Sunday, May 31, 2015

Ο μύθος του Προμηθέα (Αποσυμβολισμός)

Προμηθέας

«Η φυγή δεν είναι νίκη, το όνειρο είναι τεμπελιά,και μόνο το έργο μπορεί
να χορτάσει τη ψυχή  και να σώσει τον κόσμο!»
Ν. Καζαντζάκης

Οι αρχαιοελληνικοί μύθοι όντας φυσιοκρατικοί μαρτυρούν και αποκαλύπτουν στους σκεπτόμενους ανθρώπους, δηλαδή, στους αναζητητές - ερευνητές της αλήθειας, τους Νόμους που διέπουν το Σύμπαντα και κατ’ αναλογία τον ανθρώπινο Κόσμο.
Υποκρύπτουν με προσωποποιημένο και ανθρωπομορφικό τρόπο, τα δρώμενα της φύσεως και του ανθρώπου, ο οποίος κατερχόμενος στο βάθος της συνειδήσεώς του, παρατηρώντας τα, δύναται να τα φωτίσει.
Ο Φιλόσοφος ως παρατηρητής, μελετά της αιώνιες αλήθειες που εκμαιεύονται και από την έρευνα των μύθων, συνειδητοποιώντας τους κοσμικούς νόμους.
Ο μύθος του Προμηθέως, μαρτυρά το Νόμο του αντιπεπονθότος (κάρμα), τον αναπόδραστο αυτό νόμο της ζώσας ψυχής, της πάσχουσας ζωής, στην επιθυμία της ψηλαφώντας μέσα στην πλάνη των αισθήσεων για περισσότερο φως!
Το δράμα του μύθου συντελείται στις έσχατες περιοχές της Γης, σε απάτητες ερημιές, στον Καύκασο, με τους απρόσιτους γκρεμούς, σε φαράγγια χειμωνοδαρμένα.


Ο Ολύμπιος Τιτάνας Προμηθέας, Θεός ο ίδιος εν ονόματι των θεών, κατατρεγμένος σαν ένας στυγερός κακούργος, πάσχει από το επώδυνο μαρτύριό του, αλυσοδεμένος με ασύντριφτα δεσμά, καρφιά ατσαλένια πάνω στον παντέρημο βράχο, όπου, ούτε όψη, ούτε φωνή ανθρώπου φτάνει, φρουρός αζήλευτος, ολόρθιος, άυπνος, κάτω απ’ τη φωτιά του ήλιου και την παγωνιά της νύχτας.
Της θείας φωτιάς το σπέρμα - του Ηφαίστου φλογερό λουλούδι - μέσα από τα Ολύμπια δώματα είχε κλέψει, δώρο, κομίζοντάς το από αγάπη, από συμπόνια, στο ταλαίπωρο γένος των θνητών ανθρώπων, για να ιδούν και ν’ αναβλέψουν!
Πρωταγωνιστεί ως φορέας, της πνευματικής ιδέας περί των αριθμών, των γραμμάτων, των τεχνών, των άστρων, των βοτάνων, της μαντικής.
Ως Μυσταγωγός πολιτισμού, κραδαίνει ένα πυρσό αναμμένο απ’ την Ολύμπια Μητέρα Φωτιά και αποκαλύπτει στον άνθρωπο τις θυγατέρες της, τις ιερές Μούσες, φωτίζοντας το σκοτάδι της ανθρώπινης άγνοιας.
Αλυσοδεμένος, ο ευεργέτης θεός, εγκαταλελειμμένος από τους ανθρώπους που τόσο αγάπησε, αγέρωχος, μεσ’ το μαρτύριο που του επιβάλλει το κράτος του αντιπεπονθότος, σωπαίνει μονάχος σε βαθιά συλλογή και θρηνεί για την άδικη μοίρα του.
Η πλάση όλη, απ’ άκρη - σ’ άκρη, αντιλαλεί απ’ το θρήνο του, βουβή και τρομαγμένη, η δε ψυχή του κόσμου συμπάσχει μαζί του. Σκηνή, όπου παίζεται το Αισχύλειο δράμα της αιωνιότητας του νόμου, στη φύση και στον άνθρωπο. Από την προϊστορική αχλύ του μύθου μέχρι την ιστορική πραγματικότητα, το σήμερα και το αύριο, η κάθε εποχή έχει έτοιμο πάντα εν ονόματι του Δία της, έναν Καύκασο και έναν σταυρό για τους δικούς της Προμηθείς!
 Κεντρική ιδέα του δράματος, η αιώνια σύγκρουση της Πνευματικής Ιδέας, του κόσμου της Ελευθερίας, έναντι της Ανάγκης.Των γραπτών νόμων και του Δικαίου των ανθρώπων, με τους άγραφους νόμους, τους θεσμούς και τις ρήτρες του αιώνιου Θείου Δικαίου.
Η μεγαλοφυία της Ελληνικής μυθολογίας, κατόρθωσε να συλλάβει σ’ όλη της την έκταση, την τρομερή έννοια της Ανάγκης! Την αδυσώπητη θεότητα Αδράστεια και το νόμο της Ειμαρμένης.
Ένα παντοδύναμο νόμο, που γεννήθηκε μαζί με τη γέννηση του κόσμου και κυβερνάει αυτόν με αλύγιστη δικαιοσύνη, πάνω από τη δύναμη των Θεών εξουσιάζοντας και αυτούς του ίδιους τους Θεούς. Η Ανάγκη αυτής της Ελληνικής σκέψης, δεν είναι κλειστή προς την Ελευθερία, αλλά την περιέχει μέσα της, σαν ένα επίτευγμα Αρμονίας, Δικαιοσύνης και Τάξης.
Πρόκειται για το νόμο του αντιπεπονθότος ή το νόμο του αίτιου και του αιτιατού.«Παντού στον άπειρο αιθέρα και στο άπλετο φως βασιλεύει ο Παγκόσμιος Νόμος, η Δίκη κυριαρχεί! » είπε ο Εμπεδοκλής.
 
Σύμφωνα με το νόμο της Ειμαρμένης, η δέσμευση του Προμηθεϊκού ήρωα στην Ανάγκη είναι αναπόφευκτη, γιατί, οι κραδασμοί της Ολύμπιας φλόγας ερχόμενοι στη γη, διαταράσσουν την ισορροπία του Κράτους του Δία…
Την αναπόφευκτη αυτή δέσμευσή του και μοίρα του, γνωρίζει ο ίδιος καλά από πριν : «Μα εγώ - λέει - όλα τούτα τάξευρα, τώθελα και έφταιξα. Ναι τώθελα και δεν τ’ αρνιέμαι … για να συντρέξω στους ανθρώπους, ο ίδιος ευρήκα βάσανα και πόνους.» Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφερθεί, ότι Προμηθεύς σημαίνει ο εκ των προτέρων γνωρίζων (προ-Μητις).
 
Σύμβολο τραγικό, θεός, προφήτης και μάντης, προβλέπει με τη σοφία και τη μαντική δύναμή του, όλα τα δεινά που πάσχει αιώνια στη γήινη ανάγκη και η επίγνωση της εσταυρωμένης αυτής αθανασίας του, τον κάνει θρηνώντας πάνω στο σταυρό του, να στοχάζεται μια μεγάλη αλήθεια: ότι, το πεπρωμένο μας κάνει να υποφέρουμε και πως της ανάγκης η δύναμη είναι ακαταμάχητη.
 
Η σκέψη αυτή, μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι, ο Φιλόσοφος ως αναζητητής, οφείλει να κατανοήσει τους νόμους της αναγκαιότητος, δηλαδή, να εναρμονίσει τον εαυτόν του με τον Παγκόσμιο Ρυθμό, έτσι ώστε, να ελευθερωθεί από τα πάθη του, που καθημερινά τον σταυρώνουν και από Προμηθεύς Δεσμώτης, να καταστεί Προμηθεύς Λυόμενος.
Η Λύση αυτή, θα επιτευχθεί από τον Ηρακλή, ο οποίος σύμφωνα με το μύθο πέρασε από τον Καύκασο, σημάδεψε τον αετό του Δία, που του κατέτρωγε αενάως το συκώτι και ελευθέρωσε τον εσταυρωμένο Θεό.
 
Ο Ηρακλής (κλέος-Ηρας), - το σθένος της ψυχής - συμβολίζει τη Βούληση του πάσχοντα ανθρώπου, που μυήθηκε στην αλήθεια του παθήματος σε μάθημα, της σταυρώσεως σε ανάσταση! Μια τραγική παιδεία, που καλλιεργεί την ανθρώπινη συνείδηση και την αναγάγει σε ύπατες βαθμίδες κατανοήσεως.
 
Ο άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας έχει μέσα του το επικίνδυνο δώρο της ελευθερίας. Γι αυτό και ο ίδιος είναι επικίνδυνος αλλά και δημιουργικός!
Σωτηρία του δεν είναι η έξωθεν παροχή αγαθών. Δεν μπαίνει ο άνθρωπος σε κατασκευασμένο από τρίτους παράδεισο. Ο παράδεισος, ως έκπληξη ζωής ανατέλλει από τον κάθε άνθρωπο. « Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί ».Μέσα στον άνθρωπο κυοφορείται το θαύμα του «εξαίφνης », η αλλαγή, η έκπληξη, ο αιφνιδιασμός. Μπορεί να κατανοήσει, να μεταμορφωθεί, να αλλάξει νου και μορφή. Σου επιφυλάσσει εκπλήξεις! Μπορεί ο έσχατος να γίνει πρώτος και ο πρώτος έσχατος. Δεν προδιαγράφεται η ζωή του! Δεν υπολογίζεται η αξία του! Είναι ένα ον, εν αναπτύξει!…Βρίσκεται εν πορεία!Δεν είναι τμήμα ενός συνόλου. Είναι δυνάμει το όλον! 
 Αυτό το έκτακτο, το μοναδικό και ανεπανάληπτο που κρύβει μέσα του (Προμηθεϊκό Πυρ) ο κάθε άνθρωπος έρχεται και θέλει να σώσει ο Προμηθεύς. Τον τιθηνεί, τον παιδαγωγεί, τον υποφέρει, τον ανέχεται. Του δίδει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί, να πραγματοποιήσει το σκοπό της υπάρξεώς του. Θέλει να τον δει σωσμένο, καταξιωμένο, ώριμο, ελεύθερο, ανεξάρτητο!Μέσα σ’ αυτή τη λειτουργική ατμόσφαιρα ο Θεός θυσιάζεται για να μπορέσει να σωθεί ο Άνθρωπος, ο ασήμαντος, ο περιφρονημένος, ο διφυής, για να τον πλάσει ελεύθερο άνθρωπο!
Πρόκειται για πνευματικές αλήθειες, από τις πιο βαθιές, τις πιο υψηλές, σφραγισμένες αιώνια μέσα στη σοφή πυραμίδα του μύθου, όπου και μόνο στο πλησίασμά τους, ο νους και η ψυχή, συγκλονίζονται από δέος ιερό, ελπίδα φωτός.
Στεφανωμένος με κλωνάρια λυγαριάς, σ’ ένδειξη επιείκειας, συγγνώμης και συμφιλίωσης, ο Προμηθεύς δίδει τέλος, το χέρι του στο Δία. Γι’ αυτό και οι δυο Θεοί, λατρεύονταν μαζί στην Αθήνα με λαμπαδηδρομίες και γιορτές, όπου όλοι με στεφάνια λυγαριάς στο κεφάλι, τιμούσαν τη μνήμη του τραγικού Πυρφόρου - Δεσμώτη του Καυκάσου.
Δράττομαι της ευκαιρίας εδώ να αναφέρω, ότι το Προμηθεϊκό πυρ συμβολίζει τη Γνώση, που για την απόκτησή της οι άνθρωποι, απώλεσαν τη Εδεμική τους ευδαιμονία με ανταμοιβή τον πόνο, που προκαλείται από την επιθυμία προς αυτήν και δι’ αυτήν.
 
Επιβεβαίωση αυτής της σκέψης είναι η αναφορά του Απολλόδωρου, ότι ο Προμηθεύς πλάθει τους ανθρώπους από χώμα και νερό, και δίδει σ’ αυτούς το Πυρ, το φερμένο κρυφά από το Δία, κρυμμένο μέσα σε νάρθηκα.Η σκέψη μοιάζει με την πλάση του ανθρώπου κατά τη « Γένεση » του Μωϋσέως, όπου ο Θεός, εμφυσά την πνοή του και δημιουργεί τη Ζώσα Ψυχή.
Αυτή όμως η Κοσμογονική φάση, προδιαγράφει τη τάση της ψυχής να γνωρίσει τον εαυτό της, δοκιμάζοντας την απαγορευμένη έρευνα, η οποία σύμφωνα με το νόμο της ανταμοιβής ή αντιπεπονθότος, θα προκαλέσει πόνο, διότι η ζωή αρχίζει να είναι πάσχουσα!
Ο πόνος όμως, δεν ευρίσκεται μόνο κατά τη μαθητεία προς την απόκτηση της γνώσεως, αλλά και κατά τη διδασκαλία προς τη μετάδοσή της. Κλασικό παράδειγμα, ο πόνος του Εσταυρωμένου Διδασκάλου Ιησού, στην προσπάθειά του να μεταδώσει, έστω και με αλληγορικό τρόπο το φως των αληθειών στους ανθρώπους.
Η ίδια αυτή μοίρα, περί της σταυρώσεως και της αναστάσεως, περί των παθών και του πόνου, συναντάται και στο μύθο του Προμηθέως, ο οποίος μαρτυρά τον υπέρτατο νόμο της πάσχουσας ζωής!
Ουδείς δύναται να αποφύγει το Κοσμικό Δίκαιο, των αναπόδραστων δυνάμεων, αλλά μέσα απ’ αυτό, θα ανταμειφθεί αντίστοιχα για τις πράξεις του: ή προς την πτώση που περιέχει διαρκή πόνο, ή προς την ανύψωση που περιέχει ολύμπιο στέφανο.

