως, ο γιορτασμός της Πρωτομαγιάς και μαζικός ήταν - αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος και το βαθμό ωριμότητας του ελληνικού προλεταριάτου - και αισθητός έγινε. Φυσικά, υπήρξε κατάλληλη προετοιμασία και η σοσιαλιστική κίνηση είχε αναπτυχθεί αρκετά σε σχέση με το παρελθόν.


Η απόφαση για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 πάρθηκε στη συνεδρίαση του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στις 21 Φλεβάρη του ιδίου έτους. «Απεφασίσθη - αναφέρεται στο πρακτικό της συνεδρίασης - όπως εκλεγή επιτροπή και επιδοθή αποκλειστικώς διά της εορτής της 1ης Μαΐου, γενομένης δε μυστικής ψηφοφορίας εξελέγησαν ως εξής: Καλλέργης, Νάγος, Συνοδινός και Χριστόπουλος». Λίγες ημέρες αργότερα, στις 3 Μάρτη 1893, σε συνεδρίαση της Επιτροπής, ο Καλλέργης πρότεινε να εκδοθεί για την οικονομική ενίσχυση του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς ένα βιβλίο «το οποίον θα περιέχει την Σοσιαλιστικήν πολιτικήν … και θα τιμηθεί 25 λεπτά έκαστον». Πρόκειται για την γνωστότερη ίσως μπροσούρα του Σταύρου Καλλέργη που φέρει τον τίτλο «Εγκόλπιον Εργάτου».

 

 

...

Ετσι, από τα μέσα Απρίλη ο «Σοσιαλιστής» ενημέρωσε για την εκδήλωση, δημοσιεύοντας ταυτόχρονα και το διεκδικητικό της πλαίσιο. Εγραφε, για παράδειγμα, στο φύλλο αρ. 23: «Δύο Μαΐου, ημέρα Κυριακή 5 μ.μ. εις το Αρχαίον Στάδιον όπισθεν του Ζαππείου, εις την γέφυραν όπου είνε απέναντι εις τα αγγλικά μνημεία με Κυπαρίσσια. Ολοι οι σοσιαλισταί και οι υπό μισθόν πάσχοντες θα συναθροισθώσι να υπογράψωσι ψήφισμα προς τη Βουλή, διά του οποίου θα ζητώσι πρώτον τας Κυριακάς όλα τα καταστήματα γενικώς να ήναι κλειστά προς ανάπαυσιν των πολιτών. β΄ τον περιορισμόν των εργάσιμων ωρών εις 8 καθ’ εκάστην κατ’ ανώτατον όριον και ολιγώτερον διά τας κοπιώδεις και ανθυγιεινάς εργασίας και διά τους παίδας και τας γυναίκας. γ΄ απονομήν συντάξεως εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των και εις τας οικογενείας των εν τη εργασία φονευομένων».

Οπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5μ.μ. οι Σοσιαλιστές της ομάδας Καλλέργη και εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο - και όχι στους στύλους του Ολυμπίου Διός που από λάθος, προφανώς, πληροφόρηση γράφει ο Κορδάτος - όπου και γιόρτασαν αγωνιστικά την παγκόσμια ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων, οπότε και δεν είναι εύκολο να αποφανθεί κάποιος σήμερα με ακρίβεια πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Ο «Σοσιαλιστής» του δευτέρου 15ήμερου του Μάη 1893 κάνει λόγο για πάνω από 2 χιλιάδες συγκεντρωμένους. Γράφει συγκεκριμένα: «Εις τας δύο Μαΐου ώρα 5 μ.μ. παρά το αρχαίον Στάδιον, τα μέλη του “Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου” και μέγα πλήθος εκ των πασχουσών εργατικών τάξεων των ευρισκομένων υπό τον ζυγόν του μισθού, ακολουθούντες τον διεθνή των πασχουσών τάξεων αγώνα, συνηθροίσθησαν προς διαμαρτύρησιν εναντίον του σημερινού αθλίου συστήματος, όπου δυστυχούν οι πολλοί κοπιωδώς εργαζόμενοι και ευτυχούν οι ολίγοι οκνηροί, πλούσιοι, μη εργαζόμενοι και απολαμβάνοντες τον ιδρώτα των πολλών εργαζομένων… συνήλθον πλέον των 2 χιλιάδων ατόμων…»

Ας δούμε όμως πώς γιορτάστηκε η δεύτερη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα, ούτως ώστε να έχουμε μια σαφέστερη εικόνα εκείνων των πρώτων βημάτων του ελληνικού προλεταριάτου προς την κατεύθυνση της αυτοσυνειδητοποίησής του.