Προμηθέας 2

Είναι δε φρόνιμο, να προνοεί κανείς τα αποτελέσματα των πράξεών του, προς αποφυγή της πτώσης και του πόνου, πράγμα που σημαίνει, ότι οφείλει να διδάσκεται και να μελετά τους Κοσμικούς Νόμους, παρά να μαθαίνει μετά τα επώδυνα συμβάντα, όπως ο Επιμηθεύς έναντι του Προμηθέως. 
Η Προμηθεϊκή Ιδέα θα πάσχει αιώνια! Οι Προμηθείς, θα σταυρώνονται και θα ξανασταυρώνονται πάνω στον ανθρώπινο Καύκασο!…Γεμάτος πρωτογονική ορμή, ο άνεμος του σκότους, πνέει ενάντια στη φλόγα τους. Το έργο όμως αργά, απόκρυφα, μυστηριακά … Συντελείται!
Το Φως, απορροφάται, μπολιάζει την Ύλη. Ο Σπόρος, φυτεύεται, γονιμοποιείται και ύστερα από αιώνες, από χιλιετηρίδες, όταν πια, οι ίδιοι οι φορείς έχουν απομακρυνθεί από το γήινο προσκήνιο, η τρικυμία των παθών γαληνεύει. Οι αντιθέσεις συμφιλιώνονται! Μέσα από τη συμφιλίωση αυτή, φωτεινό άνθος προβάλλει, η Αρμονία, η Τάξη, η Δίκη…
 
…και θυμήθηκα τον ποιητή της Πανελευθερίας Καζαντζάκη να λέει :
«Ω! Ψυχή μου! Τον Προμηθέα ένας μπορεί να τον σώσει. Ο Προμηθέας
 
Συντάκτης: Κ.Η.
 


from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1LUR71w
via IFTTT

Saturday, May 30, 2015

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΤΟ ΧΡΥΣΕΛΕΦΑΝΤΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Η μεγαλοπρέπεια του αγάλματος,λόγω μεγέθους, υλικών και ανυπέρβλητου τέχνης πρέπει να είχε καταλυτική και ανεξίτηλο επίδραση στη ψυχή που είχε το προνόμιο να το δεί. Η επιβλητική θεία παρουσία τα θεάς είναι συγχρόνως και πρότυπο συμπεριφοράς, γενναιότητας,σθένους, ανδρείας, ψυχικού μεγαλείου για του Αθηναίους, γιατί τα χαρακτηριστικά της δείχνουν μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και πολεμική υπεροχή.

Είχε ύψος 12 μέτρα και παριστά την θεά όρθια με ποδήρη χιτώνα φέρουσα κράνος, πάνω στο οποίο ήταν φτερωτοί ίπποι, Πήγασοι, που πλαισιώνουν την σφίγγα στο κέντρο του κράνους.

-          Στα πόδια  και στα πέδιλα της θεάς υπήρχε αναπαράσταση μάχης Κενταύρων και Λαπιθών.
-          Αριστερά δίπλα στα πόδια της υπήρχε δράκων, τέκνο της Γαίας, ο ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ
-          Το αριστερό χέρι κρατά το δόρυ ενώ στηρίζεται στην ασπίδα, ύψους 5 μέτρα , στο εξωτερικό της οποίας , στο κέντρο υπήρχε  ηΜΕΔΟΥΣΑ  και περιφερειακά εικονίζεται  η Αμαζονομαχία.       

Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή . Στο  εσωτερικό της υπήρχε η γέννηση της Πανδώρας, ενώ γύρω γύρω  ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη πρώτη Γιγαντομαχία.
Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σ'έναν άλλο, σ'ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή.Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας όταν επισκέφτηκε την Αθήνα.
Ο όφις, ο Εριχθόνιος που στηρίζει την ασπίδα είναι ανυψωμένος και όχι έρπων,  έχει καταστεί ηλιακός . Επισημαίνει ότι προασπίζει την πόλη του , με τις απαραίτητες  χθόνιες δυνάμεις, οι οποίες συμβάλλουν στην διαφύλαξη των θεσμών και του νόμου, δηλ. των θεσμοθετημένων υποχρεώσεων και δικαιωμάτων των πολιτών.
-          Στο δεξί της χέρι , που στηριζόταν σε ένα κίονα, κρατούσε το άγαλμα της ΝΙΚΗΣ 2 μέτρων. Αυτό επισημαίνει την νικηφόρο έκβαση των μαχών υπέρ της πόλης των Αθηνών.
-          Ντυμένη με ένα απλό δωρικό χιτώνα, είχε μία ζώνη που κατέληγε σε δύο όφεις.
-          Στο κέντρο του στήθους ήταν διακοσμημένο με Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ που περιβάλλονταν από όφεις. Προστατεύει το όν από κάθε είδους φύσεως αδυναμίες προερχόμενες από έξω επιβουλές, με Δούρειο ίππο το συναίσθημα.
Το ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ επίσης έχει και προστατευτική ισχύ αφού το άγαλμα έχει υπέρτατο στόχο την φύλαξη της πόλης από κάθε εχθρική επιβουλή.
-          Στην κεφαλή έφερνε το κράνος όπου υπήρχαν δύο πτερωτοί ΠΗΓΑΣΟΙ και στο κέντρο ηΣΦΙΓΞ
Πέντε φορές εμφανίζεται το σύμβολο του όφεως στο άγαλμα της Αθηνάς, Ο ΟΙΚΟΥΡΟΣ ΟΦΙΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΣΠΊΔΑ ΤΗΣ, ΟΙ ΔΥΟ ΟΦΕΙΣ ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΗΣ, ΟΙ ΟΦΕΙΣ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΝΕΙΟ ΚΑΙ Ο ΟΦΙΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ.
Οι όφεις επισημαίνουν την τροπή σε φυγή των εχθρών της πόλεως των Αθηνών.
Τα  αγάλματα της Αθηνάς κοσμούνται ποικιλοτρόπως από όφεις, ανάλογα του ναού  στον οποίο ανήκουν και κατέχουν και την αντίστοιχο συμβολική δύναμη και ερμηνεία.
Η κεφαλή, τα χέρια και τα πόδια ήταν από ελεφαντοστούν, το ένδυμα από χρυσό και το εσωτερικό του αγάλματος από ξύλο. Το ελεφαντοστούν και το ξύλο επειδή προέρχονται από την γή είναι καλοί για περισυλλογή της ενέργειας λεπτοφυών εκφάνσεων της. Ο δε χρυσός επειδή είναι κακός αγωγός δεν αφήνει αυτή την ενέργεια να διαχέεται έξω παραμένοντας στο εσωτερικό του αγάλματος
ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ+ΧΘΟΝΙΟΣ   ΕΡΙ   ΕΡΙΟΝ ΜΑΛΛΙ. Η θεά Αθηνά είναι η ΕΡΓΑΝΗ  ΑΘΗΝΑ, η προστάτιδα των τεχνών και της Υφαντουργίας. Η τέχνη της Υφαντουργίας δεν υπάρχει μόνο στο φυσικό, αισθητό πεδίο, αλλά μέσω της θεάς/νόησης δρά κυρίως στο νοητό , όπου εξυφαίνονται οι συλλογισμοί σε θαυμαστούς διαλεκτικούς σχεδιασμούς εντός των ουρανίων πανεπιστήμιων. ΤΟ ΥΨΙΧΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ ΟΝΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΗ ΕΞΥΦΑΝΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΩΝ.
ΟΙ ΕΠΤΑ ΒΑΘΜΙΔΕΣ
Μεταξύ του ΟΙΚΟΥΡΟΥ ΟΦΕΩΣ, ΤΟΥ ΕΡΙΧΘΟΝΙΟΥ, των ΟΦΕΩΝ Της ασπίδος, της ζώνης και των όφεων της κεφαλής της Μέδουσας/Γοργόνειου, κινούνται οι Κένταυροι και οι Αμαζόνες. Οι όφεις επιτηρούν χωρίς όμως να ελέγχουν την πορεία τους δια μέσου του βίου τους. Η ολοκλήρωση και η καταξίωση του ίππου/αλόγου της ψυχής θα επέλθει όταν ο άνθρωπος κατανοήσει την δυσκολία ανύψωσης του, από το επίπεδο των Κενταύρων-Αμαζόνων στο επίπεδο των φτερωτών ίππων στην κορυφή της κεφαλής της.

Η εκθέωση της ψυχής πρέπει να ολοκληρωθεί όσο αυτή βρίσκεται εντός του σώματος, γιατί η γη/χθών είναι η ιερή πατρίς του. Οι μεν Κένταυροι να συμφιλιωθούν με τους Λάπιθες , οι δε Αμαζόνες να κατανοήσουν τις ιδιαιτερότητες του φύλου τους και να συμφιλιωθούν και να κατανοήσουν  την φύση τους. Κένταυροι και Αμαζόνες φθάνουν στην κορυφή προς συνάντηση του αινίγματος της Σφιγγός, η οποία τους αποκαλύπτει την Ηλιακή σοφία του Οφεως. 

(ΑΛΤΑΝΗ)

 


from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1RxXuLl
via IFTTT

Friday, May 29, 2015

Αντί να γκρινιάζεις στο σκοτάδι, άναψε ένα κερί

Αντί να γκρινιάζεις στο σκοτάδι, άναψε ένα κερί

ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ. Βρεθήκαμε στο ίδιο μέρος, αλλά δε μάθαμε να ζούμε μαζί. Χωρίς εμπειρία αστικής ζωής, χωρίς παιδεία, χωρίς πολιτισμό, συγκρουόμαστε για να επιβιώσουμε και να κυριαρχήσουμε, μη δίνοντας δεκάρα για οτιδήποτε, «άρπαξε να φας, και κλέψε να 'χεις».

ΕΙΝΑΙ Η ΡΙΖΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ, ο ατομικισμός μας και η απώλεια της ανθρωπιάς μας, που διαμόρφωσε το σημερινό τοπίο, με μηδενική ικανότητα στη συνύπαρξη, στην ανεκτικότητα, στο διάλογο. Εκπαιδευτήκαμε σαν λαός στο να καταριόμαστε και να μισούμε ό,τι δε μπορούμε να κατανοήσουμε -περιμένουμε το καλό από τους άλλους, σπαταλώντας τη ζωή μας με γκρίνια και αναθέματα που δεν υπάρχει το ένα, που δεν έχουμε το άλλο. Τα πράγματα ούτε υπάρχουν ούτε δεν υπάρχουν -ή τα κάνεις ή δεν τα κάνεις να υπάρχουν, λέμε.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΕΣΜΟΥΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ, δυο πράγματα άγνωστα στον έλληνα, που φέρει όλα τα χαρακτηριστικά του αρχοντοχωριάτη. Η κοινωνιολογία δε μας ενθαρρύνει. Δεν έχουν μπει ποτέ οι βάσεις, δεν έχουν γίνει οι μεταρρυθμίσεις, που με την εφαρμογή τους έρχεται μια σταδιακή αλλαγή νοοτροπίας. Άνθρωποι παραιτημένοι από την ίδια τους τη ζωή, δυστυχισμένοι, θυμώνουν και βρίζουν, ψάχνοντας υπεύθυνους και αποδίδοντας ευθύνες.

ΜΑ ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ. «Ας αναγνωρίσουμε λοιπόν μια και καλή ότι τα λάθη είναι συλλογικά. Κι ας μη διανοηθούμε την ιδέα του εξιλασμού -στην πολιτική, άλλωστε, εξιλασμός δεν υπάρχει» (Αλμπέρ Καμύ).

ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ένα κράτος, με σλόγκαν «εμείς στα μέρη μας τον τίμιο τον λέμε και μαλάκα». Περιμένουμε «σωτήρες» όλων των ειδών, αρνούμενοι ακόμα και τώρα οποιαδήποτε σοβαρή αυτοκριτική, πράγμα απαραίτητο για να ωριμάσει ένας λαός.

ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΠΟΥ ΓΚΑΖΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΚΡΕΜΟ, ενώ μέσα οι επιβάτες τσακώνονται ποιος θα κάτσει στην καλύτερη θέση. Η πλήρης αποπολιτικοποίηση του έλληνα είναι η πιο μεγάλη απόδειξη της αποσυναισθηματικοποίησής του και της αδιαφορίας του. Δεν πιστεύει ότι συμμετέχει στη διαμόρφωση της ζωής, έχασε την πολιτική του ιδιότητα, την ίδια του την ύπαρξη στην ουσία, και η καρδιά του στέγνωσε.

«ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΛΥΣΕΙΣ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, χρησιμοποιώντας το ίδιο σκεπτικό που δημιούργησε το πρόβλημα» (Άλμπερτ Αϊνστάιν).

HΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΡΟΠΟ, Ο ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ, όλες οι επιστήμες επιβεβαιώνουν την παλιά σοφία. Το Εγώ δεν υπάρχει, το οποιοδήποτε μέλλον κρύβεται στο Εμείς. Δε χρειάζονται θαύματα και μεσσίες. Μικρά βηματάκια από όσους νιώθουν ακόμα. Να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, την ελευθερία μας, να κάνουμε πράγματα που αγαπάμε, να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, να εξεγερθούμε απέναντι στο άδικο.

ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ, εκτός από τη δύναμη της καρδιάς μας. Την ιδιότητά μας να συναισθανόμαστε, να συγκινούμαστε, να συμπονάμε. Τη δύναμη της ενσυναίσθησης που μπορεί να απαντήσει εκεί που απέτυχαν τα νούμερα όλων των ειδών. Μπορούμε να επιχειρήσουμε ένα πνευματικό άλμα στο Εμείς, να μοιραστούμε, να ακούσουμε, να αποδεχτούμε, να αγαπήσουμε με την πολιτική διάσταση του όρου.

YΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ που μιλάει για τα κοινωνικά μαθηματικά, την κοινωνική επιχειρηματικότητα, τη φιλικότητα προς το περιβάλλον. Άπειρες μελέτες, προτάσεις για έναν κόσμο όπου ο παράγοντας Άνθρωπος θα σημαίνει κάτι στην οικονομία των αριθμών.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ και δε μπορούμε να λείπουμε. Ας αποφασίσουμε αν θέλουμε να ζήσουμε, και «ζω» δε σημαίνει «αναπνέω τη δυστυχία μου», σημαίνει «κάνω κάτι». Ας τελειώνουμε με τον ωχαδερφισμό και τη μεμψιμοιρία. Ας σταματήσουμε να είμαστε χαζοί κι ας αγαπήσουμε.Να κάνουμε ένα μικρό βήμα προς την ενηλικίωση της κοινωνίας μας, αλλιώς θα παρακμάσουμε ως τον πλήρη αφανισμό, μέσα στη δίνη της παγκοσμιοποίησης.

«ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΑΝΑΨΕ ΕΝΑ ΚΕΡΙ» είναι η καλύτερη συμβουλή που ξέρω. Ενώ ο κόσμος βράζει και εμείς κοιτάμε αποσβολωμένοι, ένας στίχος με παρηγορεί τον τελευταίο καιρό για παν ενδεχόμενο...

«ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΟΣ ή συναίσθημα, όνειρο ή ρεμβασμός, αλλά μια άλλη δικαιοσύνη» (Τάσος Λειβαδίτης). 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΩΡΟΣ

 

Πηγή...

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1SGhpsN
via IFTTT

Thursday, May 28, 2015

Επικοινωνία με Ubiz από τον Οργανισμό Κοινωνικής Αλληλεγγύης - Προστασίας Πολιτισμού και Αθλητισμού του Δήμου Φιλοθέης - ...

okapa-1
 
Από σήμερα, οι Δημότες, οι κάτοικοι και οι περαστικοί από το Δήμο μας έχουν τη δυνατότητα να ενημερώνονται για τα δρώμενα του ΟΚΑΠΑ (http://ift.tt/1BqGi0J) μέσα από το κινητό τους.
 
Χάρη στην πλατφόρμα UBIZ μπορείτε να εντοπίζετε τις εκδηλώσεις, ορίζοντας την εγγύτητα από 300-10.000 μέτρα, μπορείτε να ενημερώνετε και να ενημερώνεστε για τοπικά φαινόμενα (όπως κλεισμένοι δρόμοι, πορείες κλπ), μπορείτε να πλοηγείστε άνετα και φιλικά από όπου κι αν βρίσκεστε, μπορείτε να κάνετε κρατήσεις θέσεων ή διευκρινιστικές ερωτήσεις και μπορείτε να αξιοποιείτε τους χάρτες Google για να βρείτε τις τοποθεσίες εν κινήσει.
 
Για όλα αυτά το μόνο που απαιτείται είναι να διαθέτετε smartphone και να κατεβάσετε την εφαρμογή UBIZ για Android ή iOS.
 
Ελάτε μαζί μας στη νέα εποχή ενημέρωσης από τον ΟΚΑΠΑ
 
 

Με το Ubiz App για Android και iOS διαφημίζουμε και πουλάμε όλα τα προϊόντα όλων των εμπόρων και παρέχουμε εκπαίδευση και συμβουλές για να μπείτε στην βιομηχανία των εφαρμογών

Κατεβάστε δωρεάν το Ubiz από τα επίσημα Android και iOS stores ή από την επίσημη ιστοσελίδα https://ubiz.mobi/

Εκδήλωση ενδιαφέροντος για συνεργασία: 
http://ift.tt/158Ib8y

Εκδήλωση ενδιαφέροντος για διαφήμιση:
http://ift.tt/1BxMBm1

Παγκόσμια Ομάδα Ubiz: http://ift.tt/160kBeJ 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1BqGeOD
via IFTTT

Το "Γνώθι σαυτόν" είναι η αρχή κάθε σοφίας!

Το "Γνώθι σαυτόν" είναι η αρχή κάθε σοφίας!

Έχετε προσπαθήσει ξανά και ξανά να δώσετε σημασία σε μια ζωή που έχει πολύ λίγο νόημα, που είναι πολύ ρηχή κι ασήμαντη και, καθώς δεν το πετυχαίνετε, την επεκτείνετε στο ίδιο επίπεδο. Αυτή η επέκταση μπορεί να συνεχίζετε ασταμάτητα, αλλά δεν έχει καμία εσωτερικότητα, κανένα βάθος.   
 Η οριζόντια κίνηση θα σας οδηγήσει σε κάθε είδους συναρπαστικά και διασκεδαστικά μέρη, αλλά η ζωή θα παραμένει ρηχή. Μπορεί να προσπαθήσετε να της δώσετε βάθος με το μυαλό σας, αλλά και πάλι θα είναι επιφανειακή.   
 Για ένα νου που ερευνά πραγματικά και δεν εξετάζει τα πράγματα λεκτικά ή συνθέτοντας διανοητικές υποθέσεις, για τον ερευνητικό νου, η οριζόντια κίνηση έχει πολύ μικρή σημασία. Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα περισσότερο από τα πολύ φανερά, κι έτσι η επανάσταση είναι και πάλι κάτι....
επιφανειακό, γιατί κινείται στην ίδια κατεύθυνση: εξωτερικά, πολιτικά, μεταρρυθμιστικά κ.λπ.   
 Η μόνη επανάσταση είναι εκείνη που γίνεται μέσα σου. Δεν είναι οριζόντια, αλλά κάθετη. Η κίνηση προς το εσωτερικό του εαυτού σου δεν είναι ποτέ οριζόντια, και επειδή γίνεται προς τα μέσα έχει αμέτρητο βάθος. Κι όταν υπάρχει αληθινά αυτό το βάθος, δεν είναι ούτε οριζόντιο ούτε κάθετο.   


 Όσο η εκπαίδευση θα ενδιαφέρεται απλώς για την παιδεία του “έξω”, εξειδικεύοντας, δυναμώνοντας τον κομφορμισμό- την προσαρμογή και την υποταγή-, η κίνηση προς τα μέσα με το τεράστιο βάθος της θα είναι αναπόφευκτα για τους λίγους, και στην έλλειψη αυτής της κίνησης υπάρχει επίσης πολλή θλίψη. 
 Και η θλίψη δεν μπορεί να διαλυθεί, δεν μπορεί να κατανοηθεί όταν σπαταλάς τρομερή ενέργεια τρέχοντας πάνω κάτω στην επιφάνεια. Αν δεν τη διαλύσετε γνωρίζοντας διαρκώς τον εαυτό σας, θα έχετε τη μία επανάσταση μετά την άλλη, μεταρρυθμίσεις που θα χρειάζονται κι άλλες μεταρρυθμίσεις, και θα συνεχίζεται ο αδιάκοπος ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων.   
 Το “γνώθι σ’ αυτόν” είναι η αρχή κάθε σοφίας και δεν βρίσκεται μέσα σε βιβλία, σε ναούς ή σε λεκτικά ψυχολογικά ξεφλουδίσματα..... 
 ....Και τι εννοούμε με τον διαλογισμό; Δεν ξέρω αν έχετε διαλογιστεί, οπότε ας πειραματιστούμε μαζί για να ανακαλύψουμε τι είναι ο αληθινός διαλογισμός.   
 Μην ακούτε απλώς τι λέω γι’ αυτόν. μαζί θα ανακαλύψουμε και θα βιώσουμε τι είναι ο αληθινός διαλογισμός. Γιατί ο διαλογισμός είναι σημαντικός, δεν είναι; Αν δεν ξέρεις τι είναι ο σωστός διαλογισμός, τότε δεν υπάρχει αυτογνωσία. και χωρίς να γνωρίζεις τον εαυτό σου, ο διαλογισμός δεν έχει νόημα. Το να κάθεσαι με τα μάτια κλειστά σε μία γωνία ή να περπατάς στον κήπο ή στο δρόμο, και να προσπαθείς να διαλογιστείς, δεν έχει νόημα.   
 Αυτό οδηγεί μόνο σε μια ιδιόμορφη συγκέντρωση που είναι αποκλεισμός από το περιβάλλον. Είμαι σίγουρος ότι μερικοί από εσάς έχουν δοκιμάσει όλες τις μεθόδους. Δηλαδή, προσπαθείτε να συγκεντρωθείτε σε κάτι ιδιόμορφο και να αναγκάσετε το νου, να είναι συγκεντρωμένος καθώς αυτός περιπλανιέται παντού· κι όταν αυτό αποτυγχάνει, προσεύχεστε.  
  Κατ’ αρχήν, η προσευχή δεν είναι διαλογισμός. Η προσευχή, προφανώς, φέρνει κάποια αποτελέσματα, αλλιώς δεν θα προσεύχονταν τόσα εκατομμύρια άνθρωποι. Με την προσευχή, προφανώς, ο νους γίνεται ήσυχος· με τη αδιάκοπη επανάληψη ορισμένων φράσεων, ο νους όντως γίνεται ήσυχος. Σε αυτή την ησυχία γίνονται στον νου κάποιες νύξεις, υπάρχει κάποια διορατικότητα,  έρχονται κάποιες απαντήσεις.   
 Αλλά αυτό συνεχίζει να είναι ένα από τα κόλπα του νου· γιατί, σε τελευταία ανάλυση, με μια μορφή αυτοϋπνωτισμού –όπως είναι η προσευχή- μπορείς να κάνεις το νου σου πολύ ήσυχο. Και σε εκείνη την ησυχία υπάρχουν κάποιες κρυμμένες απαντήσεις που αναδύονται από το υποσυνείδητο και από την συνείδηση. Αλλά όλο αυτό, είναι και πάλι μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει κατανόηση.   
 Ο διαλογισμός δεν είναι λατρεία – λατρεία μιας ιδέας, μιας εικόνας, ενός δόγματος – γιατί τα πράγματα του νου εξακολουθούν να είναι ειδωλολατρικά. Μπορεί να μη λατρεύει κάποιος ένα άγαλμα – επειδή το θεωρεί ειδωλολατρικό, ανόητο, δεισιδαιμονία – αλλά να λατρεύει, όπως κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, τα κατασκευάσματα του νου. Αυτό είναι επίσης ειδωλολατρικό. Το να λατρεύεις μια εικόνα ή μια ιδέα, ή κάποιον «Κύριο», δεν είναι διαλογισμός. Προφανώς, είναι μια μορφή φυγής από τον εαυτό σου. Είναι μια πολύ παρηγορητική φυγή, αλλά και πάλι είναι φυγή.  
 Αν θέλει κανείς πραγματικά να κατανοήσει τι είναι σωστός διαλογισμός, πρέπει να βρει όλα όσα είναι λάθος που τα έχουμε ονομάσει διαλογισμό. Προφανώς, η συγκέντρωση δεν είναι διαλογισμός γιατί, αν παρατηρήσετε, θα δείτε ότι στη διαδικασία της συγκέντρωσης σε ένα μάντρα, μία εικόνα και λοιπά, υπάρχει αποκλεισμός άλλων πραγμάτων και επομένως υπάρχει διάσπαση της προσοχής.   
 Εσύ προσπαθείς να συγκεντρωθείς σε κάτι, και ο νους σου περιπλανιέται σε κάτι άλλο· και υπάρχει μια αδιάκοπη μάχη που γίνεται για να προσηλωθείς σε ένα σημείο ενώ ο νους αρνείται και περιπλανιέται. Σπαταλάμε, λοιπόν, χρόνια στην προσπάθεια να συγκεντρωθούμε, να μάθουμε τη συγκέντρωση, που λαθεμένα ονομάζεται διαλογισμός.   
 Τώρα: Ο αδιάκοπος αγώνας να γίνεις ενάρετος, το να αναζητάς την αρετή μέσα από την πειθαρχία, μέσα από ένα προσεκτικό ψάξιμο του εαυτού σου και λοιπά, προφανώς ούτε αυτό είναι διαλογισμός. Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε παγιδευμένοι σε αυτές τις διαδικασίες, αλλά αφού δεν μας δίνουν την κατανόηση του εαυτού μας, σημαίνει ότι δεν είναι ο τρόπος του σωστού διαλογισμού.   
 Σε τελευταία ανάλυση, χωρίς την κατανόηση του εαυτού σας, τι βάσεις έχετε για σωστή σκέψη; Το μόνο που θα κάνετε χωρίς την κατανόηση του εαυτού σας είναι να συμμορφωθείτε με τις αντιδράσεις που γεννάει η διαμόρφωσή σας. Και η αντίδραση που γεννάει η διαμόρφωσή μας δεν είναι διαλογισμός.   
 Αλλά ο τρόπος του σωστού διαλογισμού είναι το να έχεις επίγνωση αυτών των αντιδράσεων, δηλαδή, να έχεις επίγνωση των κινήσεων της σκέψης και του συναισθήματος χωρίς καμία αίσθηση επίκρισης, έτσι ώστε οι κινήσεις του εαυτού, οι τρόποι του εαυτού, να γίνουν εντελώς κατανοητοί.  
 Ο διαλογισμός δεν είναι απόσυρση από τη ζωή. Ο διαλογισμός είναι μια διαδικασία κατανόησης του εαυτού μας, Και όταν κάποιος αρχίζει να κατανοεί τον εαυτό του, όχι μόνο τον συνειδητό αλλά και όλα τα κρυμμένα μέρη του εαυτού του, τότε έρχεται ησυχία. Αλλά ένας νους που γίνεται ήσυχος, που μένει ακίνητος με διαλογισμό ο οποίος είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού,   συμμόρφωσης, δεν είναι ήσυχος, δεν μένει ακίνητος. Είναι ένας τελματωμένος νους. Δεν είναι ένας νους ξύπνιος, ουδέτερος, ικανός για δημιουργική δεκτικότητα. 
 Ο διαλογισμός απαιτεί αδιάκοπη επαγρύπνηση, αδιάκοπη επίγνωση της κάθε λέξης, της κάθε σκέψης και του κάθε συναισθήματος, που αποκαλύπτουν την κατάσταση της ίδιας μας της ύπαρξης, της κρυμμένης καθώς επίσης και της φανερής· και καθώς αυτό είναι επίπονο, καταφεύγουμε σε κάθε είδους παρηγορητικό ή απατηλό σύστημα και αυτό το ονομάζουμε διαλογισμό.   
 Αν μπορεί κανείς να δει ότι η αυτογνωσία είναι η αρχή του διαλογισμού, τότε το πρόβλημα γίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον και ζωντανό. Γιατί αν δεν υπάρχει αυτογνωσία, τότε μπορείς να κάνεις εκείνο που ονομάζεις διαλογισμό και να εξακολουθείς να είσαι προσκολλημένος στις αρχές σου, στην οικογένειά σου, στην περιουσία σου· ή αφού εγκαταλείψεις την περιουσία σου, μπορεί να προσκολληθείς σε κάποια ιδέα, και να είσαι τόσο προσηλωμένος σ’ αυτήν, που να δημιουργείς ολοένα και περισσότερα από εκείνη την ιδέα.   
 Σίγουρα αυτό δεν είναι διαλογισμός. Η αυτογνωσία, λοιπόν, είναι η αρχή του διαλογισμού· χωρίς αυτογνωσία δεν υπάρχει διαλογισμός. Και καθώς εμβαθύνει κανείς στο ζήτημα της αυτογνωσίας όχι μόνο ο επιφανειακός νους γίνεται γαλήνιος, ήσυχος, αλλά φανερώνονται και τα διάφορα κρυμμένα επίπεδά του. Όταν ο επιφανειακός νους είναι ήσυχος, τότε το ασυνείδητο, τα κρυμμένα επίπεδα της συνείδησης, εμφανίζονται· αποκαλύπτουν το περιεχόμενό τους, κάνουν τις νύξεις τους, έτσι ώστε να κατανοεί κανείς εντελώς όλη τη διαδικασία της ύπαρξής του.  
 Ο νους, λοιπόν, γίνεται εξαιρετικά ήσυχος – είναι ήσυχος. δεν τον κάνουμε ήσυχο, δεν εξαναγκάζεται να είναι ήσυχος για κάποια ανταμοιβή ή από φόβο. Τότε υπάρχει μια σιωπή όπου εμφανίζεται η «Πραγματικότητα». Αλλά αυτή η σιωπή δεν είναι η χριστιανική σιωπή, ή η ινδουιστική σιωπή, ή η βουδιστική σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι σιωπή χωρίς όνομα. Αν ακολουθήσεις το μονοπάτι της χριστιανικής σιωπής, ή της ινδουιστικής ή της βουδιστικής, ποτέ δεν θα είσαι σιωπηλός.   
 Ο άνθρωπος που θα βρει την «Πραγματικότητα» πρέπει να εγκαταλείψει εντελώς τη διαμόρφωσή του – είτε είναι χριστιανός, είτε ινδουιστής, είτε βουδιστής, ή είναι από οποιοδήποτε άλλου είδους ομάδα. Το να δυναμώνεις απλώς τα διαμόρφωσή σου με τον διαλογισμό, με τη συμμόρφωση και την υπακοή, φέρνει αποτελμάτωση του νου, νωθρότητα του νου· και δεν είμαι καθόλου βέβαιός ότι δεν είναι αυτό που θέλουμε οι περισσότεροι από εμάς, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να δεχόμαστε ένα πρότυπο και να το ακολουθούμε.   
 Αλλά το να ελευθερωθούμε από τη διαμόρφωση απαιτεί συνεχή επαγρύπνηση στις σχέσεις. Από τη στιγμή, λοιπόν, που υπάρχει αυτή η σιωπή, τότε υπάρχει μια εξαιρετικά δημιουργική κατάσταση — αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γράψεις ποιήματα, να ζωγραφίσεις πίνακες και λοιπά· μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Αλλά αυτή τη σιωπή δεν μπορείς να την επιδιώξεις, να την αντιγράψεις, να την μιμηθείς, γιατί τότε παύει να είναι σιωπή. Δεν μπορείς να φτάσεις σε αυτήν από κανένα μονοπάτι. Γεννιέται μόνο όταν κατανοηθούν οι τρόποι του «εγώ», και όταν το «εγώ» με όλες του τις δραστηριότητες και τις κατεργαριές, φτάνει σε ένα τέλος. Που σημαίνει ότι όταν ο νους παύει να δημιουργεί αυτός, τότε υπάρχει δημιουργία.  
 Οπότε ο νους πρέπει να γίνει απλός, πρέπει να γίνει ήσυχος. πρέπει να είναι ήσυχος… Όχι, το «πρέπει» είναι λάθος· το να πεις ότι ο νους πρέπει να είναι ήσυχος συνεπάγεται εξαναγκασμό – κάτι που το κάνει το «εγώ» - και ο νους είναι ήσυχος μόνο όταν έχει μπει τέλος σε όλη τη διαδικασία του «εγώ». Όταν κατανοηθούν όλοι οι τρόποι που χρησιμοποιεί το «εγώ», κι έτσι σταματήσουν οι δραστηριότητες του «εγώ», τότε μόνο υπάρχει σιωπή.   
 Αυτή η σιωπή είναι ο αληθινός διαλογισμός. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή   εμφανίζεται το αιώνιο.