Μετά τον επιτυχή γιορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 και τα όσα επακολούθησαν με την επίδοση του ψηφίσματος, τη σύλληψη και την καταδίκη του Καλλέργη, κυριάρχησε ενωτικό πνεύμα στις τάξεις των σοσιαλιστικών ομάδων της εποχής. Είτε από πολιτικό υπολογισμό, είτε γιατί ήταν πλέον φανερό πως ο αντίπαλος ήταν κοινός, οι ομάδες αυτές κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενωτικού γιορτασμού της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης, κάτι που - παρά τις διαφορές τους - κατάφεραν να φέρουν σε πέρας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις του 1894. «Η κίνηση που έγινε από τους σοσιαλιστικούς ομίλους για το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς - γράφει ο Γιάννης Κορδάτος - έβαλε την αστυνομία και την εισαγγελία σε τρεχάματα». Οντως έτσι είχαν τα πράγματα κι αυτό φάνηκε ιδιαίτερα τη μέρα του γιορτασμού, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε κινητοποίηση.

...

Στη συγκέντρωση μίλησε ο Πλάτωνας Δρακούλης πάνω στο ιστορικό της Εργατικής Πρωτομαγιάς. Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Στ. Καλλέργης, του οποίου η ομιλία ήταν σε πολεμικό τόνο και γεμάτη «μίσος κατά της πλουτοκρατίας» και, τέλος, το λόγο έλαβαν ο φοιτητής νομικής Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος και ο Δ. Γραμματικός.

 

 

Μετά το 1894 - και για αρκετό χρονικό διάστημα - δε φαίνεται να υπήρξαν γιορτασμοί της Εργατικής Πρωτομαγιάς με συγκεντρώσεις. Τα πολιτικά γεγονότα και ιδιαίτερα το γεγονός ότι η χώρα παράδερνε στη δίνη μιας οξύτατης κοινωνικοπολιτικής κρίσης (ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 και η κρίση του αστικοτσιφλικάδικου καθεστώτος, η ανάγκη του αστικού εκσυγχρονισμού και ο αστικός εθνικισμός με το Μακεδονικό, το κίνημα στο Γουδί και όσα επακολούθησαν), σε συνδυασμό με την καθυστέρηση του εργατικού κινήματος, που και στα πιο πρωτοπόρα τμήματά του έμενε πολύ πίσω από το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα, μακριά από τον επιστημονικό σοσιαλισμό και χωρίς να είναι σε θέση να ξεφύγει από το πλαίσιο του ουτοπικού σοσιαλισμού, εξηγούν το φαινόμενο.

---

Η πρώτη οργανωμένη και μαζική εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε το 1919. Μάλιστα, όχι την 1η Μαϊου, αλλά στις 18 Απριλίου, σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο κι όχι το παλιό, που ίσχυε ακόμη στη χώρα. Η καινοτομία προκάλεσε κακεντρεχή σχόλια...

Ο εορτασμός του 1919 οργανώθηκε από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος, που είχαν ιδρυθεί τον προηγούμενο χρόνο (Οκτώβριος - Νοέμβριος 1918).

Την περίοδο που ετοιμάζεται ο εορτασμός στην Ελλάδα ισχύει ακόμη ο στρατιωτικός νόμος, η κυβέρνηση Βενιζέλου συμμετέχει με στρατεύματα στη διεθνή επέμβαση για κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία, ενώ διεξάγονται συνομιλίες για τη συνθήκη τερματισμού του Α Παγκοσμίου Πολέμου στο Παρίσι. Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τη μικρασιατική εκστρατεία και εκείνες τις μέρες παίρνει το «πράσινο φως» για την απόβαση στη Σμύρνη (Μάιος 1919).

Οι διαφορετικές απόψεις για τα μεγάλα θέματα της χώρας διαπερνούν και τη νεοσύστατη ΓΣΕΕ. Η διοίκηση, που αναδείχτηκε στο καταστατικό της συνέδριο (250 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούσαν 65.000 εργάτες), ελέγχεται από τη βενιζελική παράταξη. Μειοψηφούν οι σοσιαλιστές, που ανήκουν στο ΣΕΚΕ.