Κρισναμούρτι

 

Πηγή...

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1KqWyUN
via IFTTT

Wednesday, May 27, 2015

Μια μητέρα χρειάζεται την βοήθειά μας

 Μια μητέρα χρειάζεται την βοήθεια μας

Τέσσερις μήνες πριν ο πατέρας με την μόλις 6 ετών κόρη επέβαιναν σε μηχανάκι και μετά από τροχαίο ο πατέρας κατέληξε. Ευτυχώς η μικρούλα ειναι καλά στην υγεία της.
Το μονό εισοδημα της μητέρας είναι το επίδομα παιδιών που ανέρχεται στα 120 ευρώ το τρίμηνο.
Ζούνε κάτω απο το όριο της φτώχειας καθως η μητέρα δεν εργάζεται και δεν έχει συγγενείς για να την στηρίξουν, ώστε να της κρατήσουν την μικρή για να εργαστεί.
 Η μητέρα μολις τελειώσει το νηπιαγωγείο θα βαλει το παιδάκι σε κατασκήνωση ώστε να βρει δουλειά. Επιβιώνουν κάτω απο δύσκολες συνθήκες και πρέπει να τις βοηθήσουμε ώστε να σταθούν στα ποδιά τους. Χρωστάνε τα ενοίκια τεσσάρων μηνών, κοινόχρηστα , ΔΕΗ και νερό.
Η οικογένεια ζει στο Γαλάτσι Αττικής.

Τι χρειάζονται άμεσα:

Νομική βοήθεια σχετικά με τo ατύχημα, ρούχα, παπούτσια Νο 30 για την μικρή, ένα κρεβάτι για την μητέρα (κοιμάται στο πάτωμα), γάλατα, τροφιμα,λαδι,απορρυπαντικα, ενα τραπέζι μικρό, ενα φουρνάκι με ματιά γιατι μονό μια συσκευή με ματια εχουν και μονο τηγανητά και βραστα μπορούν να κανουν,εναν αποκωδικοποιητη για να παρακολουθει η μικρη παιδικα, εναν οδοντίατρο για την μητέρα, μια τρίωρη ή τετράωρη πρωινή δουλειά στο Γαλάτσι για τις ώρες που η μικρή είναι στο σχολείο. Η μητέρα εργαζόταν για χρόνια στην Γερμανία και γνωρίζει αρκετά καλά την γλώσσα.Τα λόγια της μικρής: Να μου φέρετε πολυ φαγητό και ενα μαγιό για να πάρω στην κατασκήνωση

 

Για πληροφορίες μπορείτε να ενημερωθείτε με μήνυμα από την σελίδα που απευθύνει την έκκληση:

ellinonoikogeneia1.blogspot.gr

 

Πηγή...

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1EwXSjN
via IFTTT

Tuesday, May 26, 2015

Οι Έλληνες δεν είχαν ποτέ αναγνωρισμένη από το κράτος θρησκεία

Ζαν Ρισπέν

O Jean Richepin γεννήθηκε στη Μεδέα της Αλγερίας το 1849 και πέθανε στο Παρίσι το 1926. Υπήρξε μυθιστοριογράφος  ποιητής, δημοσιογράφος και μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Δημοφιλή έργα του: "La chanson des gueux", "Les caresses", "Les blasphemes". Φύση απείθαρχη και ανήσυχη, δεν δίστασε μετά τις σπουδές του, να εργαστεί σαν ηθοποιός, σαν ναύτης ή λιμενεργάτης.
Υπήρξε σημαντικός μελετητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας και έμαθε ελληνικά για να μπορεί να διαβάζει τα δημοτικά μας τραγούδια. Ο συγγραφέας δεν έμεινε ασυγκίνητος από τους μύθους και θρύλους της Αρχαίας Ελλάδας και συνέταξε την  Ελληνική Μυθολογία – μια από τις καλύτερες που κυκλοφόρησαν παγκοσμίως - ένα έργο που τον έκανε ευρύτερα γνωστό στο ελληνικό κοινό.  


Ο Richepin αναφέρει στην εισαγωγή μεταξύ άλλων: 
«Επάνω στα παλιά τελετουργικά, τα πελασγικά και τα σημιτικά, οι πρώτοι έλληνες έχουν εφεύρει, για να κατορθώσουν να τα κατανοήσουν και να τα εξηγήσουν, μύθους παραμύθια, τα οποία άρεσαν στην πλούσια και γόνιμη φαντασία τους. Και οι ποιητές τους και οι καλλιτέχνες τους που χρησιμοποιούσαν αυτούς τους μύθους και τα παραμύθια, μπορούσαν να τους μετατρέπουν όπως τους άρεσε. 
»Εκτός από μερικές πολύ σπάνιες εξαιρέσεις, όπως η οικογένεια των Ασκπληπιάδων (γιατροί, απόγονοι του Ασκληπιού) και των Ευμολπιδών (Ελευσίνια Μυστήρια), δεν υπήρχε κάστα ιερωμένων, που να αποτελείται δηλαδή, από παπάδες εξουσιοδοτημένους. Όπως και όλοι οι άλλοι αξιωματούχοι, οι Αθηναίοι ιερείς εξελέγοντο με εκλογές, ήταν αντικαταστατοί και τέλος, ήταν πολίτες με υποχρεώσεις, στρατιωτικές και πολιτικές, όμοιες με των άλλων πολιτών. Οι θύται εξελέγοντο, κατά προτίμησιν, κυρίως από τους μαγείρους, σαν πιο εξεσκημένους στη σφαγή και τον τεμαχισμό των ζώων που θυσίαζαν στους θεούς.
»Οι μεγάλες τελετές δημόσιας λατρείας συνίσταντο από καλλιτεχνικές και πλαστικές εορτές, τραγούδια, χορούς, θεατρικές παραστάσεις, των οποίων οι οργανωτές ήσαν επαγγελματίες ειδικοί, ποιητές και καλλιτέχνες, και των οποίων οι κομπάρσοι προήρχοντο από το μεγάλο πλήθος. 
»Από αυτές τις διαπιστώσεις προκύπτει φανερά – δεν είναι έτσι; - πως οι Έλληνες δεν είχαν ποτέ αυτό, που οι μοντέρνες κοινωνίες μας και άλλες αρχαίες κοινωνίες είχαν συλλάβει και εφαρμόσει με το όνομα ή τη μορφή της ανεγνωρισμένης από το κράτος θρησκείας....»

 

Πηγή...



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1GzNFsX
via IFTTT

Monday, May 25, 2015

Η έκσταση είναι το λουλούδι της οδύνης

Η έκσταση είναι το λουλούδι της οδύνης

«Οδύνη» σημαίνει «δεν ξέρω ποιος είμαι».

Δεν ξέρω που πηγαίνω και γιατί πηγαίνω. Δεν ξέρω αν οτιδήποτε κάνω, πρέπει να το κάνω ή όχι. Η ερώτηση δεν φεύγει ούτε για μια στιγμή. Και αυτό βρίσκεται στο πιο βαθύ σημείο μέσα σας, στον πυρήνα του είναι σας. Αυτή είναι η αγωνία – ότι το νόημα δεν είναι γνωστό, ότι ο σκοπός δεν είναι γνωστός, ότι ο στόχος δεν είναι γνωστός. Μοιάζει λες και είμαστε τυχαίοι, ότι γεννηθήκαμε από κάποιο ατύχημα.

Κανένα άλλο ζώο, κανένα δένδρο, κανένα πουλί δεν είναι τυχαίο∙ είναι σχεδιασμένα. Η ύπαρξη έχει ένα ολόκληρο πρόγραμμα γι’ αυτά. Ο άνθρωπος μοιάζει να είναι τελείως διαφορετικός. Η ύπαρξη έχει αφήσει τον άνθρωπο απόλυτα ελεύθερο. Από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσετε αυτή την κατάσταση τότε προκύπτει η οδύνη. Και είναι καλό να τη νιώθετε. Γι’ αυτό λέω ότι δεν είναι ένας συνηθισμένος πόνος, μαρτύριο, δυστυχία.

Είναι κάτι ασυνήθιστο, και έχει τρομερή αξία για όλη σας τη ζωή, για την ωρίμανσή της, να νιώθετε την οδύνη, κάθε ίνα του είναι σας να νιώθει την ερώτηση, να γίνετε απλά μια ερώτηση. Και φυσικά είναι τρομακτικό. Βρίσκεστε σε ένα χάος. Αλλά μέσα από αυτό το χάος γεννιούνται τα αστέρια.

Αν δεν αρχίσετε να πνίγεστε από φόβο, αν δεν αρχίσετε να δραπετεύετε από την οδύνη σας… Όλοι προσπαθούν να δραπετεύσουν, να βρουν τρόπους: ερωτεύονται, κάνουν αυτό, κάνουν εκείνο – ασχολούνται με κάτι, κάπου. Το ένα πράγμα δεν έχει τελειώσει και αρχίζετε να κάνετε κάτι άλλο επειδή φοβάστε.

Αν υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στα δύο και προκύψει το ερώτημα, και αρχίσετε να νιώθετε οδύνη, τότε νομίζετε πως είναι καλύτερα να συνεχίσετε, να εξακολουθείτε να τρέχετε ασταμάτητα. Οι άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν από τη γέννησή τους μέχρι να πεθάνουν. Δεν σταματάνε, δεν κάθονται στην άκρη του δρόμου κάτω από ένα δέντρο…

Η οδύνη είναι η εμπειρία ότι έχετε έρθει στον κόσμο ως μια κενή πλάκα∙ δεν υπάρχει τίποτα γραμμένο πάνω της. Αυτό είναι το αυθεντικό σας πρόσωπο. Τώρα, μπορείτε να κάνετε δύο πράγματα. Το ένα είναι, καθώς θα φοβάστε αυτό το κενό, να αρχίσετε να τρέχετε πίσω από το ένα ή το άλλο – να κερδίσετε χρήματα, εξουσία, μάθηση, ασκητισμό, να γίνετε σοφός, λόγιος, πολιτικός – να δώσετε με κάποιο τρόπο στον εαυτό σας μια αίσθηση ταυτότητας, να κρύψετε με κάποιο τρόπο το εσωτερικό σας χάος.

Αλλά ό,τι κι αν κάνετε το χάος είναι εκεί και θα παραμείνει εκεί. Είναι ένα εγγενές κομμάτι σας. Εκείνοι λοιπόν που καταλαβαίνουν δεν προσπαθούν με κανένα τρόπο να δραπετεύσουν από αυτό.Το αντίθετο, προσπαθούν να μπουν μέσα του.

Αυτοί είναι οι δύο τρόποι: είτε τρέχετε μακριά του όπως κάνουν όλοι οι άλλοι, είτε τρέχετε προς το μέρος του. Φτάστε στο κέντρο του όσο επίπονο, όσο τρομακτικό κι αν είναι – αλλά φτάστε στο κέντρο, επειδή αυτό είστε εσείς. Και είναι καλό να βρεθείτε τουλάχιστον μία φορά στο ακριβές κέντρο του είναι σας. Τη στιγμή που θα φτάσετε σ’ αυτό το κέντρο η δεύτερη λέξη θα γίνει σημαντική: έκσταση.

Η έκσταση είναι το λουλούδι της οδύνης.

Η οδύνη δεν είναι αντίθετη της έκστασης.

Η οδύνη είναι ο δρόμος προς την έκσταση.

Πρέπει απλά να το αποδεχτείτε – τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος; Είναι εκεί. Μπορείτε να κλείσετε τα μάτια σας – αυτό δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έχει εξαφανιστεί∙ είναι ακόμη εκεί. Κι όλοι προσπαθούν να κλείσουν τα μάτια τους∙ ο ήλιος είναι υπερβολικά απειλητικός. Κλείστε τα μάτια σας, κλείστε τελείως τα μάτια σας. Ξεχάστε τον, μην τον κοιτάζετε… σαν να μην είναι εκεί. Υποκριθείτε ότι δεν είναι εκεί.

Κάντε τώρα μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Συναντήστε τον εαυτό σας, αντιμετωπίστε τον εαυτό σας. Κοιτάξτε στο χάος που υπάρχει εκεί, στην οδύνη που υπάρχει εκεί. Και αν είναι στη φύση σας, τότε όσο επίπονη κι αν είναι, πρέπει να τη γνωρίσετε. Και το θαύμα είναι ότι είναι επίπονο να περνάς από μέσα της αλλά είναι η μεγαλύτερη ευδαιμονία όταν έχεις περάσει και έχεις φτάσει στο κέντρο του είναι σου.

Η οδύνη βρίσκεται γύρω από το κέντρο και η έκσταση βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο. Ίσως η οδύνη να είναι απλά ένα προστατευτικό κέλυφος – η έκσταση είναι τόσο πολύτιμη ώστε χρειάζεται προστασία. Και η Φύση έχει δημιουργήσει έναν τόσο γερό προστατευτικό τοίχο. Ποιος θα μπει μέσα στην οδύνη σα αν εσείς ο ίδιος τρέχετε μακριά της;

Όταν τη σκέφτεστε, η οδύνη μοιάζει να είναι ένα τρομερό δώρο της Φύσης. Αλλάζει ολόκληρο το χρώμα της, το άρωμά της, το νόημά της. Είναι ένας προστατευτικός τοίχος∙ μην τρέχετε μακριά από τον εαυτό σας ό,τι κι αν συμβαίνει. Το σθένος ενός ανθρώπου κρίνεται από το αν μπαίνει στο ίδιο του το εσωτερικό χάος.

Είστε άξιοι να αποκαλείστε ανθρώπινα όντα όταν έχετε φτάσει στο κέντρο, και μπορείτε να δείτε από το κέντρο, γύρω από τον εαυτό σας. Είστε μακάριοι – όχι μόνο είστε μακάριοι, αλλά από το κέντρο είναι μακάρια και όλη η ύπαρξη.

Η οδύνη και η έκσταση είναι δύο πλευρές της ύπαρξής σας. Και οι δύο κάνουν μια οργανική ενότητα, ένα σύνολο. Δε σας λέω λοιπόν πώς να ξεφορτωθείτε την οδύνη. Σας λέω πώς να κάνετε την οδύνη φίλη σας, πώς να ερωτευθείτε το χάος. Όταν ερωτευθείτε το χάος, την ελευθερία που φέρνει το χάος, τον απεριόριστο χώρο που φέρνει το χάος, μπείτε μέσα του μέχρι να φτάσετε στο κέντρο.

Όταν βρίσκετε τον εαυτό σας βρίσκετε τα πάντα.

Μετά δεν λείπει τίποτε, μετά δεν έχει απομείνει καμία ερώτηση. Μετά για πρώτη φορά έχετε την απάντηση. Παρ’ όλο που δεν μπορείτε να μεταφέρετε την απάντηση σε κανέναν άλλο, μπορείτε να μεταφέρετε τον τρόπο που την βρήκατε.

Αυτή είναι η λειτουργία του Δασκάλου. Δεν σας δίνει την απάντηση. Δεν σας δίνει περισσότερη γνώση. Σας δείχνει απλά τη μέθοδο, πως βρήκε τον εαυτό του. Σας ενθαρρύνει να κάνετε μια βουτιά μέσα στο χάος σας, μέσα στην οδύνη σας. Ο Δάσκαλος είναι απλά μια απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να φοβάστε.

Αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να βρει το κέντρο του περνώντας μέσα από όλη την οδύνη, δεν υπάρχει λόγος να μη μπορείτε να το κάνετε κι εσείς. Και όταν γνωρίσετε τη γεύση της έκστασης, ολόκληρη η ζωή σας, για πρώτη φορά, έχει κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί θεικότητα. Μια νέα ιδιότητα γεννιέται μέσα σας, μια νέα φωτιά, μια νέα φλόγα. Αλλά αυτή είναι η φύση μας, η φύση όλων.

Ποτέ στη ζωή μου δεν προσπάθησα να γίνω κάποιος. Απλά επέτρεψα στη ζωή να με πάει εκεί που ήθελε. Ένα πράγμα έχω να σας πω, δεν έχασα∙ ήταν μεγάλη χαρά να αφήνομαι στη Φύση. Δεν έχω επέμβει καθόλου. Δεν κολυμπούσα καν, επειδή στο κολύμπι τουλάχιστον ρίχνεις τα χέρια σου μπροστά. Απλά αφέθηκα στο ρυάκι, επιπλέοντας προς την κατεύθυνση που με οδηγούσε.

Ευτυχώς όλα τα ρυάκια φτάνουν τελικά στον ωκεανό. Τα μικρά, τα μεγάλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρίσκουν όλα τους τον δρόμο προς τον ωκεανό. Και το συναίσθημα του ωκεανού το αποκαλώ θρησκευτικό συναίσθημα.

Όταν η μικρή σας σταγόνα πέσει στον ωκεανό… Κατά μια έννοια δεν υπάρχετε πια. Κατά μια έννοια υπάρχετε για πρώτη φορά. Από τη μία υπάρχει ο θάνατος και από την άλλη υπάρχει η αναγέννηση.

OSHO : Το ταξίδι της ανθρώπινης ύπαρξης

 

Πηγή...



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1FzciDT
via IFTTT

Sunday, May 24, 2015

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες

​Ήταν 13 Μαΐου 1982 όταν μια γυναίκα- σύμβολο για την Ελλάδα η Δέσποινα Αχλαδιώτη γνωστή σε όλους με το όνομα : «Η κυρά της Ρω» έφυγε από τη ζωή.

Ήταν μια γυναίκα απλή, ταπεινή… μια αγωνίστρια της ζωής. Γεννήθηκε το 1890 και το πραγματικό της όνομα ήταν Δέσποινα Αχλαδιώτη. Κατά την περίοδο της κατοχής είχε αντιστασιακή δράση, αλλά έγινε γνωστή στο πανελλήνιο ως «κυρά της Ρω» γιατί ως το θάνατο της ύψωνε την ελληνική σημαία στην ακριτική νησίδα της Ρω, κάθε πρωί, και την κατέβαζε με τη Δύση του ήλιου.

«Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Γούρικες ακτές. Την ελληνική σημαία, θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου», είχε πει.

Για τα πρώτα της χρόνια δεν γνωρίζουμε πολλά. Το 1927, εγκαταστάθηκε στη Ρω μόνιμα μαζί με τον σύζυγο της, Κώστα για να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, εντελώς μόνοι τους μέχρι το 1940. Τη χρονιά εκείνη όμως αρρώστησε βαριά ο Κώστας Αχλαδιώτης. Η φωτιά που άναψε η γυναίκα του για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους κατοίκους του Καστελλόριζου και τους παραπλέοντες ψαράδες δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή. Ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα για να τον μεταφέρει στο γιατρό του Καστελόριζου.


Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της. Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη γριά μητέρα της, όπου πέρασε τα χρόνια της κατοχής. Εκεί θα προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με "δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά", όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943, ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.

Μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, τα Δωδεκάνησα και μαζί μ' αυτά και το Καστελόριζο και όλες οι παρακείμενες νησίδες και βραχονησίδες, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, περιήλθαν στην Ελλάδα. Η μοίρα της Ρω ήταν λοιπόν αναπόσπαστα συνδεδεμένη μ' αυτή του Καστελόριζου.


Στις 13 Σεπτεμβρίου 1943, για πρώτη φορά Ελληνικό αντιτορπιλικό, το «Παύλος Κουντουριώτης», κατέπλευσε στο Καστελόριζο, όπου βομβαρδίστηκε μέχρι τις 19 Νοεμβρίου 1943 από Γερμανικά στούκας. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν πάλι να φύγουν με συμμαχικά πλοία είτε προς Κύπρο είτε προς τις μικρασιατικές ακτές. Ωστόσο, η Κυρά της Ρω παρέμεινε στο νησί να υψώνει κάθε πρωί την Ελληνική σημαία, προσφέροντας τη βοήθεια της σε Ιερολοχίτες που βρήκαν καταφύγιο εκεί. Με τη λήξη του πολέμου, ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν στο Καστελόριζο κατά ομάδες.

Οι περιπέτειες για την Κυρά της Ρω δεν τελείωσαν με την απελευθέρωση. Τον Αύγουστο του 1975, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ομάρ Κασάρ και δύο ακόμα άτομα, παρακολουθώντας τη Ρω και εκμεταλλευόμενοι την ολιγοήμερη απουσία της Δέσποινας Αχλαδιώτου για λόγους υγείας, αποβιβάστηκαν εκεί και τοποθέτησαν πάνω σ' ένα κοντάρι 4 μέτρων τη σημαία τους. Η Κυρά της Ρω την κατέβασε αμέσως, όταν γύρισε. Την 1η Σεπτεμβρίου του 1975, κατάπλευσε στο Καστελόριζο το ανθυποβρυχιακό σκάφος "Γ. Πεζόπουλος" για συμπαράσταση στην κυρά της Ρω. Όμως δεύτερη τουρκική σημαία τοποθετήθηκε αυτή τη φορά στη νήσο Στρογγυλή απέναντι στα νότια του Καστελόριζου.Η Δέσποινα Αχλαδιώτη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία. Το φέρετρό της ήταν σκεπασμένο με την ελληνική σημαία. Σήμερα στο νησί υπάρχει ο τάφος της, τα δύο μικρά σπιτάκια όπου διέμενε και το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, όλα δίπλα στο λιμανάκι.

 

Πηγή...

 

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1ArIQka
via IFTTT

Saturday, May 23, 2015

Ενωθείτε! Βουλιάζουμε...

soulis

Η πολύµηνη διαπραγµάτευση της ελληνικής κυβέρνησης µε τους δανειστές εισήλθε στην τελευταία και πλέον κρίσιµη φάση της. Οι εκβιασµοί και οι πιέσεις των εταίρων µας έχουν κορυφωθεί. Λογικά θα ανέµενε κανείς αυτό να οδηγήσει σε µια στοιχειώδη έστω συνεννόηση των πολιτικών αρχηγών, ώστε να χαραχθεί µια κοινή γραµµή πλεύσης, µια εθνική στρατηγική, για να µην πέσει η χώρα στα βράχια... Η λογική, όµως, δυστυχώς απουσιάζει. Η πολιτική µας σκηνή δίνει για άλλη µια φορά σήµερα την εικόνα ενός απέραντου «φρενοκοµείου». Η ελληνική οικονοµία βυθίζεται, η αγορά «σέρνεται» και το πολιτικό σύστηµα -αντί να οµονοεί- σπαράσσεται. Η µάχη της καρέκλας, ο πόλεµος της εξουσίας, δεν σταµατά στη δύσµοιρη Ελλάδα ούτε την ώρα των µεγάλων εθνικών κινδύνων.

ΚΑΙ ΑΝ το πρόβληµα ήταν µόνον οι σφοδρές συγκρούσεις µεταξύ των κοµµάτων της συγκυβέρνησης και αυτών της αντιπολίτευσης θα µπορούσε κανείς, όχι να το δικαιολογήσει, αλλά τουλάχιστον να το καταλάβει... Πώς να εξηγήσει, όµως, ο πολίτης που παρακολουθεί έµπλεος ανησυχίας και αγωνίας τις εξελίξεις το γεγονός ότι βουλευτές και στελέχη του ίδιου κόµµατος διασταυρώνουν καθηµερινά δηµόσια τα ξίφη τους σε έναν ανηλεή αγώνα εσωτερικής επικράτησης και προσωπικής αυτοπροβολής, αδιαφορώντας για την κρισιµότητα των περιστάσεων; Πώς να ερµηνεύσει, για παράδειγµα, και πώς να κατανοήσει το ενδεχόµενο Ζωή Κωνσταντοπούλου, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Ανδρέας Λοβέρδος και Αδωνις Γεωργιάδης να ψηφίσουν «µαζί» -ξεκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες- κατά της συµφωνίας που θα φέρει η κυβέρνηση στη Βουλή;

ΑΥΤΗ η εικόνα του πολιτικού και κοινοβουλευτικού «µπάχαλου», στην πιο κρίσιµη για τη χώρα στιγµή, εγκυµονεί σοβαρότατους κινδύνους. Αν, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις όλων των πλευρών, οδηγηθούµε σε ένα «ατύχηµα» χρεοκοπίας ή εξόδου από την ευρωζώνη, θα περάσουν δεκαετίες για να επανέλθουµε στην «κανονικότητα». Και τα όσα δραµατικά υπέστη η ελληνική κοινωνία στα χρόνια των µνηµονίων, µε την εκτόξευση της ανεργίας στο 27% και την πτωχοποίηση του ενός τρίτου του πληθυσµού, θα αποτελούν... «ευχάριστη» ανάµνηση µπροστά στην καταστροφή που θα ακολουθήσει. Οποιος θεωρεί ότι υπερβάλλω δεν έχει παρά να διαβάσει τη σηµερινή συνέντευξη του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. ∆ηµ. Παπαδηµούλη στη Realnews. «Η χρεοκοπία εντός ευρώ ή η επιστροφή στη δραχµή -δηλώνει το ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόµµατος- είναι η πιο αντιλαϊκή λύση. Θα πλήξει βάναυσα και τον ελληνικό λαό και την πατρίδα µας». Ενώ µόλις πριν από λίγες µέρες ο έτερος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χρυσόγονος παραδέχθηκε στον Real FM ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει plan B για τη χρηµατοδότηση της χώρας εκτός ευρωζώνης...

ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, προφανές αυτό που πρώτοι γράψαµε σε αυτή τη στήλη και στη συνέχεια επανέλαβαν πολλοί. Ακόµη και µια µέτρια συµφωνία µε τους εταίρους µας είναι προτιµότερη από τη µη συµφωνία. Και πρέπει γύρω από την επιδίωξη της επίτευξής της να συσπειρωθούν τώρα, χωρίς περιστροφές και... αστερίσκους, όλες ανεξαιρέτως οι δηµοκρατικές πολιτικές δυνάµεις που έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισµό. Μόνο το ΚΚΕ, που σταθερά και διαχρονικά υποστηρίζει την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., δικαιούται να απουσιάζει από αυτό το εθνικό προσκλητήριο. Ολοι οι άλλοι πρέπει να παραµερίσουν τις κοµµατικές ή τις προσωπικές τους σκοπιµότητες χάριν του εθνικού συµφέροντος. ∆ηλώσεις του τύπου «δεν θα διευκολύνουµε την κυβέρνηση» στη σηµερινή συγκυρία µεταφράζονται σε άρνηση «διευκόλυνσης» της χώρας! Και όσοι ψήφισαν και εφάρµοσαν τον ΕΝΦΙΑ και τα άλλα αντιλαϊκά µέτρα των τελευταίων ετών, ας µην παριστάνουν τώρα όψιµα τους κήνσορες, µε κορώνες κατά των φόρων και της λιτότητας. Οσο για τον πρωθυπουργό, αντί για τις πολύωρες και συχνά αντιπαραγωγικές συνεδριάσεις µε τα στελέχη του, ας συγκαλέσει τη µία και µόνη σύσκεψη που χρειάζεται σήµερα ο τόπος. Σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας, για να δροµολογήσουν όλοι µαζί την τελική λύση και να διαπραγµατευθούν από κοινού µε τους δανειστές, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσµα. Πρέπει να γυρίσουµε σελίδα εδώ και τώρα. Το καταστροφικό κεφάλαιο της αβεβαιότητας κράτησε ήδη πολύ. Βουλιάζουµε...

 Νίκος Χατζηνικολάου

 

Πηγή...

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1LvmnUl
via IFTTT

Friday, May 22, 2015

Η βιομηχανία των εφαρμογών θα συνεισφέρει €63 δις στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ έως το 2018

apps-business-is-up-ubiz-is-app

Iσχυρότερα ερείσματα στη διεθνή αγορά ανάπτυξης εφαρμογών για κινητά (Applications), που σήμερα κυριαρχείται από εταιρείες των ΗΠΑ, επιχειρεί να αποκτήσει η Ευρώπη. Η ενεργότερη ανάμειξη στη βιομηχανία των Applications, πέραν από τη συνεισφορά στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ, δημιουργεί μια νέα δεξαμενή άντλησης νέων θέσεων εργασίας και μάλιστα, σε μια εποχή, που η Ευρώπη αναζητά, διακαώς, τρόπους αντιμετώπισης της ανεργίας.

Τα έσοδα του κλάδου το 2014, μόλις μια πενταετία από την εμφάνιση των smartphones, που συμβαδίζουν με την εξέλιξη των apps, ανήλθαν σε €17,5 δις στην Ε.Ε., με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για €63 δις έως το 2018, που συνιστά αύξηση της τάξης του 260%.

Επιπλέον, ο τομέας των εφαρμογών για κινητά γνωρίζει άνθηση στην Ευρώπη σήμερα, με την αγορά applications να απασχολεί 1,8 εκατ. ανθρώπους (στοιχεία 2014), με εκτίμηση για 4,8 εκατ. θέσεις εργασίας έως το 2018.

Ήδη η Ευρώπη έχει κάνει σημαντικά βήματα ανέλιξης στη διεθνή αγορά των Apps, μειώνοντας την απόσταση που τη χωρίζει από την ανταγωνίστρια αγορά των ΗΠΑ. Σύμφωνα με μελέτη των GIGAOM και NUI Galway, για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαίοι και Βορειο-Αμερικανοί developers εφαρμογών αποδεικνύονται εξίσου παραγωγικοί, καθώς συμμετέχουν ισότιμα (με ποσοστό 42%) στα παραγόμενα από τα Apps έσοδα στις κομβικές αγορές της Ε.Ε. και των ΗΠΑ.Όπως αναφέρει το σχετικό report, "Sizing the EU App Economy", οι κορυφαίες ευρωπαϊκές εταιρείες του κλάδου δημιουργούν το 40% των 100 εφαρμογών για κινητά με τα μεγαλύτερα έσοδα. Επιπλέον, τρεις από τις εταιρείες, που βρίσκονται στο διεθνές “top-five”, έχουν ευρωπαϊκή καταγωγή και συγκεκριμένα, προέρχονται από τις σκανδιναβικές χώρες. Οι πλέον δυναμικοί Ευρωπαίοι παίκτες της διεθνούς βιομηχανίας των εφαρμογών έλκουν την καταγωγή τους από τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ισπανία και τη Μεγάλη Βρετανία.

Η αγορά σήμερα 

Σήμερα, η ευρωπαϊκή βιομηχανία των εφαρμογών για κινητές συσκευές απασχολεί 1 εκατ. developers και επιπλέον 800.000 εργαζόμενους σε υποστηρικτικούς τομείς, όπως το marketing και οι συναφείς υπηρεσίες. Τα νούμερα αυτά, σύμφωνα με την προαναφερθείσα μελέτη, προβλέπεται να διαμορφωθούν σε 2,7 εκατ. developers και 2,1 εργαζομένους σε τομείς σχετιζόμενους με τη βιομηχανία των Apps.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, οι Ευρωπαίοι καταναλωτές και διαφημιστές δαπάνησαν €6,1 δις (στοιχεία 2013) σε εφαρμογές για κινητές συσκευές, το 30% της συνολικής δαπάνης στη διεθνή αγορά των Apps, ποσό που εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί σε €18,7 δις έως το 2018.Όσον αφορά τις ποιοτικές διαφορές της ευρωπαϊκής βιομηχανίας των Apps από αυτή των ΗΠΑ, το 38% των ίδιων των προγραμματιστών αναφέρει ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την αμερικανική αγορά σε επίπεδο μισθών, ένα ποσοστό περί το 30% δηλώνει ότι υπάρχει έλλειμμα σε επίπεδο εκπαίδευσης, ενώ ένα 30% απαντά ότι υπάρχει έλλειψη εμπειρίας.

Πηγή...

Με το Ubiz App για Android και iOS διαφημίζουμε και πουλάμε όλα τα προϊόντα όλων των εμπόρων και παρέχουμε εκπαίδευση και συμβουλές για να μπείτε στην βιομηχανία των εφαρμογών

Εκδήλωση ενδιαφέροντος για συνεργασία: 
http://ift.tt/158Ib8y

Εκδήλωση ενδιαφέροντος για διαφήμιση:
http://ift.tt/1BxMBm1

Παγκόσμια Ομάδα Ubiz: http://ift.tt/160kBeJ 

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1FsZaQB
via IFTTT

Ο ΠΡΟΚΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΔΑΙΜΟΝΙΟ" ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Proklos

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πρόκλος κατόρθωσε να συλλάβει το σωκρατικό πνεύμα που διαπνέει τα πλατωνικά κείμενα όσο κανείς άλλος στη γενιά του. Θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των μεγάλων κλασικών φιλοσόφων (Σωκράτης, Πλάτων, Ηράκλειτος, Παρμενίδης...κ.λπ).
Παρατίθεται παρακάτω ένα έξοχο απόσπασμα του Πρόκλου από το έργο του "Εις τον Πλάτωνα πρώτον Αλκιβιάδη Α΄", για την δαιμονολογία του Σωκράτη, το οποίο αποκαλύπτει τη δαιμόνια φύση και ενέργεια του Σωκράτη:


"......Όπως ο αγαθός δαίμων βρίσκεται ως επί το πλείστον μαζί μας χωρίς να εμφανίζεται, μας παρέχει την πρόνοιά του δίχως να φαίνεται από πριν και με σιωπηρή παρουσία του στηρίζει μυστικά τις ζωές μας, έτσι και ο Σωκράτης έρχεται σιωπηλός πίσω από τον αγαπημένο του (εκάστοτε μαθητής ~ Αλκιβιάδης) και προνοεί για κείνον, χωρίς ακόμα να τον κάνει κοινωνό της συναναστροφής του. Και όπως ακριβώς ο δαίμων φανερώνει τον εαυτό του σε όσους έφτασαν στο υψηλότερο σημείο της προς τούτο καταλληλότητας, τους μιλά και τους καθιστά κοινωνούς των λόγων του, κατά τη γνώμη μου, ο ίδιος ο Σωκράτης, απολαύοντας της παρουσίας του δαιμονίου, θεωρήθηκε αποδέκτης κάποιας φωνής, και κατ΄αυτόν τον τρόπο και ο θεϊκός εραστής μεταδίδει στον αγαπημένο του (μαθητή) τον λόγο του και τον καλεί προς τη δια μέσου των λόγων συναναστροφή τη στιγμή ακριβώς που βλέπει την εντός εκείνου ζωή να αρχίζει να ξελύνεται από τα "δεσμά" της ύλης, να αποσυνθέτει το μεγάλο πλήθος των "εραστών" και να υπερνικά τις γήινες και χθόνιες ενασχολήσεις της......"


Τι είναι το δαιμόνιο στην  αρχαία ελληνική παράδοση

Στην αρχαιότητα η λέξη Δαίμων (αρσενικό και θηλυκό) ήταν, ίσως, η πιο ευσεβής λέξη. Παράγεται από το ρήμα δαίω (: μοιράζω στον καθένα την τύχη του). Στην ελληνική θεολογία δεν υπάρχει κακός θεός ή κακά πνεύματα. Όλα τα δαιμονικά, αγγελικά ή οποιαδήποτε άλλα πνευματικά όντα είναι αναβαθμητικές απορροές των θεοτήτων. Η λέξη δαίμων, αν και συνυπήρχε με τη λέξη Θεός, εντούτοις, αναφερόταν περισσότερο στην απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, ενώ ο θεός στην ανθρωπόμορφη θεϊκή οντότητα. Η έννοια του δαίμονος ήταν καθοριστική για την  πρόοδο της ανθρώπινης ψυχής για αυτό και ο ρόλος του φαίνεται να ισοδυναμούσε σχεδόν με τον ρόλο της Μοίρας, της Ειμαρμένης.
Επίσης, στη λέξη Δαίμονα απέδιδαν την έννοια του φύλακα αγγέλου «κατά φύλακα δαίμονα». Από εδώ και η λέξη ευδαιμονία (: ευτυχία, προσδιόριζε τον έχοντα την εύνοια του Δαίμονος).
Οι δαίμονες στην ελληνική θεολογία είναι πνευματικές οντότητες (ως αγγελικά όντα) που μεσολαβούν μεταξύ θεών και ανθρώπων. Οι θνητοί άνθρωποι είναι αδύνατον να επικοινωνήσουν με τους θεούς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μεσολάβηση των Δαιμόνων. Αυτό έκανε και ο Σωκράτης. Το δαιμόνιό του μεσολαβούσε, προκειμένου να επικοινωνεί με το Θεό Απόλλωνα.

Πηγή...



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1doWnPv
via IFTTT

Thursday, May 21, 2015

Τελέσιλλα: η γυναίκα που νίκησε την Σπαρτιατική φάλαγγα (5ος αιώνας π. Χ.)

Τελέσιλλα: η γυναίκα που νίκησε την Σπαρτιατική φάλαγγα (5ος αιώνας π. Χ.)

Στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. κυρίαρχη στον Ελλαδικό χώρο ήταν η Πελοποννησιακή συμμαχία με κύριους ισχυρότερους  εταίρους της την Σπάρτη του Βασιλιά Κλεομένη Α΄ και την Κόρινθο. Η ισχυρότερη πόλη εκτός της συμμαχίας αυτής ήταν το Άργος, ο μεγάλος ανταγωνιστής της Σπάρτης για πάνω από 2 αιώνες. Το 495 π.Χ. περίπου ο Κλεομένης αποφάσισε να επιτεθεί κατά του Άργους μετά από σχετικούς θετικούς χρησμούς που έλαβε από το μαντείο των Δελφών. Μετέφερε με πλοία το άνθος των Σπαρτιατών οπλιτών στο Ναύπλιο και από εκεί βάδισε προς το Άργος. Στην θέση Σήπεια νίκησε τους Αργίτες με ένα τέχνασμα και σκότωσε πολλούς.
Όσοι Αργίτες σώθηκαν κατέφυγαν στο ιερό άλσος του Άργους ώστε να προστατευθούν από το ιερό άσυλο. Ο Κλεομένης έχοντας αιχμαλώτους και αυτομόλους Αργίτες έμαθε τα ονόματα όσων είχαν καταφύγει στο ιερό και τους καλούσε ονομαστικά να βγουν δήθεν γιατί οι οικείοι τους είχαν πληρώσει λύτρα και είχαν εξαγοράσει την ζωή τους. Με αυτό τον τρόπο απέκτεινε πολλούς ακόμη. Λίγες μέρες μετά έβαλε φωτιά στο άλσος και σκότωσε και τους υπόλοιπους. Οι πληροφορίες του Ηροδότου και του Πλουτάρχου αναφέρουν 7000 νεκρούς, αλλά θεωρούνται υπερβολικές.