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Ε. Μαχαίρας (φανατικός βενιζελικός) επιδιώκει να μην εορταστεί η Πρωτομαγιά «ένεκα των εξαιρετικών εθνικών περιστάσεων».

Αντίθετη γνώμη έχει η μειοψηφία (5 από τους 11 της διοίκησης), η οποία με βάση την απόφαση του Α Πανεργατικού Συνεδρίου προχωρά στην εξαγγελία και την προετοιμασία του εορτασμού.

Δεν έχει μόνο τη νομιμότητα με το μέρος της, αλλά και τον επαναστατικό άνεμο που φυσάει εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Επειτα από χρόνια κυριαρχίας του εθνικισμού και παύσης των διεκδικητικών και ταξικών αγώνων, λόγω του πολέμου, η 1η Μάη επιστρέφει στις ρίζες του 1889-1890, όταν ορίστηκε ως διεθνής μέρα της εργατιάς.

Παρά τις απαγορεύσεις και την παρουσία στρατού έξω από το εργοστάσιο Ηλεκτρισμού, τα σωματεία και τα γραφεία του ΣΕΚΕ ο εορτασμός θα σημειώσει πρωτοφανή επιτυχία. Θα γίνει με υποδειγματική τάξη, χάρη στα μέτρα που πήραν τα σωματεία και η «εργατική αστυνομία».

Ομιλητές ήταν ο Αχ. Χατζημιχάλης και ο Γ. Παπανικολάου εκ μέρους της ΓΣΣΕ, ο Στ. Κόκκινος από το ΣΕΚΕ. Στιγμάτισαν «την αθλιότητα των συνθηκών υπό τας οποίας ζουν οι εργάται, υφαίνοντες τα μεταξωτά των πλουσίων για να γυρίζουν αυτοί γυμνοί, κτίζοντες τα μέγαρα εκείνων για να κατοικούν αυτοί στας τρώγλας». Εκείνος, όμως, που θα ξεσηκώσει τους συγκεντρωμένους, με την ομιλία του, είναι ο Α. Μπεναρόγια. Ο Θεσσαλονικιός εργατικός ηγέτης ήταν από τους ιδρυτές του οργανωμένου σοσιαλιστικού κινήματος και πολύ γνωστός για τους αγώνες του. Σε φίλους και ταξικούς εχθρούς...

«Είμεθα άπειροι, αλλά...»

"Αι πιέσεις, τα εμπόδια δεν μας απελπίζουν. Είμεθα ακόμη άπειροι, είμεθα αρχάριοι. Η Πρωτομαγιά όλων των εργατών του κόσμου είναι αρχή της αναγεννήσεως. Αναγεννόμεθα, οργανούμεθα. Μια νέα ζωή ήδη αρχίζει για μας, μια νέα ελπίδα μας ενθαρρύνει... Στην τιμία Ελλάδα απομένει να βάλη και εδώ τα θεμέλια του νέου κόσμου, που οικοδομείται..."

 

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα σε περίοδο καπιταλιστικής κρίσης (1936 - Δικτατορία Μεταξά)

Ήταν 1η Μαΐου του 1936 όταν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Μέσα σε λίγες μέρες το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες και Ελευσίνα και η απεργία είναι πλέον πανεργατική.

Ο Ι. Μεταξάς σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη είναι απόλυτος: οι Αρχές πρέπει να χτυπήσουν τους διαδηλωτές στο ψαχνό.

Η απεργία συνεχίζεται και στις 9 του Μάη στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου από τις σφαίρες των οργάνων της τάξης πέφτει νεκρός ο οδηγός Τάσος Τούσης.

Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό πάνω σε μια πόρτα και τον περιφέρουν στους δρόμους της πόλης σε μια ιδιότυπη «λιτανεία» καταγγελίας, διαμαρτυρίας και αντίστασης. Οι νεκροί θα φτάσουν τους 12 και οι τραυματίες τους 300.

Στο σημείο της συμπλοκής θα στηθεί αργότερα το Μνημείο του Καπνεργάτη. Η μάνα του νεκρού Τάσου Τούση, που πληροφορήθηκε τα γεγονότα, τρέχει, πέφτει πάνω στο νεκρό παιδί της και μοιρολογεί. Αυτή η Εικόνα ενέπνευσε αργότερα τον Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον ΕΠΙΤΑΦΙΟ...

 

Πηγή...

from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1KzeiO6
via IFTTT