Τελέσιλλα

Ανάμεσα στις γυναίκες του Άργους βρισκόταν στην ακμή της ηλικίας της η ξακουστή ποιήτρια Τελέσιλλα. Η Τελέσιλλα ήταν λεπτοκαμωμένη και φιλάσθενη στη νεανική της ηλικία. Η ασθενική της φύση φαίνεται πως την ανάγκαζε να ζει απομονωμένη και κλεισμένη στον εαυτό της, χωρίς συναναστροφές και κοινωνικότητα, ώσπου αποφάσισε να απευθυνθεί στο Μαντείο για να μάθει για την εξέλιξη της υγείας της. Το «Μαντείο του Θεού» απάντησε στη μικρόσωμη και ασθενική Τελέσιλλα ότι θα βρει την υγεία και την επιτυχία της, εφόσον υπηρετήσει τις Μούσες. Η μαντική προσταγή «τας Μούσας θεραπεύειν» σε συνδυασμό με το έμφυτο ποιητικό της ταλέντο και την έφεσή της για τη μουσική έκαναν την Τελέσιλλα να αφοσιωθεί με πάθος στην ποίηση και τη μουσική, να βρει νόημα στη ζωή της και να κατακτήσει την πνευματική ομορφιά.
Στην κρίσιμη στιγμή για την πατρίδα της, η ποιήτρια Τελέσιλλα δημηγόρησε με θερμά λόγια πατριωτισμού στις γυναίκες της πόλης, καλώντας αυτές να πολεμήσουν και να θυσιαστούν για την ελευθερία των παιδιών τους και της πόλης τους. Ο λόγος της είχε θαυμαστό αποτέλεσμα. Όλες οι γυναίκες της πόλης φόρεσαν πανοπλίες και έζωσαν τα τείχη της πόλης σαν στεφάνι, έτοιμες να την υπερασπιστούν έναντι των οπλιτών του Κλεομένη. Ο Παυσανίας αναφέρει πως ο Κλεομένης αντικρύζοντας  τις γυναίκες του Άργους, θεώρησε (ορθά) πως η εύκολη νίκη που θα ερχόταν δεν θα πρόσθετε δάφνες δόξας αλλά θα ατίμαζε τα Σπαρτιατικά όπλακαι και έτσι υποχώρησε. Ο Πλούταρχος

 

 

από την άλλη υποστηρίζει ότι έγινε κανονικά μάχη, όπου οι Σπαρτιάτες ηττήθηκαν και υποχώρησαν, κάτι που είναι εντελώς απίθανο. Όπως και να έχει η Τελέσιλλα και οι γυναίκες του Άργους έσωσαν την πόλη τους από σίγουρη καταστροφή επιδεικνύοντας θάρρος και ευψυχία σε μια εποχή που η θέση της γυναίκας ήταν υποτιμημένη και πάντως εντελώς ασύμβατη με τον πόλεμο.

Εις ανάμνησιν της θαυμαστής σωτηρίας της πόλης τους, οι Αργίτες καθιέρωσαν τη γιορτή των "Υβριστικών". Στην γιορτή αυτή, οι γυναίκες του Άργους ντύνονταν με ανδρικά χιτώνια και χλαμύδες, ενώ οι άνδρες με γυναικεία πέπλα και ενδύματα. Οι Αργείοι σε ένδειξη ευγνωμοσύνης ανήγειραν προς τιμή της Τελέσιλλας μεγάλη στήλη στην οποία παριστάνονταν αυτή όρθια έχοντας στα πόδια της βιβλία και κρατώντας στα χέρια κράνος που παρατηρούσε έτοιμη να το φορέσει στο κεφάλι της. Η στήλη αυτή ήταν τοποθετημένη πάνω από το θέατρο του Άργους και μπροστά από το ιερό άγαλμα της θεάς Αφροδίτης. Η στήλη αυτή σώζονταν μέχρι το 170 μ.Χ. που την είδε ο Παυσανίας...

Ι. Β. Δ. 

 Πηγές

Πλούταρχος ("Γυναικών Αρεταί" ) 

Οὐδενὸς δ’ ἧττον ἔνδοξόν ἐστι τῶν κοινῇ διαπεπραγμένων γυναιξὶν ἔργων ὁ πρὸς Κλεομένη περὶ Ἄργους ἀγών, ὃν ἠγωνίσαντο Τελεσίλλης τῆς ποιητρίας προτρεψαμένης. ταύτην δέ φασιν οἰκίας οὖσαν ἐνδόξου τῷ δὲ σώματι

νοσηματικὴν εἰς θεοῦ πέμψαι περὶ ὑγιείας·[245D] καὶ χρησθὲν αὐτῇ Μούσας θεραπεύειν, πειθομένην τῷ θεῷ καὶ ἐπιθεμένην ᾠδῇ καὶ ἁρμονίᾳ τοῦ τε πάθους ἀπαλλαγῆναι ταχὺ καὶ θαυμάζεσθαι διὰ ποιητικὴν ὑπὸ τῶν γυναικῶν. 

ἐπεὶ δὲ Κλεομένης ὁ βασιλεὺς τῶν Σπαρτιατῶν πολλοὺς ἀποκτείνας (οὐ μήν, ὡς ἔνιοι μυθολογοῦσιν, ἑπτὰ καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ἑπτακοσίους πρὸς ἑπτακισχιλίοις) ἐβάδιζε πρὸς τὴν πόλιν, ὁρμὴ καὶ τόλμα δαιμόνιος παρέστη ταῖς ἀκμαζούσαις τῶν γυναικῶν ἀμύνεσθαι τοὺς πολεμίους ὑπὲρ τῆς πατρίδος. ἡγουμένης δὲ τῆς Τελεσίλλης ὅπλα λαμβάνουσαι καὶ παρ’ ἔπαλξιν ἱστάμεναι κύκλῳ τὰ τείχη περιέστεψαν, [245E] ὥστε θαυμάζειν τοὺς πολεμίους. τὸν μὲν οὖν Κλεομένη πολλῶν πεσόντων ἀπεκρούσαντο· τὸν δ’ ἕτερον βασιλέα Δημάρατον, ὡς Σωκράτης φησίν, ἐντὸς γενόμενον καὶ κατασχόντα τὸ Παμφυλιακὸν ἐξέωσαν. 

οὕτω δὲ τῆς πόλεως περιγενομένης, τὰς μὲν πεσούσας ἐν τῇ μάχῃ τῶν γυναικῶν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ τῆς Ἀργείας ἔθαψαν, ταῖς δὲ σωθείσαις ὑπόμνημα τῆς ἀριστείας ἔδοσαν ἱδρύσασθαι τὸν Ἐνυάλιον. τὴν δὲ μάχην οἱ μὲν ἑβδόμῃ λέγουσιν ἱσταμένου μηνός, οἱ δὲ νουμηνίᾳ γενέσθαι τοῦ νῦν μὲν τετάρτου, πάλαι δ’ Ἑρμαίου παρ’ Ἀργείοις, καθ’ ἣν μέχρι νῦν τὰ Ὑβριστικὰ τελοῦσι, γυναῖκας μὲν ἀνδρείοις χιτῶσι καὶ χλαμύσιν, [245F] ἄνδρας δὲ πέπλοις γυναικῶν καὶ καλύπτραις ἀμφιεννύντες.

Ηροδοτος (6ο βιβλίο "Ερατώ" παράγραφοι 76-83) 

76 1 Κλεομένεϊ γὰρ μαντευομένῳ ἐν Δελφοῖσι ἐχρήσθη Ἄργος αἱρήσειν· ἐπείτε δὲ Σπαρτιήτας ἄγων ἀπίκετο ἐπὶ ποταμὸν Ἐρασῖνον, ὃς λέγεται ῥέειν ἐκ τῆς Στυμφαλίδος λίμνης· τὴν γὰρ δὴ λίμνην ταύτην ἐς χάσμα ἀφανὲς ἐκδιδοῦσαν ἀναφαίνεσθαι ἐν Ἄργεϊ, τὸ ἐνθεῦτεν δὲ τὸ ὕδωρ ἤδη τοῦτο ὑπ᾽ Ἀργείων Ἐρασῖνον καλέεσθαι· ἀπικόμενος δ᾽ ὦν ὁ Κλεομένης ἐπὶ τὸν ποταμὸν τοῦτον ἐσφαγιάζετο αὐτῷ· 2 καὶ οὐ γὰρ ἐκαλλιέρεε οὐδαμῶς διαβαίνειν μιν, ἄγασθαι μὲν ἔφη τοῦ Ἐρασίνου οὐ προδιδόντος τοὺς

πολιήτας, Ἀργείους μέντοι οὐδ᾽ ὣς χαιρήσειν. μετὰ δὲ ταῦτα ἐξαναχωρήσας τὴν στρατιὴν κατήγαγε ἐς Θυρέην, σφαγιασάμενος δὲ τῇ θαλάσσῃ ταῦρον πλοίοισι σφέας ἤγαγε ἔς τε τὴν Τιρυνθίην χώρην καὶ Ναυπλίην.

77  1 Ἀργεῖοι δὲ ἐβοήθεον πυνθανόμενοι ταῦτα ἐπὶ θάλασσαν· ὡς δὲ ἀγχοῦ μὲν ἐγίνοντο τῆς Τίρυνθος, χώρῳ δὲ ἐν τούτῳ τῷ κεῖται Ἡσίπεια οὔνομα, μεταίχμιον οὐ μέγα ἀπολιπόντες ἵζοντο ἀντίοι τοῖσι Λακεδαιμονίοισι. ἐνθαῦτα δὴ οἱ Ἀργεῖοι τὴν μὲν ἐκ τοῦ φανεροῦ μάχην οὐκ ἐφοβέοντο, ἀλλὰ μὴ δόλῳ αἱρεθέωσι· 2 καὶ γὰρ δή σφι ἐς τοῦτο τὸ πρῆγμα εἶχε τὸ χρηστήριον τὸ ἐπίκοινα ἔχρησε ἡ Πυθίη τούτοισί τε καὶ Μιλησίοισι, λέγον ὧδε.

Ἀλλ᾽ ὅταν ἡ θήλεια τὸν ἄρσενα νικήσασα
ἐξελάσῃ καὶ κῦδος ἐν Ἀργείοισιν ἄρηται,
πολλὰς Ἀργείων ἀμφιδρυφέας τότε θήσει.
ὧς ποτέ τις ἐρέει καὶ ἐπεσσομένων ἀνθρώπων
“δεινὸς ὄφις τριέλικτος ἀπώλετο δουρὶ δαμασθείς”.
3 ταῦτα δὴ πάντα συνελθόντα τοῖσι Ἀργείοισι φόβον παρεῖχε. καὶ δή σφι πρὸς ταῦτα ἔδοξε τῷ κήρυκι τῶν πολεμίων χρᾶσθαι, δόξαν δέ σφι ἐποίεον τοιόνδε· ὅκως ὁ Σπαρτιήτης κῆρυξ προσημαίνοι τι Λακεδαιμονίοισι, ἐποίευν καὶ οἱ Ἀργεῖοι τὠυτὸ τοῦτο.

78 1 μαθὼν δὲ ὁ Κλεομένης ποιεῦντας τοὺς Ἀργείους ὁκοῖόν τι ὁ σφέτερος κῆρυξ σημήνειε, παραγγέλλει σφι, ὅταν σημήνῃ ὁ κῆρυξ ποιέεσθαι ἄριστον, τότε ἀναλαβόντας τὰ ὅπλα χωρέειν ἐς τοὺς Ἀργείους. 2 ταῦτα καὶ ἐγένετο ἐπιτελέα ἐκ τῶν Λακεδαιμονίων· ἄριστον γὰρ ποιευμένοισι τοῖσι Ἀργείοισι ἐκ τοῦ κηρύγματος ἐπεκέατο, καὶ πολλοὺς μὲν ἐφόνευσαν αὐτῶν, πολλῷ δέ τι πλεῦνας ἐς τὸ ἄλσος τοῦ Ἄργου καταφυγόντας περιιζόμενοι ἐφύλασσον.

79 1 ἐνθεῦτεν δὲ ὁ Κλεομένης ἐποίεε τοιόνδε. ἔχων αὐτομόλους ἄνδρας καὶ πυνθανόμενος τούτων, ἐξεκάλεε πέμπων κήρυκα ὀνομαστὶ λέγων τῶν Ἀργείων τοὺς ἐν τῷ ἱρῷ ἀπεργμένους, ἐξεκάλεε δὲ φὰς αὐτῶν ἔχειν τὰ ἄποινα. ἄποινα δὲ ἐστὶ Πελοποννησίοισι δύο μνέαι τεταγμέναι κατ᾽ ἄνδρα αἰχμάλωτον ἐκτίνειν. κατὰ πεντήκοντα δὴ ὦν τῶν Ἀργείων ὡς ἑκάστους ἐκκαλεύμενος ὁ Κλεομένης ἔκτεινε. 2 ταῦτα δέ κως γινόμενα ἐλελήθεε τοὺς λοιποὺς τοὺς ἐν τῷ τεμένεϊ· ἅτε γὰρ πυκνοῦ ἐόντος τοῦ ἄλσεος, οὐκ ὥρων οἱ ἐντὸς τοὺς ἐκτὸς ὅ τι ἔπρησσον, πρίν γε δὴ αὐτῶν τις ἀναβὰς ἐπὶ δένδρον κατεῖδε τὸ ποιεύμενον. οὔκων δὴ ἔτι καλεόμενοι ἐξήισαν.

801 ἐνθαῦτα δὴ ὁ Κλεομένης ἐκέλευε πάντα τινὰ τῶν εἱλωτέων περινέειν ὕλῃ τὸ ἄλσος, τῶν δὲ πειθομένων ἐνέπρησε τὸ ἄλσος. καιομένου δὲ ἤδη ἐπείρετο τῶν τινα αὐτομόλων τίνος εἴη θεῶν τὸ ἄλσος· ὁ δὲ ἔφη Ἄργου εἶναι. ὁ δὲ ὡς ἤκουσε, ἀναστενάξας μέγα εἶπε “ὦ Ἄπολλον χρηστήριε, ἦ μεγάλως με ἠπάτηκας φάμενος Ἄργος αἱρήσειν· συμβάλλομαι δ᾽ ἐξήκειν μοι τὸ χρηστήριον”.

81 1 μετὰ δὲ ταῦτα ὁ Κλεομένης τὴν μὲν πλέω στρατιὴν ἀπῆκε ἀπιέναι ἐς Σπάρτην, χιλίους δὲ αὐτὸς λαβὼν τοὺς ἀριστέας ἤιε ἐς τὸ Ἥραιον θύσων· βουλόμενον δὲ αὐτὸν θύειν ἐπὶ τοῦ βωμοῦ ὁ ἱρεὺς ἀπηγόρευε, φὰς οὐκ ὅσιον εἶναι ξείνῳ αὐτόθι θύειν. ὁ δὲ Κλεομένης τὸν ἱρέα ἐκέλευε τοὺς εἵλωτας ἀπὸ τοῦ βωμοῦ ἀπάγοντας μαστιγῶσαι, καὶ αὐτὸς ἔθυσε· ποιήσας δὲ ταῦτα ἀπήιε ἐς τὴν Σπάρτην.

82 1 νοστήσαντα δέ μιν ὑπῆγον οἱ ἐχθροὶ ὑπὸ τοὺς ἐφόρους, φάμενοί μιν δωροδοκήσαντα οὐκ ἑλεῖν τὸ Ἄργος, παρεὸν εὐπετέως μιν ἑλεῖν. ὁ δέ σφι ἔλεξε, οὔτε εἰ ψευδόμενος οὔτε εἰ ἀληθέα λέγων, ἔχω σαφηνέως εἶπαι, ἔλεξε δ᾽ ὦν φάμενος, ἐπείτε δὴ τὸ τοῦ Ἄργου ἱρὸν εἷλον, δοκέειν οἱ ἐξεληλυθέναι τὸν τοῦ θεοῦ χρησμόν· πρὸς ὦν ταῦτα οὐ δικαιοῦν πειρᾶν τῆς πόλιος, πρίν γε δὴ ἱροῖσι χρήσηται καὶ μάθῃ εἴτε οἱ ὁ θεὸς παραδιδοῖ εἴτε ἐμποδὼν ἕστηκε· 2 καλλιερευμένῳ δὲ ἐν τῷ Ἡραίῳ ἐκ τοῦ ἀγάλματος τῶν στηθέων φλόγα πυρὸς ἐκλάμψαι, μαθεῖν δὲ αὐτὸς οὕτω τὴν ἀτρεκείην, ὅτι οὐκ αἱρέει τὸ Ἄργος· εἰ μὲν γὰρ ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ ἀγάλματος ἐξέλαμψε, αἱρέειν ἂν κατ᾽ ἄκρης τὴν πόλιν, ἐκ τῶν στηθέων δὲ λάμψαντος πᾶν οἱ πεποιῆσθαι ὅσον ὁ θεὸς ἐβούλετο γενέσθαι. ταῦτα λέγων πιστά τε καὶ οἰκότα ἐδόκεε Σπαρτιήτῃσι λέγειν, καὶ διέφυγε πολλὸν τοὺς διώκοντας.

83 1 Ἄργος δὲ ἀνδρῶν ἐχηρώθη οὕτω ὥστε οἱ δοῦλοι αὐτῶν ἔσχον πάντα τὰ πρήγματα ἄρχοντές τε καὶ διέποντες, ἐς ὃ ἐπήβησαν οἱ τῶν ἀπολομένων παῖδες· ἔπειτα σφέας οὗτοι ἀνακτώμενοι ὀπίσω ἐς ἑωυτοὺς τὸ Ἄργος ἐξέβαλον· ἐξωθεύμενοι δὲ οἱ δοῦλοι μάχῃ ἔσχον Τίρυνθα. 2 τέως μὲν δή σφι ἦν ἄρθμια ἐς ἀλλήλους, ἔπειτα δὲ ἐς τοὺς δούλους ἦλθε ἀνὴρ μάντις Κλέανδρος, γένος ἐὼν Φιγαλεὺς ἀπ᾽ Ἀρκαδίης· οὗτος τοὺς δούλους ἀνέγνωσε ἐπιθέσθαι τοῖσι δεσπότῃσι. ἐκ τούτου δὴ πόλεμός σφι ἦν ἐπὶ χρόνον συχνόν, ἐς ὃ δὴ μόγις οἱ Ἀργεῖοι ἐπεκράτησαν.

 Παυσανία "Κορινθιακά" (παράγραφος 20)

[8] ὑπὲρ δὲ τὸ θέατρον Ἀφροδίτης ἐστὶν ἱερόν, ἔμπροσθεν δὲ τοῦ ἕδους Τελέσιλλα ἡ ποιήσασα τὰ ᾄσματα ἐπείργασται στήλῃ: καὶ βιβλία μὲν ἐκεῖνα ἔῤῥιπταί οἱ πρὸς τοῖς ποσίν, αὐτὴ δὲ ἐς κράνος ὁρᾷ κατέχουσα τῇ χειρὶ καὶ ἐπιτίθεσθαι τῇ κεφαλῇ μέλλουσα. ἦν δὲ ἡ Τελέσιλλα καὶ ἄλλως ἐν ταῖς γυναιξὶν εὐδόκιμος καὶ μᾶλλον ἐτιμᾶτο ἔτι ἐπὶ τῇ ποιήσει. συμβάντος δὲ Ἀργείοις ἀτυχῆσαι λόγου μειζόνως πρὸς Κλεομένην τὸν Ἀναξανδρίδου καὶ Λακεδαιμονίους, καὶ τῶν μὲν ἐν αὐτῇ πεπτωκότων τῇ μάχῃ, ὅσοι δὲ ἐς τὸ ἄλσος τοῦ Ἄργου κατέφευγον διαφθαρέντων καὶ τούτων, τὰ μὲν πρῶτα ἐξιόντων κατὰ ὁμολογίαν, ὡς δὲ ἔγνωσαν ἀπατώμενοι συγκατακαυθέντων τῷ ἄλσει τῶν λοιπῶν, οὕτω τοὺς Λακεδαιμονίους Κλεομένης ἦγεν ἐπὶ ἔρημον ἀνδρῶν τὸ Ἄργος. [9]Τελέσιλλα δὲ οἰκέτας μὲν καὶ ὅσοι διὰ νεότητα ἢ γῆρας ὅπλα ἀδύνατοι φέρειν ἦσαν, τούτους μὲν πάντας ἀνεβίβασεν ἐπὶ τὸ τεῖχος, αὐτὴ δὲ ὁπόσα ἐν ταῖς οἰκίαις ὑπελείπετο καὶ τὰ ἐκ τῶν ἱερῶν ὅπλα ἀθροίσασα τὰς ἀκμαζούσας ἡλικίᾳ τῶν γυναικῶν ὥπλιζεν, ὁπλίσασα δὲ ἔτασσε κατὰ τοῦτο ᾗ τοὺς πολεμίους προσιόντας ἠπίστατο. ὡς δὲ ἐγίνοντο οἱ Λακεδαιμόνιοι καὶ αἱ γυναῖκες οὔτε τῷ ἀλαλαγμῷ κατεπλάγησαν δεξάμεναί τε ἐμάχοντο ἐῤῥωμένως, ἐνταῦθα οἱ Λακεδαιμόνιοι, φρονήσαντες ὡς καὶ διαφθείρασί σφισι τὰς γυναῖκας ἐπιφθόνως τὸ κατόρθωμα ἕξει καὶ σφαλεῖσι μετὰ ὀνειδῶν γενήσοιτο ἡ συμφορά, ὑπείκουσι ταῖς γυναιξί. [10] πρότερον δὲ ἔτι τὸν ἀγῶνα τοῦτον προεσήμηνεν ἡ Πυθία, καὶ τὸ λόγιον εἴτε ἄλλως εἴτε καὶ ὡς συνεὶς ἐδήλωσεν Ἡρόδοτος:

ἀλλ' ὅταν ἡ θήλεια τὸν ἄῤῥενα νικήσασα
ἐξελάσῃ καὶ κῦδος ἐν Ἀργείοισιν ἄρηται,
πολλὰς Ἀργείων ἀμφιδρυφέας τότε θήσει.

 

Πηγή...



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1ehRO9M
via IFTTT

Wednesday, May 20, 2015

Και πληρώνω φόρους.

Πραγματικά απολαυστικό το post του analyst.gr, για την διαμάχη που έχει ξεσπάσει, όσον αφορά τηνυποχρεωτική χρήση ηλεκτρονικού χρήματος και για το τι είναι χρήμα. Αλήθεια πόσο δικό μας, πόσο περιουσία μας είναι το μονό-euro που υπάρχει αυτήν την στιγμή στην τσέπη μας και για να το αποκτήσουμε γλύψαμε τον προϊστάμενο, μείναμε 8-10-12 ώρες καθιστοί σε […]

from TheNewsGr http://ift.tt/1ILCe2Y
via IFTTT

Από την Πελατοκρατία στη ¨Δημοκρατία¨

Και ξαφνικά εγένετο φως στην εκπαίδευση. Από την πελατοκρατία του χθες, έτσι απλά, περάσαμε στη συμμετοχικότητα, «συμμετοχική δημοκρατία», νομοθετικά ως πρώτο βήμα και σε λίγες μέρες και πρακτικά με τη διαδικασία σε εξέλιξη. Το νομοθέτημα για τις κρίσεις παρουσιάζεται ιδιαίτερα « δημοκρατικό», όταν μπαίνει στο κάδρο η μέχρι τώρα αυταρχικότητα της προηγούμενης περιόδου. «Η Δημοκρατία […]

from TheNewsGr http://ift.tt/1LlSJ3X
via IFTTT

Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

 

 Makedonia1

Ογκώδη αγάλματα, κτήρια νεοκλασικού στυλ, μπερδεμένα με την σταλινική αρχιτεκτονική, έτσι που δημιουργούν ένα αποκρουστικό αποτέλεσμα, είναι η εντύπωση του έγκυρου ταξιδιωτικού οδηγού για το μεγάλο πρότζεκτ των γειτόνων να δώσουν χαρακτήρα στην πρωτεύουσά τους

«Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη μέσα σε μόλις πέντε χρόνια» είναι ο τίτλος του θέματος της έγκυρης αμερικανικής ταξιδιωτικής ιστοσελίδας atlasobscura.com, με θέμα τα Σκόπια και τις αλλαγές που εφαρμόστηκαν στην πρωτεύουσα της FYROM τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο ενός φιλόδοξου σχεδίου.

theme1 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Το άγαλμα του Στάλιν

Το αποτέλεσμα, είναι η αποθέωση του κιτς, έτσι που πλέον τα Σκόπια θυμίζουν περισσότερο το γνωστό καζίνο Ceasar’s Palace στο Λας Βάγκας, παρά μια αρχαιοελληνική πόλη, όπως ήλπιζαν οι εμπνευστές του πρότζεκτ, που εφαρμόζεται εδώ και πέντε χρόνια και που υπολογίζεται πως κόστισε από 200 έως 500 εκατομμύρια ευρώ.

theme2 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνιαΤο κτίριο όπου στέγαζεται η Υπηρεσία Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και το Αρχαιολογικό Μουσείο

Με αρχή την διαμάχη με την γειτονική Ελλάδα για την πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Σκοπιανοί κόπιασαν πολύ σκληρά για να αποδείξουν πως ήταν μέρος του αρχαιοελληνικού πολιτισμού. Ογκώδη αγάλματα και κτήρια με νεοκλασικά χαρακτηριστικά κατασκευάστηκαν παντού για να πείσουν πως η πόλη έχει ιστορία και παρελθόν…

theme3 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Η «γέφυρα των τεχνών»

«Η βασική επιρροή στην πόλη ήταν η σταλινικού τύπου αρχιτεκτονική της δεκαετίας του 1960» σημειώνει το atlasobscura.com και παρατηρεί πως «όλα έγιναν εξαιτίας της διαμάχης με την Ελλάδα για το όνομα “Μακεδονία” και την διεκδίκηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τώρα τα Σκόπια είναι η πατρίδα ενός αγάλματος του στρατηλάτη πάνω στο άλογό του το Βουκεφάλα, συνολικού ύψους 22 μέτρων».

theme4 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Το τεράστιο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου φωτισμένο τη νύχτα

«Το τεράστιο άγαλμα δεν είναι το μόνο στο σημείο. “Παρέα” έχει μια ντουζίνα ακόμα προσωπικοτήτων της περιοχής, άλλους με κράνη, σπαθιά και ασπίδες και άλλους με σμόκιν και παπιγιόν» επισημαίνει το atlasobscura.com.

theme5 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Το άγαλμα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού

Πάντως οι Αμερικανοί δεν φαίνεται να έχουν αμφιβολίες για το ποια ήταν η Μακεδονία και πού βρισκόταν η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου: «Προς ενόχληση για την “Μακεδονία”, η μεγαλύτερη περιοχή της Ελλάδας επίσης ονομάζεται “Μακεδονία” και είναι το σπίτι 2,4 εκατ. κατοίκων. Η γενέτειρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν στην πραγματικότητα στην ελληνική Μακεδονία, αν και στα Σκόπια πλέον έχει εξέχουσα θέση στην κορυφή ενός πράσινου-και-μωβ φωτισμένου βάθρου στην κεντρική πλατεία» σημειώνει ο αρθρογράφος με ειρωνεία.

theme 6 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Η «Μακεδονική Πύλη»

theme8 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου

theme7 Ιστοσελίδα «κράζει» το κιτς στα Σκόπια: Πώς να χτίσετε μια ψεύτικη αρχαία πόλη σε 5 χρόνια

Πηγή...

 



from Schizas.Com - Πύλη Ιάσωνος http://ift.tt/1c51xyt
via IFTTT